بسیاری از اتومبیل‌های اسپرت و قدرتمند به‌طور معمول با تایرهای عریض ارائه می‌شوند، که این موضوع باعث شده تا این نوع لاستیک‌ها به عنوان محصولاتی با عملکرد بالا شناخته شوند و بسیاری از رانندگان به استفاده از آن‌ها ترغیب شوند. با این حال، در کنار مزایای ویژه‌ای که دارند، معایب قابل توجهی نیز مشاهده می‌شود که فراتر از هزینه اولیه بالای آن‌ها می‌باشد. شناخت این معایب برای هر راننده‌ای که به تعویض لاستیک‌های خودروی خود فکر می‌کند، ضرورتی اساسی است تا از آسیب‌های ممکن به مصرف سوخت، ایمنی و راحتی رانندگی مطلع باشد.
هزینه بالای لاستیک‌های عریض
این یکی از بارزترین معایب انتخاب لاستیک‌های عریض به شمار می‌آید. چرا که تولید این نوع تایرها به مواد بیشتری نیاز دارد، به‌طور طبیعی قیمت آنان نیز نسبت به تایرهای استاندارد خودرو بالاتر خواهد بود. به عنوان مثال، هزینه بین یک تایر ۲۳۵/۵۰ ZR18 و ۲۴۵/۵۰ ZR18 کانتیننتال اکستریم‌کانتکت تقریباً ۳۰ دلار در هر حلقه بوده و برای مجموعه‌ای کامل به ۱۲۰ دلار می‌رسد. این هزینه‌ها شامل امکان نیاز به رینگ‌های بزرگ‌تر نمی‌شود، که می‌تواند مجموع هزینه را به راحتی به حدود ۱,۰۰۰ دلار (بدون احتساب هزینه نصب) افزایش دهد.
افزایش مصرف سوخت ناشی از لاستیک‌های عریض
لاستیک‌های عریض به سبب وزن بیشتر و مقاومت غلتشی بالاتر، تأثیر منفی بر بازدهی سوخت دارند. سطح تماس بزرگ‌تر با جاده، این مقاومت غلتشی را افزایش می‌دهد و لذا موتور خودرو باید توان بیشتری صرف کند تا آن را به حرکت درآورد. به بیان دیگر، مصرف سوخت یا انرژی باتری برای پیمودن همان مسافت، افزایش می‌یابد. علاوه بر این، این نوع لاستیک‌ها باعث کاهش آیرودینامیک خودرو می‌گردند و موجب افزایش کشش هوا می‌شوند که این امر در سفرهای طولانی، به‌صورت مشهودی بر مصرف سوخت تأثیر می‌گذارد.
افزایش وزن فنربندی نشده خودرو
استفاده از لاستیک‌های عریض به افزایش وزن فنربندی نشده خودرو می‌انجامد. این وزن شامل اجزایی از قبیل چرخ‌ها، لاستیک‌ها و سیستم ترمز است که به‌طور مستقیم تحت کنترل سیستم تعلیق نمی‌باشد. با افزایش این وزن، سیستم تعلیق باید برای حفظ چسبندگی تایر به سطح جاده، توان بیشتری برای مقابله با ناهمواری‌ها صرف کند. گزینه‌هایی مانند استفاده از رینگ‌های آلیاژ سبک‌تر می‌تواند تأثیر این وزن اضافی را کاهش دهد، اما افزایش پهنای تایر بدون تغییرات دیگر ممکن است به جای بهبود، به کاهش عملکرد خودرو منجر شود.
افزایش خطر هیدروپلنینگ
یکی از معایب غیرمنتظره لاستیک‌های عریض، افزایش احتمال بروز پدیده هیدروپلنینگ یا آکواپلنینگ (Aquaplaning) محسوب می‌گردد. این حالت زمانی بروز می‌کند که لایه‌ای از آب بین تایر و سطح جاده قرار گیرد و منجر به از دست رفتن تماس می‌شود، به‌ویژه در هنگام بارش سنگین و سرعت بالا. بر خلاف لاستیک‌های باریک‌تر که قادر به کنار زدن آب به شکل مؤثرتری هستند، سطح تماس وسیع‌تر لاستیک‌های عریض موجب می‌شود که آج آن‌ها برای تخلیه آب تلاش بیشتری نماید. این مسئله همچنین در شرایط برفی کم‌عمق نیز صادق است، چرا که وزن خودرو به صورت یکنواخت بر سطح بزرگ‌تری توزیع می‌شود و فشار کمتری برای چسبندگی به زیر برف ارائه می‌دهد. به‌علاوه، عمق آج تایر تا حد بسیاری در کاهش خطر هیدروپلنینگ مهم‌تر از پهنای آن است.
تردید در فرمان‌پذیری خودرو
استفاده از لاستیک‌های عریض، به‌خصوص در محورهای جلو، موجب سنگین‌تر شدن حس فرمان‌پذیری خودرو می‌گردد. این احساس به خاطر سطح تماس بزرگ‌تر با جاده و افزایش اصطکاک به وجود می‌آید. اگرچه سیستم‌های پیشرفته‌ای مانند فرمان‌های هیدرولیک یا برقی می‌توانند تا حدی اثرات منفی را کاهش دهند، اما در سرعت‌های بالا، دقت بازخورد فرمان به‌طور قابل توجهی کاهش می‌یابد و پاسخ‌گویی آن کندتر می‌شود. به این مسئله وزن فنربندی نشده بیشتری نسبت داده می‌شود که منجر به کاهش چسبندگی و دقت فرمان خواهد شد. برای بهره‌برداری بهینه از مزایای تایرهای عریض، احتمالاً نیاز به استفاده از رینگ‌های سبک‌تر است.
مشکلات مربوط به اندازه و نصب
در بعضی از موقعیت‌ها، لاستیک‌های عریض امکان دارد به‌سادگی برای خودرو بسیار بزرگ باشند و نتوانند به درستی نصب شوند. این موضوع به‌ویژه برای تایرهای جلو که محور چرخش دارند، احساس می‌شود؛ در زمان چرخش کامل فرمان، تایر ممکن است با بدنه خودرو یا اجزای سیستم تعلیق تماس برقرار کرده و سبب سایش و آسیب گردد. برای حل این مشکل، گزینه‌های مختلفی از جمله نصب اسپیسر، تعویض رینگ‌ها با گزینه‌هایی که آفست مناسب‌تری دارند یا حتی تغییر ساختار بدنه خودرو جهت ایجاد فضای بیشتر در دسترس است.
نظرات کاربران