اواخر دهه ۹۰ میلادی دوران اوج نوآوری در صنعت سوپراسپرت ژاپنی بود. نیسان برای رقابت در کلاس GT1 مسابقات ۲۴ ساعته لمان، خودرویی ساخت که نسخه‌ای جاده‌ای از آن نیز برای قوانین همولوگیشن عرضه شد. این خودرو، با قابلیت‌های فنی خیره‌کننده، داستانی پنهان و کمتر روایت‌شده دارد.
نیسان R390 GT1: تولد در پیست لمان
نیسان R390 GT1 از پیست لمان متولد شد. این سوپراسپرت جاده‌ای، نتیجه تلاش نیسان برای ورود به مسابقات ۲۴ ساعته لمان کلاس GT1 اواخر دهه ۱۹۹۰ بود. نیسان R390 را به‌عنوان اتومبیل مسابقه‌ای هدفمند توسعه داد و در ۱۹۹۷ سه خودرو وارد مسابقه کرد؛ یکی در رتبه دوازدهم به خط پایان رسید.
سرعت نهایی ادعایی ۳۵۴ کیلومتر بر ساعت (۲۲۰ مایل بر ساعت) R390 GT1 را به افسانه تبدیل می‌کند. با وجود تکرار این عدد، هیچ رکوردگیری مستند و عمومی از نسخه جاده‌ای ثبت نشده است. این خودروی قانونی جاده‌ای با تمرکز بر سرعت ۲۰۰ مایل بر ساعت ساخته شد.
مشخصات فنی و چالش‌های همولوگیشن R390 GT1
نیسان R390 GT1 از موتور VRH35L V8 توئین توربو ۳۴۹۵ سی‌سی و گیربکس شش‌سرعته سکوئنشیال بهره می‌برد. قدرت بیش از ۳۵۰ اسب بخار و گشتاور بیش از ۴۹۰ نیوتن‌متر برای مدل جاده‌ای اعلام شده که احتمالا برای همولوگیشن محافظه‌کارانه نگه داشته شدند. مدل مسابقه‌ای بیش از ۶۵۰ اسب بخار قدرت داشت و وزنی حدود ۱۰۰۰ کیلوگرم.
ابعاد خودرو ۴۷۲۰ میلی‌متر طول، ۲۰۰۰ میلی‌متر عرض و ۱۱۴۰ میلی‌متر ارتفاع، با فاصله محوری ۲۷۲۰ میلی‌متر و وزن خالص بیش از ۱۰۰۰ کیلوگرم است. تایرها در جلو ۲۴۵/۴۰ZR18 و در عقب ۲۹۵/35ZR19 هستند. دیسک‌های تهویه‌شونده ۱۴ اینچی AP در هر چهار چرخ تعبیه شده‌اند.
قوانین GT1 وجود محفظه بار ۱۰۰ لیتری را الزامی می‌کرد. نیسان و TWR (Tom Walkinshaw Racing) برای این منظور قسمت عقب را تغییر شکل دادند و اگزوز جانبی نشانه‌ای از تفاوت شد. نیسان از TWR کمک گرفت و یان کالوم تیم طراحی را رهبری کرد.
عملکرد R390 GT1 در مسابقات لمان و تکامل آن
برنامه رقابت نیسان R390 GT1 در لمان ۱۹۹۷ با چالش همراه بود. سازمان ACO عدم تطابق فضای چمدان را یافت و نیسان مجبور به طراحی مجدد شد. مشکلات خنک‌کننده گیربکس و دوام نیز در مسابقه وجود داشت.
نیسان برای سال ۱۹۹۸ با به‌روزرسانی بدنه «دم‌بلند» و کارهای تونل باد پاسخ داد. این اصلاحات پایداری و تهویه گیربکس را بهبود بخشید. در ۱۹۹۸، هر چهار دستگاه R390 مسابقه را به پایان رساندند و رتبه‌های سوم، پنجم، ششم و دهم را کسب کردند.
کمیاب‌ترین سوپراسپرت همولوگیشن نیسان
نیسان R390 GT1 جاده‌ای هرگز به بازار نرسید و صرفا برای کسب تاییدیه همولوگیشن ساخته شد. نیسان شایعه‌ای مطرح می‌کند که اگر به فروش می‌رسید، ۱۰۰ میلیون ین (بیش از ۶۰۰ هزار دلار) قیمت داشت. این خودرو نیازی به فهرست مشتری یا تست تصادف نداشت.
گزارش‌ها به وجود تنها یک خودروی جاده‌ای رسمی اشاره دارند که نیسان آن را در موزه خود نگهداری می‌کند. این خودرو دارای جزئیات نمایشی مانند رنگ قرمز اولیه و سپس پیکربندی آبی دم‌بلند برای عکاسی بود.
اریک کماس، راننده معروف، بعدها یک شاسی مسابقه‌ای مدل ۱۹۹۸ را خریداری و به کمک آندریا چیاونوتو به نسخه جاده‌ای تبدیل کرد. این خودرو حدود ۵۰۰۰ کیلومتر کارکرد داشت و ۹۵ درصد قطعات مسابقه‌ای اصلی را حفظ کرد.
لکسوس LFA: اولین سوپراسپرت تولید انبوه ژاپن با سرعت بالای ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت
در حالی که نیسان R390 GT1 حسی شبیه به فایل قفل‌شده دارد، لکسوس LFA مانند یک فصل تمام‌شده است. تویوتا تولید LFA را در اکتبر ۲۰۰۹ اعلام کرد و تنها ۵۰۰ دستگاه تولید نمود. این خودروها چیزی بودند که مردم می‌توانستند بخرند و رانندگی کنند.
لکسوس با پشتیبانی رسمی به معیار سرعت دست یافت. بیانیه لکسوس اعلام می‌کند که LFA برای مدت طولانی سرعت ۳۲۵ کیلومتر بر ساعت (۲۰۲ مایل بر ساعت) را حفظ کرده است. این عدد ادعای ۳۵۴ کیلومتر بر ساعت R390 را دنبال نمی‌کند، اما سرعت ۲۰۰ مایل بر ساعت را به‌وضوح اثبات کرد. LFA برای برآورده کردن قانون مسابقه نبود؛ لکسوس آن را برای اثبات مهندسی و عملکرد ساخت.
در نهایت، ژاپن هرگز توانایی ساخت سوپراسپرت با سرعت بالای ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت را کم نداشت، فقط دلیلی برای ساخت آن در تعداد بالا وجود نداشت. نیسان این نکته را با یک خودروی لمان قانونی جاده‌ای اثبات کرد که بیشتر مردم هرگز ندیدند، و بعدها، لکسوس با ۵۰۰ دستگاه آن را اثبات کرد.
نظرات کاربران