استقلال که در نیمه اول بدون گل به رختکن رفته بود، در نیمه دوم با رویکردی تهاجمی و به رهبری سهراب بختیاری‌زاده، چندین موقعیت خطرناک روی دروازه الشمال ایجاد کرد. فرصتی پس از فرصت، که متأسفانه به‌وسیله سحرخیزان، قلی‌زاده، چشمی و حردانی به هدر رفت. زمان به‌سرعت به دقیقه ۹۰ نزدیک می‌شد و دروازه‌بان حریف برای کنترل بازی به نمایش مصدومیت پرداخت! به تدریج حس ناامیدی از پیروزی در این دیدار در حال شکل‌گیری بود، آیا ممکن بود یک تیم این‌چنین تعداد زیادی موقعیت خطرناک خلق کند و نتواند به گل برسد؟

به نظر می‌رسد استقلال مهاجم موثری ندارد! تا اینکه بازیکن همیشگی بار دیگر به عنوان مایه خوشحالی ظاهر شد؛ فقط یاسر آسانی است که می‌تواند این موقعیت‌ها را از دست ندهد! در دقیقه ۹۰، استقلال به یک پیروزی شیرین و حیاتی دست یافت و کمبود گلزن انگار دوباره توسط درخشش یاسر پنهان شد. اگر استقلال در این بازی گل‌زنی نداشت، چه بر سرش می‌آمد؟

هر چه مهاجمان استقلال بیشتر فرصت‌های گل را از دست می‌دهند و موجی از ناامیدی را در دل هواداران ایجاد می‌کنند، یاسر آسانی به‌راحتی و بدون زحمت توپ را به گل تبدیل می‌کند و تفاوت‌ها را نمایان می‌سازد. اگر تبدیل کردن زحمات دیگران به گل این‌چنین ساده است، چرا بقیه قادر به این کار نیستند؟ موقعیتی که یاسر آسانی به گل تبدیل کرد، در همین بازی و پیش از آن نیز نصیب دیگران می‌شد، اما فقط و فقط یاسر آسانی توانسته است گلزنی کند و بقیه توپ‌ها را به شدت خراب کرده‌اند.

این بازی نشان داد که برای استقلال، هیچ‌کس به‌اندازه یاسر آسانی اهمیت ندارد؛ مروارید ارزشمند آبی‌های پایتخت که اگر روزی در دسترس نباشد، معلوم نیست سهراب چه سرنوشتی خواهد داشت! نکته دیگری که قابل ذکر است، این است که تراکتور در دقایق تلف شده بازی گل دریافت کرده و در دقیقه ۷+۹۰ به گل دوم و تساوی رسید. استقلال نیز با گل دقیقه ۱+۹۰ نشان داد که بازی تا وقتی سوت پایان داور به صدا درنیامده، ادامه دارد و مادامی که یاسر آسانی را داریم، نباید از حملات خود دست بکشیم و ناامید شویم.

محمود فخرالحاج| باشگاه خبرنگاران آزاد

شما دوستان محترم می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت‌های خود، روی این لینک کلیک نمایید.