دو شکست متوالی در خانه از فولاد و فجرسپاسی، به‌علاوه مشکلات فنی پرسپولیس، یک معضل دیگر را نیز نمایان کرده است؛ افت قابل توجه ایگور سرگیف، مهاجم ازبکستانی تیم که در دو بازی اخیر نتوانسته دو موقعیت مناسب گلزنی را تبدیل به گل کند و با اندکی دقت می‌توانست سرنوشت هر دو مسابقه را دگرگون سازد.

سرگیف در بازی برابر فولاد در دقایق پایانی فرصتی عالی برای به ثمر رساندن گل داشت، اما شوت وی به گل تبدیل نشد. در دیدار با فجرسپاسی نیز، در شرایطی که در موقعیت تک‌به‌تک قرار گرفته بود، توپ را با فاصله زیادی به بالای دروازه فرستاد و این‌گونه یک فرصت طلایی دیگر را از دست داد. البته نمی‌توان تمامی ناکامی‌های پرسپولیس را به پای یک بازیکن نوشت و کادر فنی نیز باید در خصوص مشکلات تاکتیکی و نقاط ضعف تیم جوابگو باشد، اما هدر دادن موقعیت‌های عالی توسط مهاجم نوک تیم در چنین بازی‌هایی تبعات سنگینی دارد.

نکته جالب‌تر، تفاوت در عملکرد سرگیف با زمان حضور اوسمار در پرسپولیس است. در نیم‌فصل دوم فصل گذشته، این مهاجم نمایش درخشانی داشت و حتی در تیمی که از نظر بازیکن و کیفیت هجومی بسیار ضعیف‌تر از پرسپولیس کنونی بود، توانایی‌هایش را به نمایش گذاشت. در آن زمان خبری از هدر دادن این همه موقعیت نبود و سرگیف در تکمیل ساده‌ترین فرصت‌ها مشکلی نداشت.

اکنون این پرسش جدی مطرح می‌شود که چه بر سر مهاجم ازبکستانی پرسپولیس آمده است؟ بازیکنی که فصل گذشته یکی از عوامل کلیدی تیم به شمار می‌رفت، چرا اکنون حتی در ساده‌ترین موقعیت‌های گلزنی هم از دقت و اعتمادبه‌نفس کافی برخوردار نیست؟ قطعاً بخشی از این افت ناشی از عملکرد خود بازیکن است، اما مهدی تارتار و همکارانش نیز باید توضیح دهند که چه تدبیری برای بازگرداندن سرگیف به فرم ایده‌آل گذشته دارند. پرسپولیس برای خروج از این بحران به یک مهاجم آماده و گلزن نیاز دارد، نه بازیکنی که فرصت‌های طلایی را در برابر دروازه حریف از دست می‌دهد.

بیشتر بخوانید: مصاحبه در مورد قرارداد کار دست بازیکن جوان پرسپولیس داد!