استقلال و پرسپولیس به عنوان دو رقیب اصلی برای کسب عنوان قهرمانی در هر فصل و تورنمت، با شرایط فنی مشابهی مسابقات خود را آغاز کردند. در هر دو تیم، یکی از بازیکنان پیشین خود به عنوان سرمربی جدید حضور داشت که برای نخستین بار بود که از ابتدای فصل هدایت تیم را بر عهده گرفته بود. سهراب پیش از این در دو نوبت به عنوان سرمربی موقت و دستیار در کادر فنی استقلال فعالیت کرده بود، در حالی که تارتار دارای تجربه بیشتری به عنوان سرمربی و در سایر تیم‌ها بود و در گذشته به عنوان دستیار علی دایی در پرسپولیس فعالیت کرده بود.
این دو مدافع در زمین بازی، هر دو یک سال سن داشتند، در حالی که پنجره نقل و انتقالات استقلال بسته بود و پرسپولیس نیز در نظر داشت تغییرات اساسی در ترکیب خود ایجاد کند. هر دو تیم در زمین، نسبت به فصل گذشته با تغییرات در آرایش بازی خود مواجه بودند. فشار انتظارات و توقعات به شدت بر این دو تیم بزرگ که حتی کوچکترین جزئیات آنها تحت نظر است، افزایش یافته و منتقدین به تارتار به خاطر تفکرات دفاعی‌اش و به سهراب به دلیل سابقه‌ای که شامل ناکامی بود، انتقاد می‌کنند.
با این حال، فصل آغاز شد و برخلاف آنچه انتظار می‌رفت، هر دو تیم نمایش خوب و موفقیت‌آمیزی داشتند. جالب اینکه چالش‌های هر دو تیم تقریباً همزمان آغاز شد، باخت اوّل پرسپولیس در هفته سوم رقم خورد و استقلال بعد از کسب ۳ پیروزی متوالی، در سه مسابقه متوالی با نتیجهٔ مساوی روبه‌رو شد، که باعث از دست رفتن صدر جدول شد. هر دو تیم تجربه قرار گرفتن در صدر جدول را داشتند و از دربی نیز با موفقیت عبور کردند. حال، در این چند روز، سهراب باخت اول فصل را تجربه کرده و تارتار با دو باخت خانگی متوالی مواجه شده است. پس چرا استقلال با آرامش به رقابت‌هایش ادامه می‌دهد در حالی که پرسپولیس به بحران دچار شده است؟ چرا سهراب که با ۹ بازیکن در اهواز مبازره کرد، بازنده نشد و تارتار با شعار «حیا کن، رها کن» مواجه شد؟
دست‌یابی به پاسخ این سوال نه در میان بازیکنان، اعم از داخل زمین و روی نیمکت، یا مصدومان و محرومان، نه در کادر فنی و مدیران، و نه در بسته بودن پنجره نقل و انتقالات یا برنامه‌ی بازی‌ها، بلکه باید در میان سکوها و ذهن هواداران دنبال شود. هواداران استقلال در طول این یک دهه، کلیه مشکلات و ناکامی‌ها را تجربه کرده‌اند؛ از شکست‌های دربی گرفته تا ناکامی در کسب جام، جا ماندن از آسیا حتی پس از کسب جام بی‌نقص، و تحقیرهایی چون دریافت ۶ و ۷ گل. با حضور ۷ مربی متفاوت تنها در یک فصل، طعم هر یک از این ناکامی‌ها را چشیده و به حد کافی با این ترس آشنا شده‌اند که حاضر نیستند دوباره تجربه تلخ قبلی را با سهراب تکرار کنند!
این سهراب همان کسی است که جانشین نکونام شده بود. گرچه دو نتیجه‌ی خوب به ارمغان آورد اما با یک باخت از ذوب‌آهن، شرایطی به وجود آورد که موسیمانه دوباره هدایت تیم را بر عهده بگیرد. ناکامی‌ها ادامه یافت و بار دوم که سهراب بر روی نیمکت نشست، داستان به تکرار افتاد و این بار بوزویچ هدایت را بر عهده گرفت. هر زمان که هواداران استقلال شعار «حیا کن، رها کن» سر دادند، مشاهده کردند که نتایج بهتر نشد و حسرت جدایی سهراب و هدر رفتن سرمایه‌هایشان را خوردند. لذا، حال که او با وجود تمامی مشکلات هدایت تیم را پذیرفته، تصمیم گرفته‌اند اشتباهات گذشته را تکرار نکنند.
در طرف دیگر، پرسپولیسی‌ها چنین تجربه‌ای ندارند. از نیمه‌ی اول دهه‌ی 90 که پرسپولیس در چنین شرایطی با مربیان مختلف ایرانی و خارجی مواجه بود و سرمایه‌هایش را هدر داد، زمان زیادی می‌گذرد. هواداران این تیم اکنون به دهه‌ی اخیر نگاه می‌کنند که با برانکو، سپس یحیی و اوسمار، موفقیت‌های پی‌درپی را تجربه کردند و روزهای تلخ و نتایج ناکام را فراموش کرده‌اند.
پرسپولیسی‌ها با هاشمیان نیز همین رویکرد را داشتند و تجربیات کارتال و اوسمار را به عنوان حوادث غیر فوتبالی قلمداد می‌کنند. در حالی که استقلالی‌ها هنوز هم به استراماچونی به چشم یک ناجی می‌نگرند و جدایی او را از منظر فوتبالی نمی‌بینند. بنابراین، زمانی که یک ایجنت -که مشخص است منافعش در استخدام مربیان خارجی و دریافت پورسانت‌های دلاری است- حضورش را به دیگران تحمیل می‌کند، با اولین شکست مجدداً احساسی شده و شعار «حیا کن، رها کن» را سر می‌دهند!
آنها که علیه تارتار با دو باخت شعار می‌دهند، به یاد دارند که مربی خارجی -حتی کارتال یا سایر مربیانی که تجارب کار در پرسپولیس را دارند-نمی‌تواند در عرض یک فصل و پس از یادگیری اسم بازیکنان و رقبا، موفقیتی به‌دنبال آورد و این روند به فصل آینده موکول خواهد شد و بازهم همان آش با همان کاسه! در این میان، در نیم‌فصل باید میلیاردها تومان صرف کنار گذاشتن بازیکنانی شود که قرارداد دارند و جایگاه آنها برای جلب بازیکنان جدید از نظر مربی جدید باید خالی شود و تنها ایجنت‌ها هستند که از این نوسانات منتفع می‌شوند و بازنده‌ی اصلی، هواداری است که حال در اثر احساسات شعار می‌دهد!
استقلالی‌ها با تمام وجود این حقیقت را درک کرده‌اند و به همین دلیل حاضر نیستند به خاطر چند نتیجه‌ی نامطلوب، علیه سهراب شعاری سر دهند. در عوض، پرسپولیسی‌ها که چنین تجربه‌ای ندارند، به راحتی از تارتار عبور می‌کنند.
بیشتر بخوانید: ممنون سهراب؛ مرسی که حالِ ما را بد نمی‌کنی...!
نظرات کاربران