به نقل از "ورزش سه"، دربی نخست فوتبال زنان ایران در ورزشگاه شهدای شهر قدس به وقوع پیوست. این رویداد تاریخی در حالی آغاز شد که با هرج و مرج از سوی درهای ورزشگاه شروع شد و در سکوها به نفع هواداران تیم پرسپولیس ادامه یافت و نهایتاً با تصاویری سرشار از احترام، رقابت و اشتیاق در داخل زمین به پایان رسید.
زمانی که به ورزشگاه شهدای شهر قدس رسیدم تا روایت نخستین دربی تاریخ فوتبال زنان را بگویم، انتظار داشتم که همه چیز به زعم مهمی این روز در دسترس باشد. قرار بود ورق جدیدی در تاریخ فوتبال زنان زده شود، اما تصویر آغازین این روز تاریخی، صفی از هواداران بود که پشت درهای بسته مانده و از زمان ورود خود بی‌خبر بودند.
نیروهای انتظامی زن با تاخیر قابل توجهی به محل مسابقه رسیدند و نیروهای مستقر در ورودی نیز قادر به بررسی بلیط‌ها و راهنمایی تماشاگران زن نبودند. در حالی که بازی آغاز شده بود، تعداد زیادی از هواداران هنوز در خارج از ورزشگاه در انتظار بودند. حتی برخی مهمانان ویژه نیز چند دقیقه پس از شروع مسابقه به داخل راه پیدا کردند. خبرنگاران و دست‌اندرکاران رسانه‌ای نیز با وضع مشابهی مواجه بودند و ورود برخی از تیم‌های پخش تلویزیونی با تأخیر و پس از پیگیری‌های زیاد میسر شد.
صدای سوت آغازین مسابقه قبل از شنیده شدن قدم‌های بسیاری از تماشاگران به گوش رسید. زنانی که برای مشاهده نخستین دربی آمده بودند، به تدریج در حین مسابقه به سکوها منتقل شدند. شاید بعد از سال‌ها درباره نتیجه و گل‌های این مسابقه گفتگو شود، اما برای آنهایی که آن روز پشت در ماندند، نخستین دربی با انتظار، سردرگمی و دویدن برای از دست ندادن لحظات تاریخی شروع شد.
داخل ورزشگاه اما جوی متفاوت برقرار بود. در حین گرم‌کردن و پیش از آغاز مسابقه، بازیکنان استقلال به سمت نیلوفر اردلان و دستیارش رفتند. آن برخوردها با گرمی و صمیمیت انجام شد. بازیکنان با سرمربی پرسپولیس احوالپرسی کردند، یکدیگر را در آغوش گرفتند و به مدت چند دقیقه شوخی و خنده جایگزین حساسیته دربی شد. تعامل خوب اردلان با بازیکنان حریف یکی از صحنه‌های جذابی بود که پیش از شروع رقابت به ثبت رسید.
تفاوت‌های قابل‌توجه میان دو گروه هواداری در سکوها به وضوح احساس می‌شد. لیدرهای پرسپولیس که میزبان مسابقه بودند، با هماهنگی و آمادگی بهتری حاضر بودند. شعارها منظم و حمایت‌ها تقریباً بدون وقفه جریان داشت. در سمت دیگر، تعداد هواداران استقلال کمتر بود و لیدرهای این تیم نیز نتوانستند شور هیجان مشابهی را ایجاد کنند. صدای هواداران آبی گاهی در سالن شنیده می‌شد، اما در بیشتر دقایق، سکوهای سرخ فعالیت غالبی در ورزشگاه داشتند.
خانواده‌های بازیکنان نیز بخش مهمی از جمعیت حاضر در جایگاه ویژه را تشکیل می‌دادند و با شور و شوق، مسابقه را دنبال می‌کردند. همسر علی قلی‌زاده که به همراه پسر کوچک خود از بلژیک سفر کرده بود، نیز در همین جایگاه حضور داشت. واکنش‌ها و تشویق‌های این خانواده‌ها به رویدادهای میدانی، فضایی متمایز به ورزشگاه بخشیده بود. برای بسیاری از آن‌ها، این مسابقه نتیجه سال‌ها انتظار برای شناخته شدن فوتبال زنان به شمار می‌رفت.
سخنگوی دولت نیز از میهمانان ویژه دربی بود. زمانی که از او سوال شد که آیا طرفدار استقلال یا پرسپولیس است، او پاسخ داد که طرفدار سه رنگ پرچم ایران است. او از ظرفیت زنان برای کسب افتخارات بیشتر سخن گفت و بعد از پایان مسابقه به کنار زمین رفت تا از بازیکنان بابت تلاش‌هایشان تشکر کند. فریده شجاعی او را به دیدار با مریم ایراندوست همراهی کرد، ولی سرمربی استقلال به رختکن رفته بود و این ملاقات در آن لحظه صورت نگرفت.
نتیجه مسابقه برای دو نیمکت سرنوشت‌های کاملاً متفاوتی داشت. نیلوفر اردلان با خوشحالی ناشی از پیروزی در این دربی تاریخی، به همراه دو بازیکنش در نشست خبری حاضر شد و در مورد مسابقه صحبت کرد. در مقابل، مریم ایراندوست بسیار ناراحت و کلافه به نظر می‌رسید و بعد از باخت در نشست خبری شرکت نکرد. با این حال، ارتباط سالم و محترمانه دو سرمربی در طول بازی به شکل موثری موجب شد دربی زنان با وجود تمامی حساسیت‌ها، بدون تنش جدی به نتیجه برسد.
اولین دربی فوتبال زنان به هیچ وجه بدون نقص نبود. بی‌نظمی‌های ورودی، تأخیر ورود تماشاگران و مشکلات هماهنگی بخشی از این روز تاریخی در شهر قدس را تحت تأثیر قرار داد، اما حضور زنان در سکوها، رقابت دو تیم پرطرفدار و شور و شوق حاکم بر ورزشگاه، اهمیت این مسابقه را حفظ کرد. این دربی از همان آغاز نشان داد که فوتبال زنان دارای تماشاگر، هیجان و روایت‌های خاص خود است. حالا انتظار می‌رود دربی‌های آینده، از اولین لحظه تا پایان بازی، به اندازه نام بزرگ دو تیم به شکلی حرفه‌ای و آماده برگزار گردد.
نظرات کاربران