به نقل از خبرگزاری خبرآنلاین و به نقل از ورزش سه، دستیابی به جمع ۱۸ تیم برتر فوتبال زنان اروپا، موفقیتی چشمگیر به شمار می‌رود، به ویژه برای مربی جوانی که به عنوان یکی از معدود سرمربیان زن حاضر در مرحله گروهی این فصل لیگ قهرمانان شناخته می‌شود. رسانه‌های قاره سبز در تحلیل‌های خود، داستان ستاره حبیب‌زاده را نمادی بی‌نظیر از حضور یک زن ایرانی در سطوح عالی فوتبال زنان می‌دانند.

شوک ورود به اروپا

ستاره در یک مصاحبه، در خصوص دوره‌های حضورش در ایران بیان می‌کند: «در ایران شرایط برای دختران اصلاً پایدار نبود و فوتبال بازی کردن دختری در کوچه با پسرها امری غیرمتعارف به حساب می‌آمد. حتی در سنین کودکی برای اینکه دیگران تصور کنند پسرم، موهایم را به شکل پسرانه می‌زدم تا کسی به کارم توجه نکند. از همان زمان که به یاد دارم، من جزء آن دخترانی نبودم که با عروسک‌های باربی سرگرم شوم. بلکه عشق من به توپ فوتبال بود.»

ستاره به هر قیمتی که بود فوتبال را دنبال کرد و در هفده سالگی نخستین قرارداد رسمی‌اش را با پیراهن ملوان انزلی منعقد کرد و سپس در لیگ برتر زنان با تیم شیراز بدرخشید و همچنین ۲۱ بار با پیراهن تیم ملی زنان ایران به میدان رفت.

اما در سن ۲۳ سالگی، حبیب‌زاده تصمیم سرنوشت‌سازی گرفت: ترک خانواده، وداع با پیراهن تیم ملی و هجرت به اروپا با امید دستیابی به فوتبال حرفه‌ای‌تر برای زنان. هرچند که وی به دنبال حرفه‌ای شدن راهی هلند شده بود، در بدو ورودش با واقعیت تلخی روبه‌رو شد. هلند در آن زمان هنوز در عرصه فوتبال زنان به مرحله حرفه‌ای نرسیده بود. او می‌گوید: «ورود به اروپا برایم تجربه‌ای عمیق و ویران‌کننده بود. در ایران بازیکن تمام‌وقت بودم و از امکانات کافی بهره‌مند بودم، اما فکر می‌کردم در اروپا همه چیز بسیار پیشرفته‌تر است، در حالی که واقعیت کاملاً متفاوت بود. بازیکنان محلی که با خانواده‌هایشان زندگی می‌کردند، تنها با چند صد یورو گذران زندگی می‌کردند، در حالی که من به تنهایی باید هزینه‌های اجاره، قبض‌های خدماتی و خوراکم را تأمین می‌کردم. بازی در سطوح بالا بدون درآمد مناسب غیرممکن به نظر می‌رسید.

این دشواری‌ها، ستاره را بر آن داشت تا مسیر جدیدی انتخاب کند. او از بازی در لایه‌های بالا کناره‌گیری کرد و به دسته‌های پایین‌تر آمد تا بعد از پایان شیفت‌های کاری، تمام وقتش را به کلاس‌های مربیگری یوفا اختصاص دهد: «با اینکه فقط ۲۳ سال داشتم و در بهترین دوران بازی خود قرار داشتم، تصمیمات بزرگی گرفتم و به مکانی آمدم که حتی کسی اسمم را نمی‌شناخت. کاملاً تنها بودم و در زبانی جدید و فرهنگی بیگانه دست و پنجه نرم می‌کردم. درک سختی‌هایی که کشیدم برای دیگران ممکن نیست، اما به خودم گفتم باید این پازل را حل کنی. از همان ابتدای ورودم می‌دانستم که روزی به عنوان سرمربی در بالاترین سطوح خواهم درخشید، چرا که به کیفیت کار خود ایمان داشتم.

پله به پله از دسته پنجم تا لیگ قهرمانان

اولین باری که او در کشور بلژیک به سمت هدایت آکادمی پاترو ایسدن منصوب شد، نقطه عطفی در سفر او به شمار می‌رفت. ستاره مأمور شد تا دپارتمان فوتبال زنان را از پایه در این باشگاه راه‌اندازی کند. او این تیم جدیدالتأسیس را از دسته پنجم بلژیک آغاز کرد و با صعودهای مداوم، آن را به دسته دوم رساند. کارنامه درخشان او توجه مدیران کلوب بروژ، یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های فوتبال بلژیک را به خود جلب کرد و در تابستان ۲۰۲۵ وی را به عنوان دستیار به خدمت گرفتند.

یک سال بعد، با جدایی آرنو فان دن آبل از کادر فنی قهرمان بلژیک، تیم زنان او اچ لوون، ستاره برای این سمت درخواست داد و موفق شد سرمربی این تیم قهرمان گردد. ستاره حبیب‌زاده به عنوان سرمربی تیم قهرمان لیگ زنان بلژیک معرفی شد.

احساس نشستن روی این نیمکت در ماه‌های ابتدایی برای حبیب‌زاده غیرقابل توصیف بود. او در این زمینه می‌گوید: «در اولین بازی مرحله مقدماتی، در مقابل تی‌اس‌سی در خانه خودمان، واقعاً نمی‌توانستم احساسم را به کلمات بیاورم. حس می‌کردم همچون پرنده‌ای در آسمان پرواز می‌کنم. صدای سرود چمپیونزلیگ در ورزشگاه طنین‌انداز شد و به خودم گفتم، وای، من واقعاً سرمربی این تیم در برگزاری یک مسابقه اروپایی هستم. حالا باید با غول‌هایی چون پاری‌سن‌ژرمن، چلسی، یوونتوس و رم رقابت کنیم و این برای ما افتخار بزرگی است، گویی در یک دانشگاه بزرگ مشغول به مطالعه‌ایم.»

با وجود چالش‌های تاکتیکی در تیمی که تابستان امسال چندین بازیکن کلیدی‌اش را از دست داده و جوان‌ترین تیم حاضر در تمامی لیگ قهرمانان زنان را به همراه دارد، لوون همچنان از شگفتی‌آفرینی‌های خود دست نکشیده است. تساوی باورنکردنی بدون گل در اولین گام مقابل قهرمان سری آ، رم، نشان داد که شاگردان حبیب‌زاده از قدرت‌های بزرگ هراسی ندارند.

258258