طبق گفته‌های یورونیوز، ساکنین کوچک جزیره سروآ در فیجی با چالش‌هایی نظیر افزایش سطح دریا، طوفان‌های شدید و فرسایش ساحلی دست به گریبان هستند؛ اما با وجود این مشکلات، بسیاری از آن‌ها تمایلی به ترک مکان‌های اجدادی خود ندارند. آن‌ها تصمیم گرفته‌اند به‌جای مهاجرت، با تقویت و بهبود خانه‌ها و زیرساخت‌های موجود، در سرزمین خود باقی بمانند.
چرا ساکنان جزیره سروآ به ترک مکان خود علاقه‌ای ندارند؟
جزیره سروآ با دو تپه سرسبز و احاطه‌شده توسط آب‌های مرجانی، از دور منظره‌ای دل‌پذیر را به نمایش می‌گذارد؛ اما زندگی در نواحی کم‌ارتفاع آن، با خطرات جدی همراه است. امواج دریا بعضاً بر دیوارهای ساحلی غلبه کرده و به خانه‌ها، مزارع و حتی سرزمین‌های مربوط به گورستان‌ها آسیب می‌رسانند. در سمت شرقی جزیره، آب به پای ساختمان‌های بتنی می‌رسد که قبلاً خانه و بیمارستان بوده‌اند.
با وجود این چالش‌ها، تعداد زیادی از ساکنان انتخاب کرده‌اند که در جزیره بمانند. آنان به زندگی در کنار دریا، روزهای ماهیگیری و ارتباط‌های خانوادگی و فرهنگی خود وابسته هستند. آوِنای راناکو، یکی از افراد محلی، خاطرنشان می‌کند که مردم به سادگی نمی‌خواهند منظر و شیوه زندگی خود را رها کنند.
مقاوم‌سازی به‌جای ترک جزیره
روستای سروآ در سال ۲۰۲۵، همکاری با سازمان «Habitat for Humanity» را برای تدوین برنامه‌ای به منظور کاهش خطرات بلایای طبیعی آغاز کرد. برآوردها نشان می‌دهند نزدیک به ۲۰ درصد از خانه‌ها در شرایط بحرانی به سر می‌برند و تنها سه خانه توانایی مقاوم‌بودن در برابر طوفان‌های شدید را دارند. بیش از نیمی از خانه‌ها نیز از پی‌های ناپایدار، سقف‌های نازک و دیوارها و اتصالات آسیب‌پذیر تشکیل شده‌اند.
گزارش همچنین به عبور آب از دیوارهای ساحلی در زمان مدهای شدید، نفوذ نمک به خاک و باقی‌ماندن آب پس از بارش باران اشاره می‌کند؛ عواملی که به وضوح کشاورزی و سلامت ساکنان را به خطر می‌اندازند.
پس از انتشار این گزارش، مردم شروع به بازسازی خانه‌های نزدیک به ساحل کردند. آن‌ها دیوارهای ضعیف و سقف‌های فرسوده را تخریب کرده و برخی خانه‌ها را برای به حداقل رساندن خطر سیلاب، ارتفاع‌شان را افزایش می‌دهند. همچنین پیشنهادهایی از قبیل بهبود مسیرهای دسترسی به جزیره و ایمن‌ترکردن محل‌های پهلوگیری قایق‌ها نیز در این برنامه گنجانده شده است.
زندگی در جزیره‌ای که با طوفان مواجه است
ساکنان سروآ به خوبی طوفان‌های سهمگین را تجربه کرده‌اند. راناکو از دوران کودکی، داستان عبور طوفان وینستون، یکی از طوفان‌های قدرتمند این منطقه، را به یاد می‌آورد. در آن شب، مردم با هدایت رئیس روستا به ارتفاعات رفته و به یکدیگر در نجات جان‌ها و انتقال وسایل ضروری کمک کردند.
این تجربه نشانگر آن است که آمادگی جمعی، جزء مهمی از زندگی در جزیره به شمار می‌آید. آن‌ها با آگاهی از خطرات طوفان و افزایش سطح دریا، ترجیح می‌دهند با تقویت منازل و زیرساخت‌های روستا، راهی برای باقی ماندن پیدا کنند. راناکو در پاسخ به پیشنهاد مهاجرت، به سادگی چنین می‌پرسد: «چرا باید برویم؟»
نظرات کاربران