محمدمهدی محبی، بازیکنی با کیفیت بالا است که در تیم پرسپولیس نیز عملکرد مطلوبی از خود نشان داده است. اما روش مهدی تارتار در به‌کارگیری این بازیکن به یکی از موضوعات قابل تأمل در نبردهای اخیر سرخ‌پوشان تبدیل گردیده است. محبی به‌وضوح در دقایق پایانی بازی‌ها دچار افت بدنی می‌شود؛ مسئله‌ای که حتی تماشاگران تلویزیون هم به راحتی به آن پی می‌برند، اما جالب اینجاست که ظاهراً کادر فنی پرسپولیس به این نکته توجه چندانی ندارد.

در چهار مسابقه اخیر پرسپولیس، به‌ویژه از دقیقه ۷۰ به بعد، نشانه‌های خستگی و کاهش کیفیت بدنی محبی به وضوح نمایان شده است. علی‌رغم این، تارتار بر ادامه حضور این بازیکن تا دقایق پایانی اصرار دارد؛ تصمیمی که نه تنها کمکی به تیم نمی‌کند، بلکه به تدریج از کارایی و کیفیت یکی از بازیکنان کلیدی پرسپولیس می‌کاهد.

با توجه به این که پرسپولیس در فواصل کوتاه و تقریباً هر چهار روز یک‌بار به میدان می‌رود، انتظار نداشتن از یک بازیکن برای ارائه بهترین عملکرد خود به مدت ۹۰ دقیقه در تمامی مسابقات، منطقی نیست. محبی نیز نمی‌تواند بدون افت بدنی، در تمام طول بازی با حداکثر توان خود دویده و تأثیر بگذارد. حتی بازیکنان حرفه‌ای و باکیفیت نیز نیاز به مدیریت زمان بازی و استراحت دارند.

به نظر می‌رسد که تعویض محبی در فاصله دقایق ۶۰ تا ۷۰، به‌خصوص در دیدارهایی که نشانه‌های خستگی‌اش کاملاً مشهود است، می‌تواند انتخاب بهتری باشد. ادامه حضور بازیکنی که دچار کاهش توان بدنی شده، لزوماً به معنای کمک مؤثرتر به تیم نیست. تارتار باید به این نکته توجه داشته باشد که نگه داشتن یک بازیکن در زمین تا دقیقه ۹۰، به هر قیمتی، همیشه انتخاب درستی نخواهد بود؛ به‌ویژه زمانی که این اصرار می‌تواند بر کیفیت عملکرد یکی از مهره‌های تأثیرگذار تیمش اثر منفی بگذارد.

بیشتر بخوانید: شرایط مبهم سه پرسپولیسی پیش از با نساجی