ورزش ایران از شهریور ماه ۱۳۶۸ به دلیل روی کار آمدن دولت اکبر هاشمی رفسنجانی و انتخاب حسن غفوری‌فرد به عنوان رئیس سازمان تربیت بدنی، دگرگونی‌های قابل توجهی را تجربه کرد. غفوری‌فرد با تمایل به استفاده از ستاره‌ها و کسب موافقت دولت، علی پروین را به عنوان سرمربی تیم ملی معرفی نمود.

پروین که شرط کرده بود به طور همزمان سرپرستی تیم پرسپولیس را نیز عهده‌دار باشد، در پاییز ۱۳۶۸ تیم ملی را برای شرکت در جام صلح و دوستی به کویت برد. این تورنمنت به دلیل مواجهه دو کشور ایران و عراق، پس از جنگ، بسیار سیاسی و حائز اهمیت تلقی می‌شد.

مسابقات جام صلح و دوستی از ۱۰ آبان ۱۳۶۸ آغاز شد و در نخستین مسابقه، تیم ایران با گل‌های مجید نامجومطلق یمن را شکست داد. اگرچه این پیروزی را نمی‌توان لحظه‌ای حائز اهمیت در تاریخ فوتبال ما به حساب آورد، اما پروین در این تاریخ برای اولین بار به عنوان سرمربی روی نیمکت تیم ملی نشسته بود. همچنین، بازیکنانی که در زمان سرمربیگری مرحوم پرویز دهداری از تیم ملی دور شده بودند، با ورود پروین دوباره به تیم ملی اضافه شدند. شاهرخ بیانی و محمد پنجعلی به تیم ملی ملحق شدند و بازیکنانی دیگر همچون شاهین بیانی، حمید درخشان و ناصر محمدخانی هم بعد از این مسابقات به جمع ملی‌پوشان پیوستند. این تحولات در نهایت به قهرمانی ایران در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن در مهر ۱۳۶۹ انجامید.

بیشتر بخوانید:  بیرانوند: اگر مرد سال آسیا شوم، تا پایان عمر از آن لذت می‌برم/ من به اندازه حجازی و عابدزاده نیستم