شاید کمی غیرعادی به نظر برسد، اما کفش‌های پاشنه‌بلند که امروزه به عنوان نمادین‌ترین عنصر زنانگی در عرصه مد شناخته می‌شوند، در واقع در ابتدا برای مردان طراحی شدند؛ مردانی که بر پشت اسب سوار می‌شدند!

الیزابت سملهاک، مدیرکل موزه کفش باتا در تورنتو، بر این اعتقاد است که طراحی اولیه کفش‌های پاشنه‌دار در آسیای غربی و برای سوارکاران انجام شده است. وجود پاشنه در این نوع کفش‌ها موجب می‌شد که پاهای سوارکاران در رکاب اسب به‌خوبی ثابت بماند و از سرخوردنشان جلوگیری کند.

سملهاک اشاره می‌کند که نشانه‌های استفاده از کفش‌های پاشنه‌دار در سوارکاری را می‌توان حداقل تا قرن دهم میلادی در ایران دنبال کرد؛ هرچند او احتمال می‌دهد که تاریخچه این کفش‌ها به دوران‌های قدیمی‌تری بازگردد.

در قرن هفدهم میلادی، این نوع کفش‌ها از دنیای سوارکاری به اروپا منتقل شدند و به تدریج به عرصه مد ملحق شدند. شگفت‌انگیز است که در آن زمان، پاشنه‌بلند هنوز به عنوان نشانه‌ای از مردانگی، جایگاه اجتماعی و قدرت مشاهده می‌شد و تنها بعدها به عنصری اصلی در پوشش‌های زنانه تبدیل گردید.

برای ادامه این مقاله و آشنایی بیشتر با روند تاریخی تحول کفش‌های پاشنه‌دار، اینجا کلیک کنید.

۲۲۷۲۲۷