در آغاز این فصل، پرسپولیس در مواجهه با تیم‌های کمتر توانمند و پایین‌تر از خود در جدول، عملکردی تهاجمی و چشمگیر از خود به نمایش گذاشت. سرخ‌پوشان در این مسابقات موفق به خلق تعداد قابل توجهی موقعیت گل شدند و نمایش‌های هجومی آنها قابل قبول بود، که چندین پیروزی پرگل را نیز شامل می‌شد. اما اوضاع به‌طور کاملاً متفاوتی در برابر تیم‌های مدعی و موفق رقم خورد. در این دیدارها، شاگردان تارتار نه تنها نتایجی رضایت‌بخش کسب نکردند بلکه نمایشی متقاعدکننده نیز از خود نشان ندادند.

با اینکه پرسپولیس در قائمشهر توانست نساجی را مغلوب کند و به صدر جدول بازگردد، اما این پیروزی نباید نقاط ضعف هجومی تیم را زیر پوشش قرار دهد. در دو بازی اخیر مقابل فولاد و نساجی، سرخ‌پوشان به‌وضوح در ایجاد موقعیت‌های خطرناک با مشکلاتی مواجه بودند و برعکس هفته‌های ابتدایی، خبری از بازی هجومی و تولید موقعیت‌های انبوه نبود.

آمار امید گل پرسپولیس در این دو مسابقه نیز نگران‌کننده‌تر است. برای دومین بار متوالی، این آمار به کمتر از یک رسید؛ اعدادی که برای تیمی با این همه بازیکن باکیفیت در خط هجومی، اصلاً مناسب به نظر نمی‌رسد. پرسپولیس در برابر فولاد شکست خورد و حتی با کسب سه امتیاز مقابل نساجی، نتوانست نمایش هجومی قابل توجهی داشته باشد.

این آمار به‌عنوان یک زنگ خطر جدی برای تارتار تلقی می‌شود. پرسپولیس دارای مهاجمان و بازیکنان هجومی باکیفیت است، اما صرفاً وجود ستاره‌های متعدد نمی‌تواند ضامن بازی تهاجمی باشد. تارتار باید هر چه سریع‌تر برای مسأله خلق موقعیت‌های تیمش چاره‌ای بیاندیشد؛ چراکه در ادامه فصل و در برابر رقبای جدی‌تر، تنها تکیه بر نتیجه‌گیری نمی‌تواند کمبودهای فنی را پوشش دهد.

بیشتر بخوانید: هشدار مدیرعامل استقلال خوزستان به پرسپولیس درباره پرونده بیفوما