بر اساس گزارش "ورزش سه"، به نظر نمی‌رسد که بسیاری از افراد غریبه به محله چینگفورد در شمال شرقی لندن، جایی که هری کین قدم به دنیا گذاشت و در آن بزرگ شد، سفر کرده باشند. این محله که تقریباً ۲۰ مایل از مرکز لندن فاصله دارد، یکی از جاذبه‌های اصلی‌اش مجموعه ورزشی پیتر مِی است؛ مکان ورزشی که در آن ستاره جدید فوتبال متولد شد.

وی فعالیت خود را در تیم ریدجوِی روورز آغاز کرد. خانواده‌اش از اصل و نسب ایرلندی برخوردار بودند و او و برادرش چارلی به‌سرعت توانایی‌های خود را به نمایش گذاشتند. آرسنال به هری علاقه‌مند شد، اما به دلیل اضافه‌وزن نتوانست در این تیم بماند. واتفورد نیز به او فرصت نداد. در نهایت، تاتنهام تنها باشگاهی بود که پذیرای او شد، هرچند پیش از این‌که بخواهد از او در ترکیب اصلی استفاده کند، او را به تیم‌های لیتون اورینت، میلوال، نورویچ و لسترسیتی به‌صورت قرضی فرستاد. همه می‌دانند که او با وجود زدن گل‌های فراوان، هنوز موفق به کسب یک جام با تاتنهام نشد و در سن ۳۰ سالگی در میان طعنه‌ها و تمسخرها راهی بایرن مونیخ گردید.

باقی داستان اما تاریخ است؛ حکایت بازیکنی که در مونیخ به قله‌های افتخار رسید و اکنون می‌تواند با افتخار ادعا کند که بهترین بازیکن فوتبال در دنیا به شمار می‌آید. این واقعیت تقریبا یک تناقض زیبا درباره روح بازی و به‌طور کلی زندگی را به تصویر می‌کشد؛ نشان‌دهنده زحمت‌هایی که انسان متحمل می‌شود و چالش‌هایی که برای تحقق آرمان‌هایش باید پشت سر بگذارد.

شرایط به گونه‌ای بود که به‌نظر می‌رسید کسی خواهان هری کین نیست، در حالی که او در نهایت به نمادی بزرگ تبدیل گردید. پرز به دنبال جذب او برای رئال بود، گرچه آنچلوتی تمایل داشت تا کین جانشین بنزما شود؛ بارسلونا به او به عنوان جایگزینی برای لواندوفسکی توجهی نکرد، در حالی که بند جدایی‌اش ۶۵ میلیون یورو از مونیخ بود؛ و مخاطبان دو قطبی اسپانیا که او را در برابر لامین و امباپه می‌دیدند، تمایلی به انتخاب او نداشتند. با این حال، فوتبال سخن خود را گفت. توپ طلا همینک متعلق به اوست. بهترین بازیکن تاریخ انگلستان با اقتدار وارد عرصه تاریخ شد.