بررسی پنج مدل خودروی هشت‌سیلندر که در کمال تعجب با ناکامی مواجه شدند

در برخی مواقع، نصب یک موتور V8 سنگین بر روی سکویی که به‌طور خاص برای آن طراحی نشده، می‌تواند منجر به یک اشتباه فاحش در مهندسی خودرو گردد. در این وضعیت، افزایش توان به بهبود عملکرد نخواهد انجامید و ممکن است تأثیر منفی بر ویژگی‌های اصلی خودرو نیز بگذارد. در اینجا پنج مدل خودروی هشت‌سیلندر که با این مشکل مواجه شدند را معرفی خواهیم کرد.

شکست زیر کاپوت؛ 5 خودروی هشت‌سیلندر ناموفق

افزایش وزن موتور V8 در قسمت جلویی خودرو می‌تواند موجب ایجاد ناپایداری در تعادل کلی بدنه گردد و به‌تبع آن کیفیت فرمان‌پذیری و رانندگی را تحت تأثیر قرار دهد. به همین خاطر، برخی از خودروها پس از نصب پیشرانه هشت‌سیلندر نه‌تنها بهبود نیافتند، بلکه بخش عمده‌ای از ویژگی‌های خاص و لذت‌فرآیند رانندگی خود را نیز از دست دادند.

بنابراین، نصب موتور V8 به‌هیچ‌وجه به این معنا نیست که خودرو جذاب‌تر خواهد شد، بلکه در بسیاری از موارد به جای ایجاد هیجان و توانمندی‌های فنی، مشکلات جدیدی پدیدار می‌آورد. در ادامه به بررسی پنج مدلی می‌پردازیم که تأثیر نصب موتور V8 بر آن‌ها برخلاف انتظارات، ناکام ماند.

5. پونتیاک گرند پری GXP

جنرال موتورز در دهه‌های ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ نسخه‌های قوی از خودروهای خانوادگی خود را با پیشرانه ۳.۸ لیتری V6 سوپرشارژ معرفی می‌کرد. مدل‌هایی چون شورلت مونت‌کارلو SS، شورلت ایمپالا SS، پونتیاک گرندپری و بیوک لاکراس سوپر از این پیشرانه بهره می‌بردند. موتور V6 سوپرشارژ دارای قدرتی بین ۲۴۰ تا ۲۶۰ اسب‌بخار بود که برای پلتفرم‌های دیفرانسیل جلو منطقی به حساب می‌آمد و تعادل مناسبی بین عملکرد و کنترل خودرو ایجاد می‌کرد.

با این حال، جنرال موتورز در سال ۲۰۰۵ به نصب موتور ۵.۳ لیتری V8 مدل LS4 بر روی همین پلتفرم‌ها اقدام نمود. نخستین محصول حاصل از این تصمیم، پونتیاک گرند پری GXP با ۳۰۳ اسب‌بخار قدرت و ۴۳۸ نیوتن‌متر گشتاور بود و بعد از آن، شورلت و بیوک نیز مدل‌های V8 خود را معرفی کردند.

مشکل اساسی، انتقال حجم زیادی از گشتاور به چرخ‌های جلو بود که در زمان فشردن پدال گاز، منجر به انحراف شدید فرمان یا تورک‌استیر می‌شد. این خودروها همچنین از لاستیک‌سایی شدید، مصرف سوخت بالا و افت قابل توجه کیفیت هندلینگ رنج می‌بردند. مهندسان شاسی نتوانستند تعادل مناسبی بین قدرت موتور و قابلیت‌های پلتفرم برقرار کنند و در نتیجه تا سال ۲۰۰۹، تمامی مدل‌های دیفرانسیل جلو با موتور V8 به کنار رفته است.

4. فورد تاروس SHO

نسل‌های نخست و دوم فورد تاروس SHO در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌عنوان سدان‌هایی سریع، اسپرت و با ویژگی‌های رانندگی جذاب شناخته می‌شدند. این خودروها از پیشرانه‌های V6 طبیعی ساخت یاماها استفاده می‌کردند و جعبه‌دنده دستی تجربه رانندگی فوق‌العاده‌ای به راننده ارائه می‌داد. اما در سال ۱۹۹۶، فورد نسل سوم تاروس SHO را با طراحی بدنه بیضی و تغییرات اساسی معرفی کرد.

این برند از موتور شش سیلندر ۲۲۰ اسب‌بخاری یاماها صرف‌نظر کرد و به جای آن، پیشرانه جدید ۳.۴ لیتری V8 با ۳۲ سوپاپ را نصب نمود که به‌طور مشترک با یاماها طراحی شده بود. مشکل اصلی این بود که موتور V8 فقط ۲۳۵ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد و از نظر توان چندان برتری نسبت به موتور V6 قبلی نشان نمی‌داد. علاوه بر این، جعبه‌دنده دستی که محبوبیت زیادی داشت حذف و به جعبه‌دنده چهارسرعته اتوماتیک کم‌سرعت و تنبل تبدیل شد.

این تغییر منجر به کاهش حدود یک ثانیه در شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بود. همچنین خرابی دنده‌های میل‌سوپاپ در هنگام استفاده در دورهای پایین می‌توانست به ایجاد آسیب جدی و حتی سوختن موتور منجر شود. مجموع این مسائل سبب شد که تاروس SHO نسل سوم آن جذابیت و محبوبیت نسل‌های قبلی خود را از دست بدهد و فورد در پایان آن دهه تولید آن را متوقف کند.

3. تریومف استگ

تریومف در ابتدای دهه ۱۹۷۰ با هدف رقابت با مدل‌های لوکس کروک مرسدس‌بنز و جگوار، به عرضه رودستر لوکس استگ اقدام کرد و تلاش داشت بخشی از بازار خودروهای گران و روباز را به خود اختصاص دهد. این خودرو بر اساس پلتفرم سدان تریومف ۲۰۰۰ طراحی شده بود و به‌منظور افزایش ایمنی سرنشینان، به میله تقویت T‌شکل روی سقف مجهز گردید.

نسخه‌های اولیه استگ با پیشرانه شش سیلندر خطی ۲ یا ۲.۵ لیتری و قدرتی حدود ۱۳۰ اسب‌بخار ساخته شدند که عملکرد قابل‌قبولی داشتند. اما چالش در اینجا پدیدار شد؛ مدیران تریومف با هدف جلب توجه بیشتر مشتریان، موتور جدید ۲.۵ لیتری V8 با قدرت ۱۴۵ اسب‌بخار را بر روی خودرو نصب نمودند. این تصمیم به‌سرعت به نقطه‌ضعف اصلی استگ تبدیل گشت زیرا موتور V8 در واقع از دو بلوک چهار سیلندر به هم متصل شده بود و سیستم خنک‌کاری آن به شدت محدود بود.

این موارد در نهایت منجر به داغ کردن مکرر خودرو، با مشکلاتی نظیر تاب برداشتن سرسیلندر، خرابی یاتاقان‌های اصلی و شکستن زنجیر تایم گردید. این خرابی‌ها اعتبار استگ را تحت تأثیر قرار داد و بسیاری از خریداران در نهایت ترجیح می‌دادند همان موتور شش سیلندر خطی قابل‌اعتماد بر روی خودرو باقی بماند.

2. بی ام و M3 نسل E90

نسل E46 بی ام و M3 با موتور شش سیلندر خطی S54 و قدرت ۳۳۳ اسب‌بخار، به‌عنوان یکی از کامل‌ترین و بی‌نظیرترین خودروهای اسپرت تاریخ تلقی می‌شود. این خودرو به دلیل تعادل عالی، واکنش‌های دقیق و گشتاور قابل استفاده در رانندگی روزمره و مسیرهای پرپیچ‌وخم عملکرد فوق‌العاده‌ای از خود نشان می‌داد.

با این حال، بی ام و برای نسل بعدی با کد E90 تصمیم گرفت تا پیشرانه ۴ لیتری V8 تنفس طبیعی با قدرت ۴۲۰ اسب‌بخار را به کار گیرد. در ادامه نسخه بهبود یافته این موتور به حجم ۴.۴ لیتر و قدرت ۴۵۰ اسب‌بخار رسید. موتور V8 قدرت زیادی داشت و می‌توانست به دورهای بالای ۸۳۰۰ در دقیقه برسد، اما نصب آن وزن خودرو را حدود ۹۰ کیلوگرم در مقایسه با نسل قبلی افزایش داد.

علاوه بر این، برای دستیابی به حداکثر قدرت و گشتاور، راننده نیاز داشت تا دور موتور را به نزدیکی ردلاین برساند. این ویژگی در رانندگی هیجان‌انگیز قابل توجه بود، اما در استفاده‌های روزمره ممکن بود خسته‌کننده و طاقت‌فرسا شود. همچنین این موتور V8 نرمی و گشتاور مفید موتورهای شش سیلندر نسل‌های گذشته را نداشت. به همین دلیل، بی ام و در نسل‌های بعدی M3 دوباره به موتورهای شش سیلندر توئین‌توربو بازگشت تا وزنی کمتر و گشتاور بیشتری را ارایه کند.

• بی‌ام‌و از کانسپت 7 Protection رونمایی کرد؛ ارتقای بی‌ام‌و سری ۷ به سدان لوکس ضدگلوله
• بی ام و iX3 M60 با دو موتور برقی و قدرت ۶۰۴ اسب‌بخار معرفی شد
• بی ام و M3 برقی رونمایی شد؛ با چهار موتور الکتریکی برای چابکی و لذت رانندگی بیشتر
• بی ام و X3 M50 مدل ۲۰۲۷ با قدرت ۴۴۳ اسب‌بخار و شتاب ۴.۴ ثانیه‌ای معرفی شد

1. لکسوس IS 500

لکسوس IS برای سال‌ها به‌عنوان یک سدان اسپرت در اندازه کامپکت با موتورهای چهار و شش سیلندر شناخته می‌شد. پس از حذف مدل قدرتمند IS F از بازار در سال ۲۰۱۴، تولید مدل استاندارد IS با موتور ۳.۵ لیتری V6 و قدرت تقریباً ۳۰۰ اسب‌بخار ادامه پیدا کرد که نیروی آن از طریق جعبه‌دنده هشت‌سرعته اتوماتیک منتقل می‌شد.

اما لکسوس در سال ۲۰۲۲ تصمیم به نصب موتور ۵ لیتری V8 تنفس طبیعی قدیمی خود با قدرت ۴۷۲ اسب‌بخار به روی مدل IS 500 گرفت. چالشی که وجود داشت این بود که در مقایسه با محصولات سری F، این خودرو هیچ ارتقاء خاصی در بخش شاسی، سیستم تعلیق و ترمز نداشت. به همین خاطر، در حالی که IS 500 در جاده‌های مستقیم سرعت و شتاب قابل‌توجهی ارائه می‌داد، اما شاسی و تعلیق پایه‌اش که برای موتور شش سیلندر طراحی شده، در پیچ‌ها نمی‌توانست به‌خوبی توان و وزن بیشتر موتور V8 را کنترل کند.

این ناهماهنگی به این معنی بود که توان بالای موتور همیشه باعث بهبود تجربه رانندگی نمی‌شد و خودرو در موارد کنترل و پایداری نسبت به قدرتش کاهش داشت. همچنین صدای جذاب اگزوز و جذابیت هیجان‌انگیز موتور V8 نتوانسته بود ضعف در هماهنگی بین پیشرانه و شاسی قدیمی را پنهان کند. در نهایت، لکسوس IS 500 از خط تولید خارج گردید.