به گزارش خبرآنلاین، روزنامه فرهیختگان به این موضوع اشاره کرده است که در پس تصاویر جذاب و مراسم‌های تبلیغاتی مرتبط با رضا پهلوی، پرسش‌هایی نهفته است که به نظر نمی‌رسد کسی قائل به بحث درباره آن‌ها باشد؛ منبع تأمین مالی این نمایش‌ها کجاست؟ چه افرادی هزینه‌های آن را تأمین می‌کنند و در ازای این سرمایه‌گذاری‌ها، انتظاراتشان چیست؟ دو رخداد اخیر در آلمان و آمریکا دوباره این سوالات را به صدر توجهات بازگردانده است.

فرانکفورت؛ مراسم خصوصی را به‌عنوان حمایت دولت آلمان جا نزنید! 
با وجود تبلیغات جاری درباره مراسمی که توسط بنیاد فریدریش ناومان برگزار شده، هیچ یک از مقامات رسمی دولت آلمان در این رویداد حضور نداشته‌اند. بله! هیچ نشانی از حمایت رسمی از طرف دولت آلمان وجود ندارد. آنچه که اتفاق افتاد، صرفاً یک مراسم خصوصی بوده است؛ نه یک دیدار رسمی دیپلماتیک، نه مراسم استقبال رسمی و نه ارائه حمایتی از رضا پهلوی.

در کشوری آزاد، هر گروهی حق دارد مراسم اختصاصی برگزار کند و به تبلیغات بپردازد. اما نمی‌توان یک رویداد خصوصی را با مساعدت‌های رسانه‌ای به طرز نادرستی به‌عنوان یک موفقیت دیپلماتیک و حمایت رسمی دولت خارجی معرفی کرد. اما پرسش اصلی اینجاست؛ هزینه این نمایش‌ها را چه کسانی بر عهده می‌گیرند؟ در این راستا، نام رولاند ورنر، خزانه‌دار بنیاد فریدریش ناومان به چشم می‌خورد؛ فردی که به‌طور هم‌زمان نماینده رسمی دارا خسروشاهی در آلمان است. باید اشاره کرد که خسروشاهی، مدیر اوبر، همواره از حامیان مالی رضا پهلوی بوده است.

چه کسانی از این پروژه بهره‌مند می‌شوند؟ 
موضوع فقط انتشار چند توییت نمی‌باشد. در عرصه سیاست آمریکا، دیده‌شدن توسط شخصیت‌های معتبر، وارد شدن به حلقه‌های نزدیک به قدرت و بنا نهادن تصویر یک گزینه سیاسی که مورد حمایت واشنگتن باشد، دارای ارزش تبلیغاتی و سیاسی چشمگیری است.

پروژه‌ای به‌منظور دیده‌شدن؟ 
واقعیت این است که بین حمایت عمومی و تبلیغات مالی تفاوت قابل‌توجهی وجود دارد. می‌توان با صرف هزینه‌های کلان، چهره‌ای را به رسانه‌ها تحمیل نمود؛ می‌توان برای او مراسمی ترتیب داد، با چهره‌های بانفوذ عکس گرفت، پیام‌های او را بازنشر کرد و از هر حضور رسانه‌ای یک پیروزی سیاسی خلق کرد. اما هیچ‌یک از این اقدامات به تنهایی مشروعیت سیاسی نمی‌آفریند. ممکن است با پول، تریبون خرید؛ با لابی‌گری، درهای محافل سیاسی را گشود و با تبلیغات، تصوری بزرگ‌تر از واقعیت را ایجاد کرد. اما یک چیز را نمی‌توان خرید؛ مشروعیت سیاسی از مردم ایران و این همان چیزی است که هیچ مقدار هزینه‌های رسانه‌ای نمی‌تواند جانشین آن شود.

۱۷۳۰۲