براساس اطلاعات هریتیج دیلی، محققان در غرب مکزیک موفق به شناسایی حداقل ۵۰ ردپای فسیل‌شده دایناسور شده‌اند که به دوران تقریباً ۶۵ میلیون سال گذشته تعلق دارد. این آثار به احتمال زیاد به دسته‌های مختلفی از دایناسورها، از جمله گوشت‌خواران و همچنین گیاه‌خواران شبیه به اردک، مربوط می‌شود. نتایج اولیه حاکی از آن است که ممکن است ردپای بیشتری در نواحی کاوش‌نشده وجود داشته باشد.
این مجموعه از ردپاها در نزدیکی یک آبراهه در روستای سان‌خوان دِ لوس پلاتانوس واقع در شهرستان آپاتزینگان ایالت میچوآکان شناسایی شده است. پس از آنکه اهالی محلی از کشف ردپایی که به گفته آن‌ها متعلق به موجوداتی غول‌پیکر بوده، خبر دادند، کارشناسان مؤسسه ملی انسان‌شناسی و تاریخ مکزیک به بررسی منطقه پرداختند.
ردپای دایناسورهایی با اندازه‌های مختلف
پژوهشگران موفق به شناسایی حداقل ۵۰ ردپا در سطحی به وسعت تقریبی ۴۰ مترمربع از سنگ‌های رسوبی در کنار آبراهه شده‌اند. طول این ردپاها بین ۱۲ تا ۴۸ سانتی‌متر تغییر می‌کند و برخی از آن‌ها عرضی معادل ۳۰ سانتی‌متر دارند.
تنوع در اندازه و شکل این آثار گواهی بر تردد چندین گروه از دایناسورها در این ناحیه است. ریموندو سروانتس بارریگا، پژوهشگر مرکز مؤسسه ملی انسان‌شناسی و تاریخ میچوآکان، پس از بررسی محوطه تأیید کرد که ردپاها از دایناسورهای گوشت‌خوار و گیاه‌خوار با اندازه‌های متعدد نشأت گرفته‌اند.
بر اساس ابعاد، شکل، تعداد انگشتان و عمق آثار، پژوهشگران سه گروه ممکن را شناسایی کرده‌اند. با این حال، تأیید نهایی نوع گونه‌ها نیازمند پژوهش‌های دیرینه‌شناختی بیشتری است.
از شکارچیان بزرگ تا دایناسورهای اردک‌منقار
بعضی از بزرگترین ردپاها دارای سه انگشت بوده و به نظر می‌رسد که متعلق به دایناسور گوشت‌خواری از دسته تروپودها باشد. محققان احتمال می‌دهند که این آثار به خانواده تیرانوسوران تعلق دارند، خانواده‌ای که شامل تیرانوسوروس رکس نیز می‌شود. گفته می‌شود جانور دارای این ردپاها ممکن است حدود چهار متر قد داشته باشد.
گروه دیگری از ردپاهای سه‌انگشتی به دایناسورهای کوچک‌تر و شکارچی شباهت دارند. پژوهشگران بر این باورند که این آثار ممکن است به دایناسورهایی از خانواده درومائئوسوریدها مربوط باشند؛ گروهی که برخی اعضای آن‌ها به دلیل شباهت ظاهری و رفتاری به‌عنوان دایناسورهای رپتور شناخته می‌شوند و احتمالاً تا حدود دو متر قد داشته‌اند.
ردپاهای گروه سوم به هادروسورها، دایناسورهای گیاه‌خواری که به دایناسورهای اردک‌منقار معروف‌اند، نسبت داده شده است. این جانوران احتمالاً حدود چهار متر قد داشتند و ردپاهای آن‌ها معمولاً دارای سه انگشت با نوک‌های گردتر است.
محققان هنوز نمی‌توانند با قاطعیت تعداد گونه‌های موجود در این محوطه را تعیین کنند. برای به دست آوردن پاسخ دقیق‌تر، نیاز به بررسی دقیق‌تری از فرم و ویژگی‌های ردپاها احساس می‌شود.
چرا چند گروه دایناسور در یک محل رفت‌وآمد می‌کردند؟
این ردپاها به سال‌های تقریباً ۶۵ میلیون سال پیش و اواخر دوره کرتاسه برمی‌گردند؛ زمانی که عصر دایناسورهای غیرپرنده به پایان نزدیک می‌شد. نمای زیست‌محیطی ایالت میچوآکان در آن دوران به‌طور قابل‌توجهی با آنچه ما امروز می‌شناسیم، متفاوت بوده است.
سروانتس بارریگا پیش‌بینی می‌کند که در این ناحیه منابع آبی وجود داشته و دایناسورها به قصد یافتن غذا به اطراف آن‌ها می‌آمدند. این نظر می‌تواند دلیلی بر تجسس همزمان گروه‌های مختلف دایناسورها در یک منطقه خاص باشد؛ اما برای تأیید این فرضیه، به شواهد بیشتری نیاز است.
اگر مطالعات آتی بتوانند ارتباطات بین ردپاهای مختلف را شفاف کنند، این امکان وجود دارد که دانشمندان بتوانند مسیر حرکت دایناسورها و نحوه استفاده آن‌ها از محیط را بازسازی نمایند. این اطلاعات می‌تواند به درک رفتار و شیوه‌های حیات و هم‌زیستی گونه‌های متعدد در مکزیک پیشاتاریخی کمک شایانی کند.
خوزه لوئیس پونسو دیاز، باستان‌شناس، این کشف را فرصتی استثنائی برای مطالعه دوره‌ای توصیف کرده که بسیاری درباره آن شنیده‌اند اما شواهد مستقیم آن به سختی قابل بررسی است.
بررسی‌های تازه برای ثبت دقیق ردپاها
یک گروه چندتخصصی از محققان مؤسسه ملی انسان‌شناسی و تاریخ مکزیک از تاریخ ۲۱ اکتبر ۲۰۲۶ مستندات دقیقی از این محوطه را آغاز کرده‌اند. نواحی وسیعی از منطقه هنوز به طور کامل بررسی نشده و این احتمال وجود دارد که با ادامه پژوهش‌ها، تعداد ردپاهای شناسایی شده افزایش یابد.
یکی از روش‌های مورد استفاده در این پروژه، فتوگرامتری است. متخصصان با به ثبت رساندن تصاویر متعدد از زوایای گوناگون، مدل‌های سه‌بعدی دقیقی از ردپاها ایجاد می‌کنند. این مدل‌ها به بررسی جزییات و اندازه‌گیری دقیق کمک کرده و به پژوهشگران این امکان را می‌دهد که بدون وابستگی به سطح سنگی آسیب‌دیده، آثار را مورد مطالعه قرار دهند.
همچنین، گروه پژوهشی قالب‌هایی از ردپاها تهیه کرده و نمونه‌هایی از سنگ‌های اطراف برای مطالعات زمین‌شناسی جمع‌آوری می‌کند. زمین‌شناس خاسینتو روبلس کاماچو، مسئول مطالعه نمونه‌های سنگ است و چند متخصص باستان‌شناسی و دیرینه‌شناسی نیز به شناسایی اولیه و ثبت تصویری ردپاها کمک می‌کنند.
این بررسی‌ها می‌توانند به شناسایی دقیق‌تر زمان شکل‌گیری محوطه، شناسایی شرایط زمین‌شناسی منطقه و بهتر تشخیص دادن گروه‌های دایناسوری کمک کنند.
چهارمین محوطه ردپای دایناسورها در میچوآکان
با کشف محوطه آپاتزینگان، شمار مکان‌های ثبت‌شده دارای ردپای دایناسور در ایالت میچوآکان به چهار افزایش یافته است. پیش از این، ردپاهایی در سواحل پلایا آزول در شهرستان لازارو کاردناس، منطقه ال‌آگواخه در آگیلییا و در ناحیه مرزی شهرستان‌های تیکیوچئو و توزانتلا شناسایی شده بود.
به‌طور کلی، مؤسسه ملی انسان‌شناسی و تاریخ مکزیک بیش از ۳۰ محوطه دارای ردپای دایناسور را در سراسر کشور شناسایی کرده است. این آثار در ایالت‌های مختلفی از جمله پوئبلا، کوآهویلا، اوآخاکا، چیواوا، سونورا، دورانگو و میچوآکان یافت شده‌اند.
نکته شایان ذکر در این کشف جدید آن است که محققان نه در جریان یک بررسی علمی رسمی، بلکه پس از گزارش ساکنان محلی نسبت به وجود ردپاها مطلع شدند. کلودیا کوریل دِ ایکاسا، وزیر فرهنگ مکزیک، از اهالی سان‌خوان دِ لوس پلاتانوس برای گوشزد کردن این آثار قدرانی کرد.
اکنون پژوهشگران برنامه دارند تا محوطه را مورد بررسی دقیق قرار دهند و از آن حفاظت کرده تا شواهد حضور دایناسورها در این بخش از مکزیک حفظ شود. با توجه به این که برخی از نواحی منطقه هنوز مورد کاوش قرار نگرفته‌اند، احتمال دارد که ۵۰ ردپای شناسایی‌شده تنها قسمتی از مجموعه‌ای وسیع‌تر باشند.
نظرات کاربران