مصدومیت پیش از موعد محمد خدابنده‌لو به پرسپولیس آسیب جدی زد؛ حادثه‌ای که از نظر بسیاری به عنوان یکی از علل ناکامی سرخ‌پوشان در برابر فولاد شناخته می‌شود. اما به نظر می‌رسد که آنچه بیشتر از خود مصدومیت بر این تیم تأثیر گذاشت، انتخاب مهدی تارتار برای جانشینی این بازیکن بود؛ تعویضی که از منظر فنی و تاکتیکی سوالات فراوانی را به وجود آورد.
تارتار بعد از مصدومیت خدابنده‌لو، پوریا لطیفی‌فر را به میدان فرستاد تا در کنار پویا پورعلی قرار بگیرد؛ دو بازیکنی که از نظر ویژگی‌های فنی به هم نزدیک هستند و عمدتاً در حوزه‌های دفاعی و تخریب بازی حریف تمرکز دارند. بکارگیری همزمان این دو هافبک با ویژگی‌های مشابه عملاً به کاهش خلاقیت میانه میدان پرسپولیس منجر شد و توان تیم را در عرصه بازی‌سازی و انتقال توپ به خط حمله به شدت تحت تأثیر قرار داد.
با توجه به اینکه پرسپولیس به یک بازیکن با توانمندی‌های هجومی و قابلیت بازی‌سازی نیاز داشت تا به گل برسد و موقعیت بسازد، انتخاب لطیفی‌فر تعادل میانه میدان را بیشتر به سمت وظایف دفاعی سوق داد. اثر این تصمیم به وضوح در بازی مشهود بود؛ توپ‌ها به راحتی به مهاجمان و وینگرهای پرسپولیس نمی‌رسیدند و تیم با چالش‌هایی در خلق موقعیت‌های خطرناک مواجه بود.
همچنین لازم به ذکر است که تارتار گزینه‌های دیگری هم در اختیار داشت. او می‌توانست با حفظ یک هافبک دفاعی، از یک بازیکن با توانمندی‌های هجومی‌تر بهره‌برداری کند یا به جای لطیفی‌فر، باکیچ را به زمین بفرستد؛ بازیکنی که از لحاظ پاس‌دادن و بازی‌سازی، انتخاب مناسب‌تری برای ارتقاء جریان تهاجمی تیم محسوب می‌شد.
بنابراین، علی‌رغم اینکه مصدومیت خدابنده‌لو یک رویداد ناخواسته و خارج از اراده سرمربی بود، طراحی تارتار برای جایگزینی او با بازیکنی با خصوصیات مشابه پورعلی به یکی از جنجالی‌ترین جنبه‌های عملکرد فنی پرسپولیس تبدیل شد؛ تصمیمی که به کاهش خلاقیت میانه میدان و دشوارتر شدن فرآیند رساندن توپ به خط حمله منجر گردید.
بیشتر بخوانید: اتفاقی کم‌سابقه در فوتبال ایران؛ حرکت خاص ستاره پرسپولیس مقابل هواداران!
نظرات کاربران