این روزها تعریف و تمجیدهای فراوان از سهراب بختیاری‌زاده به اوج خود رسیده است و مشخص نیست این موج تا چه زمانی ادامه خواهد داشت. آیا این تحسین‌ها به خاطر شخصیت و رفتار خود سهراب است یا نتایج تیم استقلال هم به شکل‌گیری این فضای مثبت کمک کرده‌اند؟ اگر استقلال دو بازی متوالی را ببازد، آیا هنوز هم بختیاری‌زاده مورد ستایش قرار خواهد گرفت و به عنوان سرمربی منطقی و با شخصیت توصیف خواهد شد؟
به هر حال، بزرگان می‌گویند که از نگرانی در مورد آینده بپرهیزید و از مسیر زندگی لذت ببرید! اگر بخواهیم درباره سهراب و نقش او در استقلال صحبت کنیم، باید اذعان کرد که او همان سرمربی با درک و مورد علاقه‌ای است که سال‌هاست در فوتبال کشورمان غیبت او احساس می‌شود...
البته وجود چنین مربیانی تنها به تیم استقلال محدود نمی‌شود. فوتبال ایران به مربیانی نیاز دارد که با حرفهای فرعی و بهانه‌جویی‌هایشان حال مخاطب را ناخوش نکنند؛ مربیانی که در هر هفته پیش و پس از مسابقات لیگ، دم از نارضایتی و انتقاد نمی‌زنند. یکی به زمین بازی ایراد می‌گیرد، دیگری سفرهای طولانی را بهانه می‌سازد و آن دیگری به مداوم از مصدومیت بازیکنانش گله‌گذار است.
به نظر می‌رسد برخی مربیان فقط برای پیدا کردن مقصر در فوتبال فعالیت می‌کنند؛ مأموریت هفتگی آن‌ها مستند کردن اشتباهات داوران است، یا زیر سؤال بردن امکانات و شرایط می‌باشد، و در نهایت هیچ کس را به جز خودشان مقصر نمی‌دانند!
در این وضعیت نابه‌سامان فوتبال کشور، سهراب بختیاری‌زاده به عنوان یک سرمربی استاندارد و متفاوت باید مورد احترام قرار گیرد. او با احتیاط صحبت می‌کند، به اندازه لازم با خبرنگاران ارتباط برقرار می‌سازد و به طور منصفانه‌ای از سرمربی رقیب سنتی استقلال تعریف و تقدیر می‌کند، بدون آنکه رفتاری داشته باشد که مردم را از فوتبال دلسرد کند.
شاید این خصوصیات در نگاه نخست چندان حائز اهمیت به نظر نرسند، اما در دنیای فوتبال، جایی که حاشیه‌ها و بهانه‌تراشی‌ها به عادت‌های روزمره مربیان تبدیل شده، همین رفتار حرفهای می‌تواند یک امتیاز بزرگ محسوب شود.
سهراب هنوز باید توانایی‌های خود را در زمینه کسب نتایج به اثبات برساند، اما در حال حاضر از نظر رفتار و شخصیت حرفهای، نمره قبولی دریافت کرده است.
بیشتر بخوانید: رونمایی سهراب از گلساز جدید لیگ برتر؛ بالاخره استقلال جانشین جباری را پیدا کرد
نظرات کاربران