يك پژوهش انجام شده در وزارت اقتصاد از تحولات شاخص رفاه اتماعي در مناطق شهري ايران كه سال‌هاي ۱۳۵۶ تا ۱۳۹۲ را شامل مي‌شود نشان مي‌دهد در سال ۱۳۶۶ شاخص رفاه مادي به ۶۱.۳ واحد رسيده است كه كمترين عدد در مدت ياد شده است و بالاترين رقم در سال ۱۳۸۶ بوده است كه شاخص رفاه اجتماعي به ۱۰۶.۵ واحد افزايش يافته است.

تحولات شاخص رفاه اجتماعي در مناطق شهري
به دليل عدم انجام نمونه‌گيري هزينه درآمد خانوارهاي مناطق شهري و روستايي در سال‌هاي ۱۳۵۷ و ۱۳۶۰ توسط مركز آمار ايران، براي به دست آوردن آمار و اطلاعات در دو سال فوق از ميانگين سال قبل و بعد از آن به عنوان جانشين آنها استفاده شده است. به عنوان مثال براي به دست آوردن آمار و اطلاعات هزينه درآمد خانوارهاي مناطق شهري در سال ۱۳۵۷، از ميانگين سال‌هاي ۱۳۵۶ و ۱۳۵۸ استفاده شده است.
آمار و اطلاعات از نتايج به دست آمده از بررسي شاخص رفاه اجتماعي طي چهار دهه گذشته در مناطق شهري كشور را نشان مي‌دهد. پايين‌ترين رقم شاخص رفاه اجتماعي با ۶۱.۳ واحد در سال ۱۳۶۶ و بالاترين رقم اين شاخص با ۱۰۶.۵ واحد در سال ۱۳۸۶به وقوع پيوسته است. در سال‌هاي پس از ۱۳۸۶، با وجود كاهش قابل ملاحظه ضريب جيني در مناطق شهري كشور، به دليل منفي شدن نرخ رشد متوسط هزينه‌هاي واقعي خانوارها (به جز سال ۱۳۸۹) ، طي سال‌هاي (۱۳۹۲-۱۳۸۷) شاخص رفاه اجتماعي با كاهش قابل توجهي مواجه شده است. رقم اين شاخص در سال ۱۳۹۲ به ۷/۸۶ واحد رسيده كه كمتر از رقم شاخص رفاه اجتماعي در سال ۱۳۸۱ مي‌باشد.
در سال ۱۳۶۶ نرخ رشد متوسط هزينه‌هاي واقعي خانوارها در حدود ۹ درصد كاشه يافته و افزايش ضريب جيني در اين سال در حدود ۰.۲ واحد بوده است. اين در حالي است كه در سال ۱۳۸۶ نرخ رشد متوسط هزينه‌هاي واقعي خانوارها در حدد ۲ درصد و كاهش ضريب جيني در اين سال در حدود ۰.۵ واحدبوده است.
بالاترين نرخ رشد شاخص رفاه اجتماعي در سال ۱۳۸۳، ۱۳۸۱، ۱۳۶۲ و ۱۳۷۷ به وقوع پيوسته است. نرخ رشد شاخص رفاه اجتماعي در سال‌هاي فوق به ترتيب ۷.۹۱، ۷.۸۵، ۷.۷ و ۶.۸ واحد بوده و پايين‌ترين نرخ رشد شاخص رفاه اجتماعي در سال‌هاي ۱۳۶۵، ۱۳۷۴، ۱۳۶۶، ۱۳۸۸ و ۱۳۹۲ واقع شده است. نرخ رشد شاخص رفاه اجتماعي در سال‌هاي فوق به ترتيب ۱۵.۲-، ۹.۷-، ۹.۱-، ۹- و ۶.۵- واحد بوده است.
در سال‌هايي كه بالاترين نرخ رشد شاخص رفاه اجتماعي ايجاد شده، سال‌هاي ۱۳۷۷ و ۱۳۸۱ با افزايش متوسط هزينه‌هاي واقعي خانوارها، بهبود در توزيع درآمد (كاهش در ضريب جيني) نيز در اقتصاد ايران به وقوع پيوسته است.
همچنين، در سال‌هايي كه پايين‌ترين نرخ رشد شاخص رفاه اجتماعي ايجاد شده، سال ۱۳۸۸، با وجود كاهش در متوسط هزينه‌هاي واقعي خانوارها وضعيت توزيع درآمد نيز نامناسب‌ترت (افزايش در ضريب جيني) شده است.
ميانگين و انحراف معيار شاخص رفاه اجتماعي طي ۳۷ سال دوره مطالعه به ترتيب ۸۰.۶ و ۱۳.۶ بوده است. چنانچه ميانگين شاخص رفاه اجتماعي به علاوه و منهاي ۲ برابر انحراف معيار براي تعيين دامنه خارج از نرمال استاندارد محاسبه شود (۱۰۸ و ۵۳) ملاحظه مي‌گردد با وجود كاهش و افزايش در اين شاخص در هيچ سالي شاخص رفاه اجتماعي (با وجود اعمال سياست‌هاي متضاد توسط دولت‌هاي مختلف طي ۳۷ سال دوره مطالعه) از دامنه نرمال استاندارد خارج نشده است.