بر اساس گزارش ایسنا، اینترنت ماهوارهای به عنوان یکی از فناوریهای نوین و جذاب عصر حاضر شناخته میشود. این فناوری به کاربران امکان میدهد از طریق ماهوارههایی که در مدار زمین قرار دارند، به سرویس اینترنتی دسترسی پیدا کنند و بر خلاف اینترنتهای زمینی نظیر فیبر نوری، دکلهای تلفن همراه یا ADSL که نیازمند کابلکشی و آنتنهای زمینی نزدیک به کاربران هستند، سیگنالها مستقیماً بین دستگاههای گیرنده و ماهوارههای فضایی جابهجا میشوند.
این نوع تکنولوژی بر این اصل بنا شده که برای اتصال به اینترنت و جابجایی دادهها، نیازی به وابستگی به فیبرهای نوری و دکلهای مخابراتی نباشیم. از آنجا که این فناوری از ماهوارهها بهره میبرد، میتواند آنتندهی در هر نقطهای را ممکن کند و بنابراین، در مکانهایی که امکان کابلکشی اینترنت سنتی وجود ندارد، وبگردی و تبادل دادهها ممکن است.
امروزه با پیشرفتهای تکنولوژیک، اینترنت ماهوارهای قابلیت ارائه سرعتی معادل اینترنت زمینی را دارد و به کاربران در مناطق دورافتاده این امکان را میدهد که از تجربه اینترنتی مشابه با شهرنشینان بهرهمند شوند.
در روزهای اخیر، سید امین آقامیری - رئیس مرکز ملی فضای مجازی در مصاحبهای تلویزیونی از آغاز پروژه اینترنت ماهوارهای بومی خبر داد و اعلام کرد که این طرح آغاز شده و مسئولان مربوطه جزئیات بیشتری را منتشر خواهند کرد. اگرچه این پروژه به زمان نیاز دارد، مسیر فعلی مسیر مثبتی است و بزودی از اینترنت ماهوارهای بومی خود بهرهمند خواهیم شد.
وی به پیشینه ایجاد این فناوری در کشور اشاره کرد و گفت: در سال ۱۴۰۰، به محض اینکه این فناوری راهاندازی شد، شورای عالی فضای مجازی اقدام به برنامهریزی آن کرد و بر این اساس مقرر گردید که بخشی از کشور به شکل مستقل و یا در همکاری با کشورهای فعال در زمینه اینترنت ماهوارهای، پروژهای مشترک تعریف کرده و سرمایهگذاری لازم را انجام دهند.
اگر ایده راهاندازی اینترنت ماهوارهای به واقعیت بپیوندد، قادر خواهد بود بستر اینترنت پرسرعتی را برای کاربران فراهم آورد و همچنین از ورود قاچاق و استفاده غیرمجاز در کشور جلوگیری کند، به ویژه در مناطق روستایی و دورافتاده که امکانات نصب کابلهای فیبر نوری در آنجا وجود ندارد.
امروز به لطف پیشرفت تکنولوژی، اینترنت ماهوارهای میتواند سرعت مشابهی با اینترنت زمینی ارائه دهد و به کاربران در مناطق دورافتاده اجازه میدهد از تجربهای مشابه با شهرها بهرهمند شوند.
کارشناسان بر این باورند که اینترنت ماهوارهای یکی از جدیدترین خدمات اینترنتی است که با استفاده از فضا به دنبال پر کردن شکاف موجود در اتصال اینترنتی در مناطقی با شرایط سخت آنتندهی میباشد.
در سالهای اخیر با ظهور شرکتهایی چون اسپیس ایکس (SpaceX)، بازار اینترنت ماهوارهای دگرگون شده و استارلینک به سرعت در حال گسترش است. در ایالات متحده و کانادا، این خدمات به خصوص به مناطق روستایی، دورافتاده یا کوهستانی که به فیبر نوری یا کابل دسترسی ندارند، اختصاص یافته و در مواقع بحران نظیر زلزله یا قطع برق و شبکه، دولتها و ارتشها از این خدمات استفاده میکنند.
در آلمان و فرانسه، اینترنت ماهوارهای به منزله مکمل شبکه فیبر نوری کاربرد دارد. اتحادیه اروپا نیز در حال توسعه پروژهای ماهوارهای مستقل به منظور کاهش وابستگی به شرکتهای خارجی است.
اکنون در بسیاری از کشورهای آفریقایی که زیرساختهای کابلی ضعیفی دارند، اینترنت ماهوارهای منجر به تحول بزرگی در اتصال مراکز آموزشی، بیمارستانها و مناطق محروم به شبکه جهانی شده است و هند و چین نیز به ساخت و توسعه شبکههای ماهوارهای مختص خود مشغول هستند تا بتوانند در این حوزه به خودکفایی برسند.
در کشور ما به دلیل نگرانیهای امنیتی، نظارت بر ترافیک دادهها و مسائل امنیت سایبری، کنترل بر درگاههای ورودی و خروجی اینترنت صورت میگیرد و به همین دلیل، دیشهای استارلینک که مستقیماً به ماهوارهها متصل میشوند، قادر به جابجایی ترافیک اینترنتی دور از سیستمهای نظارتی داخلی هستند. بنابراین، این موضوع برای کشور چالشی امنیتی ایجاد کرده و ایران آن را به عنوان راهی برای دور زدن قوانین حاکم بر فضای مجازی تلقی میکند و به همین دلیل، فعالیت آن بدون مجوز را غیرقانونی اعلام کرده است.
شرکت اسپیسایکس و دولت ایالات متحده در زمانی تصمیم به ورود غیرمجاز کیتهای استارلینک به ایران گرفتند، با وجود مخالفتهای دولت، به بهانه حمایت از حق دسترسی آزاد به اطلاعات، این اقدام را انجام دادند. این عمل بدون هماهنگی با دولت ایران و خارج از چارچوبهای دیپلماتیک صورت گرفت و عملاً شانس دریافت مجوز قانونی را به صفر رساند، چون روابط به یک موضوع سیاسی تبدیل شد.
ایران بارها در مجامع بینالمللی و به ویژه در اتحادیه بینالمللی مخابرات نسبت به فعالیت استارلینک بدون مجوز در سرزمین خود اعتراض کرده است.
طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران و همچنین مقررات بینالمللی ارتباطات (اتحادیه بینالمللی مخابرات - ITU)، ارائه خدمات مخابراتی و اینترنتی در هر کشوری نیاز به مجوز رسمی دولت آن کشور دارد و از طریق مراجع قانونی داخلی باید انجام شود، اما شرکت اسپیسایکس هیچگاه درخواست رسمیای برای رعایت قوانین رگولاتوری ایران و سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی ثبت نکرد تا فرایند مجوز این خدمات شروع شود.
این در حالی است که کشورها بر اساس استانداردهای جهانی نسبت به فضای فرکانسی حریم هوایی خود تسلط دارند و استفاده از تجهیزات فرستنده و گیرنده ماهوارهای بدون هماهنگی با سازمانهای ملی رگولاتوری میتواند باعث تداخلات فرکانسی شود و از نظر بینالمللی تخلف محسوب میشود.
ایران بارها در مجامع بینالمللی و به ویژه در اتحادیه بینالمللی مخابرات نسبت به فعالیت بدون مجوز استارلینک در قلمرو سرزمینی خود اعتراض کرده است.
به تازگی، هند نیز اعلام کرد که به شرکت اسپیس ایکس مجوزی برای ارائه خدمات در برخی مناطق دورافتاده صادر خواهد کرد و در این خصوص قراردادی امضا کرده و سیاستهای خود را بر مبنای رویکردهای هند تعیین کردهاند.
امروز اینترنت ماهوارهای دیگر تنها مختص ارتباطات نظامی یا خدمات دریایی و هوایی نیست؛ بلکه به یک شبکه گسترده برای پوشش نقاط کور زمین تبدیل شده است. اگرچه هزینه اولیه تجهیزات و اشتراک آن معمولاً بیشتر از اینترنتهای زمینی است، اما برای افرادی که در مناطقی دورافتاده ساکن هستند یا در زمان قطعی شبکه به اینترنت نیاز دارند، این فناوری به مانند یک نجاتدهنده عمل میکند.
به گزارش ایسنا، در دنیای امروز نمیتوان از اهمیت و نقش کلیدی اینترنت غافل شد. هنوز هم برخی نقاط جهان، مانند جزایر، آبهای آزاد یا نقاط کوهستانی و دورافتاده وجود دارند که به واسطه شرایط جغرافیایی از دسترسی به اینترنت محروماند و اینترنت ماهوارهای میتواند به عنوان پلی حیاتی، شکاف دیجیتال میان مناطق توسعهیافته و ناکافی را پر کند.
این فناوری با حذف نیاز به زیرساختهای زمینی هزینهبر مانند کابلهای فیبر نوری و دکلهای مخابراتی، دسترسی به دنیای دیجیتال را برای ساکنان مناطق دورافتاده، کشتیهای تجاری در اقیانوسها و حتی تیمهای امداد و نجات در بحرانها فراهم میکند. این فناوری پیشرفته نه تنها یک سرویس اینترنتی عادی است، بلکه ابزاری استراتژیک است که میتواند قدرت کشورها را در برابر بحرانها حفظ کرده و اقتصاد مناطق مرزی را دگرگون سازد.
انتهای پیام
نظرات کاربران