طبق گزارش خبرآنلاین، روزنامه کیهان نوشت: محمدجواد ظریف در مصاحبه‌ای اخیر با ادعای اینکه «تغییر شرایط و اصلاح موضع نشانه ضعف نیست و ادامه پافشاری بر تصمیم‌های نادرست هزینه‌بر خواهد بود»، کوشیده تا فضای جدیدی برای اعطای امتیاز فراهم سازد؛ غافل از اینکه هزینه واقعی نه در دفاع از حقوق ملت بلکه در همین «تغییر موضع‌های تسلیم‌طلبانه» نهفته است.
او در حالی از ضرورت «طراحی سازوکارهای راستی‌آزمایی» صحبت می‌کند که باید از او پرسید وقتی خودتان اذعان می‌کنید «در روابط بین‌الملل تضمینی مطلق وجود ندارد»، چگونه می‌توانید همه چیز را به امضای یک قمارباز بدعهد مرتبط کنید و پیشنهاد دهید که ایران برای جلب رضایت دشمن از امکانات قدرت خود فاصله بگیرد؟
این تناقض عیان همان نقطه‌ای است که نشان می‌دهد پیشنهاد جدید آقایان برای «پر کردن دست ترامپ»، هیچ معنایی جز خالی کردن دستان ملت ایران و به حراج گذاشتن مؤلفه‌های بازدارندگی ندارد.
تکرار این فرمول ناکام با این توجیه که «سیاست خارجی عرصه تعصب نیست، بلکه میدان انتخاب بین گزینه‌های واقعی است»، پاک کردن واقعیت است؛ زیرا در منطق محکم مقاومت، انتخاب میان گزینه‌ها به معنای تسلیم در برابر زیاده‌خواهی نیست.
ظریف در حالی نسبت به تجمعات و اتحاد ملی هشدار می‌دهد و می‌گوید «طرف مقابل ممکن است این تجمعات را نشانه‌ای از شکاف داخلی تعبیر کند»، که دقیقاً همین گفته‌ها و تئوری‌های ناامیدکننده، با ایجاد دودستگی، به دشمن نشانه ضعف می‌دهد و او را برای افزایش فشار بیشتر تشویق می‌کند. مرز میان دیپلماسی با عزت و دیپلماسی ذلت‌آور در همین نقطه است؛ جایی که پیاده‌نظام جریان تسلیم، به جای یادگیری از خسارت‌های برجام، همچنان اعتقاد دارند که دراز کردن دست به سوی کدخدا راه نجات کشور است، غافل از اینکه اراده آهنین ملت در برابر این بازی‌های رسانه‌ای هرگز عقب نخواهد نشست!
نظرات کاربران