به نقل از ایندیپندنت و بر اساس گزارش ایسنا، نتایج یک آزمایش کنترل‌شده زیر نظر متخصصان بهداشت عمومی در دانشگاه نیویورک نشان‌دهنده ارتباطی میان زودتر خوابیدن و کاهش وزن در افراد مبتلا به پیش‌دیابت است.
این تحقیق که در نشریه «پژوهش پرستاری» به چاپ رسیده، نشان داده است که افزودن اطلاعات مربوط به بهداشت خواب به برنامه‌های تغییر سبک زندگی برای پیشگیری از دیابت، به شرکت‌کنندگان کمک کرده تا خواب بهتری داشته باشند و احساس خواب‌آلودگی در طول روز را کاهش دهند. به‌طور هرچند این فاکتور به بهبود سطح قند خون آن‌ها منجر نشده، اما نشان می‌دهد که زمان خوابیدن می‌تواند به‌عنوان هدفی نو و امیدوارکننده در برنامه‌های کاهش وزن مطرح شود.
سوزان کول مالون، استادیار دانشکده پرستاری دانشگاه نیویورک و نویسنده اصلی این پژوهش، اظهار می‌کند که به‌نظر می‌رسد زمان خوابیدن ما نه تنها به میزان خواب، بلکه به بهبود سلامت و کاهش وزن مرتبط باشد.
پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که خواب ناکافی، نظیر خواب کمتر از هفت ساعت، به خواب رفتن در ساعات بالا و داشتن الگوی خواب نامنظم، با افزایش وزن و افت کنترل قند خون در ارتباط است. کم‌خوابی می‌تواند موجب افزایش هورمون‌های استرس مانند کورتیزول شود و به بروز مقاومت به انسولین منجر گردد. این حالت ممکن است تعادل هورمون‌های مرتبط با احساس گرسنگی را به‌نحو نامناسبی تغییر دهد و منجر به افزایش اشتها و مقدار غذای مصرفی شود.
خواب رفتن در ساعات پایانی شب همچنین می‌تواند به افزایش میزان غذا خوردن در این زمان‌ها منجر شود، زمانی که حساسیت بدن به انسولین و توانایی آن در تنظیم قند خون به حداقل می‌رسد. در کمال تضاد، خوابیدن زودتر ممکن است به کاهش مصرف غذا در ساعات پایانی شب منتهی شده و زمان وعده‌های غذایی را با ساعاتی که بدن از لحاظ متابولیک در بهترین حالت قرار دارد، هماهنگ‌تر کند.
مالون و همکارانش به منظور کسب درک عمیق‌تر از نقش بهداشت خواب در پیشگیری از دیابت، یک آزمایش تصادفی کنترل‌شده برای افراد مبتلا به پیش‌دیابت که شب‌ها کمتر از شش ساعت و نیم می‌خوابیدند، طراحی کردند. در این مطالعه، ۱۹۶ شرکت‌کننده در رده سنی ۲۱ تا ۶۴ سال به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. یک گروه در برنامه هشت‌هفته‌ای تغییر سبک زندگی شرکت کرد و گروه دیگر علاوه بر آن، آموزش‌های مربوط به بهداشت خواب را نیز دریافت نمود.
شرکت‌کنندگان در تماس‌های تصویری هفتگی با متخصصان، درباره تغذیه سالم، فعالیت بدنی و مدیریت استرس برای پیشگیری از دیابت آموزش می‌دیدند، اما گروه دوم در جلسات تخصصی آموزش بهداشت خواب نیز حاضر بودند و در مورد عادات درست خواب، فنون پیوند خواب با تختخواب و برنامه‌ریزی برای تدریجی جلو کشیدن زمان خواب به‌منظور افزایش مجموع ساعات خواب، آموزش دیدند.
تمامی شرکت‌کنندگان ثبت روزانه اطلاعات خواب خود را انجام می‌دادند و همچنین از حسگرهای پایش مستمر قند خون و دستگاه‌های مچی مخصوصی موسوم به «اکتی‌گراف» استفاده کردند. این تجهیزات با ردیابی حرکات، الگوی خواب و بیداری را تحلیل می‌کنند.
به گزارش مدیکال‌اکسپرس، هیچ یک از دو برنامه تأثیری بر سطح قند خون نداشتند. در هر دو گروه، کیفیت خواب بهبود یافت و میزان وزن نیز کاهش پیدا کرد. اگرچه در گروهی که آموزش بهداشت خواب دریافت کرده بودند، طبق گزارش‌های خود شرکت‌کنندگان، کیفیت خواب و احساس خواب‌آلودگی روزانه به‌طرز معناداری بهبود پیدا کرد. همچنین زمان خوابیدن در این گروه به‌طور قابل توجهی جلو افتاد.
زمانی که پژوهشگران تمامی شرکت‌کنندگان را، فارغ از گروه‌شان، مورد بررسی قرار دادند، دریافتند که زودتر خواب رفتن، بدون در نظر گرفتن مدت زمان خواب، با کاهش وزن بیشتری در ارتباط است و برای هر یک ساعت جلو افتادن زمان خواب، حدود ۶۰۰ گرم کاهش وزن در طی هشت هفته مشهود بوده‌است.
متخصصان علاوه بر محدودیت در خوردن غذا در ساعات پایانی شب، به چندین مکانیزم احتمالی دیگر نیز اشاره می‌کنند که ممکن است توضیح دهند چرا خوابیدن زودتر می‌تواند در کاهش وزن مؤثر باشد. یکی از این دلایل این است که بیدار ماندن تا دیروقت، با قرار گرفتن بیشتر در معرض نور مصنوعی، افزایش فعالیت بخش سمپاتیک دستگاه عصبی که واکنش‌های «جنگ یا گریز» بدن را مدیریت می‌کند و تحریک اشتها بر اثر هورمون گرسنگی، معروف به «گرلین»، مرتبط است.
مالون اظهار داشت: انتظار داشتیم که افزایش مدت خواب تأثیری مثبت در سطح قند خون و روند کاهش وزن افرادی که خواب کوتاهی دارند، بگذارد، اما در نتایج آزمایش‌های ما چنین چیزی مشاهده نشد. با این حال، یافته‌های ما این فرضیه را مطرح می‌کند که خوابیدن زودتر، مستقل از مدت زمان خواب، می‌تواند به‌عنوان یک هدف امیدوارکننده برای بهبود سلامت متابولیک در طولانی‌مدت باشد.
انتهای پیام
نظرات کاربران