طبق گزارش "ورزش سه"، هانس‌دیتر فلیک، سرمربی 61 ساله، در مواجهه با یک مسابقه بسیار پیچیده‌تر از آنچه نتیجه نهایی نشان می‌دهد قرار داشت؛ پیروزی قاطع و پرگل ۶ بر ۱ که کمتر کسی در آلاوس انتظار آن را داشت، در حالی رخ داد که تیم کیکه سانچس فلورس در 10 بازی گذشته‌اش در لالیگا تنها 11 گل دریافت کرده بود. با این حال، انگیزه بارسلونا برای جبران شکست‌های ناامیدکننده اخیر مقابل پاریس سن‌ژرمن و رئال مادرید، که سخت‌ترین دیدارهای این فصل به شمار می‌روند، بسیار بالا بود.

تیم آبی‌اناری به خوبی می‌دانست که نباید به میدان با ترس گام نهد؛ آن هم در شرایطی که در هفته آینده دو رقیب دشوار یعنی استلا ویلا و اتلتیکو مادرید در پیش رو داشتند. جالب اینجاست که تیم اتلتیکو مادرید با پیروزی در زمین لوانته به طور موقت صدر جدول را در اختیار داشت.

علاوه بر این، بارسا به خاطر مصدومیت‌های اندریاس کریستنسن، اریک گارسیا، ژول کنده و ژاوی اسپارت در خط دفاعی با بحران مواجه بود. به نظر می‌رسید این مشکلات کافی نباشد، زیرا جرارد مارتین نیز به استراحت نیاز داشت. در این شرایط، هانسی فلیک تصمیم به ریسک بزرگی گرفت و با امکانات موجود خود نوآوری کرد.

سرمربی بارسا با نادیده گرفتن آمار دقایق بازی بازیکنان، به‌خصوص با توجه به کم‌تجربگی برایان فاریناس و فرانکی دی‌یونگ، تصمیم گرفت ایده‌هایی را که در تمرین قبل از مسابقه آزمایش کرده و روزنامه «موندو دپورتیوو» نیز از آن پرده برداشته بود، در ترکیب اصلی پیاده کند.

بر این اساس، او فاریناس را، که یک هافبک است و هنوز برای تیم به میدان نرفته بود، به عنوان دفاع راست قرار داد و دی‌یونگ را نیز که به دلیل مصدومیت زانو در جام جهانی، تنها 16 دقیقه (در بازی مقابل رئال مادرید) در این فصل بازی کرده بود، در قلب خط دفاعی گنجاند.

بدیهی بود که بارسای تحت هدایت فلیک باید با یک رویکرد هجومی تلاش کند تا کار حریف را در همان دقایق ابتدایی به اتمام برساند و تهدید خط حمله آلاوس را خنثی کند، زیرا خط دفاعی با مهره‌های نامتعارف تشکیل شده بود. دست‌کم دو راهکار موقت فلیک جواب مثبت داد.

دی‌یونگ با بازی‌سازی مهارت‌آمیز و ارسال‌های دقیق، کنترل بازی را در دست گرفت و تنها در یک صحنه طی یک نبرد فیزیکی با بویه، تعادلش را از دست داد و به زمین افتاد، هرچند بلافاصله برخاست و شوت این مهاجم مصمم را مهار کرد. همزمان، فاریناس نیز هماهنگی خوبی با لامین یامال برقرار کرد و توانمندی‌هایش را به نمایش گذاشت.

در نهایت، این آزمون تاکتیکی برای فلیک با موفقیت همراه بود و او توانست صدمین پیروزی خود را بر روی نیمکت بارسا در 131 مسابقه جشن بگیرد. این آمار، دومین رکورد برتر تاریخ باشگاه پس از لوئیس انریکه به حساب می‌آید که برای رسیدن به این رکورد تنها 126 مسابقه نیاز داشت. فلیک حتی موفق به عبور از رکورد پپ گواردیولا شد، مربی بزرگی که برای ثبت 100 برد به 139 بازی احتیاج داشت. تفاوت اصلی فلیک با لوچو و پپ این است که او هرگز از وجود لیونل مسی در ترکیب خود بهره‌مند نبوده است، عاملی که در دستیابی به پیروزی‌ها نقشی کلیدی ایفا کرده بود.