روزنامه جوان گزارش داد: اقدام یاسر آسانی در دقایق پایانی مسابقه استقلال و همتای خوزستانی او غیرقابل توجیه است، اما تکرار چنین رفتارهای ننگینی در فوتبال ایران، ناپسند اما نه غیرمنتظره به نظر می‌رسد، زیرا تا زمانی که با این اعمال زشت به طور جدی و قاطع برخورد نشود، کمتر می‌توانیم انتظار تغییر داشته باشیم.
فوتبال عرصه‌ای است برای رقابت و طبیعیست که بازیکنان در چنین فضایی تحت فشار و استرس قرار گیرند، اما این موضوع نباید بهانه‌ای برای توجیه رفتارهای نامناسب و شرم‌آور باشد؛ زیرا در این حالت، دیگر هیچ اصولی در این رقابت‌ها برقرار نخواهد بود!
مسئله اصلی این نیست که کدام بازیکن و از کدام تیم این رفتار نامناسب را انجام داده است، بلکه نکته کلیدی این است که چه عواملی باعث می‌شود بازیکنان فکر کنند می‌توانند با پوشش دادن به فشار و استرس بازی، هر رفتاری را توجیه کنند! بی‌شک، بازیکنی که لباس یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های فوتبال ایران را بر تن دارد، به خوبی آگاه است که با چه چالش‌هایی رو به رو خواهد شد و نمی‌تواند به بهانه فشار ناشی از بازی و قضاوت داور، هر اقدام شرم‌آوری را از خود بروز دهد، چراکه فوتبال محلی برای مسابقه است، نه محلی برای بروز رفتارهای زشت و غیراخلاقی.
شاید بد نیست نگاهی به گذشته بیندازیم و از خود بپرسیم چگونه فوتبال ایران به این مرحله از بحران کشیده شده، که بارها و بارها شاهد بروز اینگونه صحنه‌ها هستیم. زیرا مشکل صرفاً مربوط به رفتار ناپسند یاسر آسانی نیست، بلکه باید به بررسی علل تکرار مداوم این بی‌اخلاقی‌ها پرداخت.
اگر در فروردین ۱۴۰۴ به شجاع خلیل‌زاده به خاطر واکنش ناپسندش در دیدار چادرملو- تراکتور رسیدگی می‌شد، شاید در سال آینده، حاجی‌عیدی در مصاف استقلال-سپاهان (فصل ۱۴۰۶-۱۴۰۵) و بعد از آن، یاسر آسانی در واکنش به داور در دیدار استقلال- استقلال خوزستان چنین رفتارهایی را انجام نمی‌دادند.
متأسفانه، فوتبال ایران به نظر می‌رسد که با واکنش‌های مقطعی در برابر رفتارهای غیراخلاقی بازیکنان عادت کرده است، در حالی که برخوردهای بازدارنده‌ای که دیگران را به فکر وادارد، بسیار ضروری است. یک روز شجاع خلیل‌زاده، روز دیگر عارف حاجی‌عیدی و اکنون هم یاسر آسانی. اگر به خوبی بنگریم، با موارد مشابه بسیاری مواجه خواهیم شد. از شادی‌های گل غیرمتعارف (محمد نصرتی و شیث رضایی در دیدار پرسپولیس- داماش، مهر ۱۳۹۰) تا واکنش غیرقابل قبول مسئولان یک تیم نسبت به یک بازیکن (خداداد عزیزی نسبت به امید عالیشاه در دیدار تراکتور- چادرملو) که گاهی انکار می‌شود و گاهی توجیه می‌گردد. در اینجا باید پرسید چرا از همان ابتدا برخورد جدی و قاطع صورت نگرفته تا شاهد تکرار مکرر این رفتارهای زشت نباشیم، زشتی‌هایی که به تدریج در فوتبال ایران به امری عادی تبدیل شده است!
اگر در نخستین مورد، مسئولان بدون توجه به نام بازیکن و تیم او مجازاتی متناسب با رفتار ناپسند او مقایسه می‌کردند، امروز کار به جایی نمی‌رسید که شاهد توجیهات بی‌پایه باشیم که شأن فوتبال ایران را زیر سؤال می‌برد. زمانی که یک رفتار زشت با عکس‌العمل‌های مقطعی و دفاعی که بیشتر به توجیه کردن می‌ماند، نادیده گرفته می‌شود، طبیعی است که باید انتظار تکرار آن را داشته باشیم. وقتی بار اول به یک رفتار ناپسند بی‌توجهی می‌کنیم، بار دوم با آن قضاوت نمی‌کنیم و بار سوم از تکرارش متعجب می‌شویم؛ به این ترتیب، دیگر مشکل فقط مربوط به یک بازیکن یا یک تیم نیست. این یک مشکل فرهنگی است که به عادی‌سازی بی‌اخلاقی منجر شده و موجب فرسایش انضباط در فوتبال گردیده است!
نظرات کاربران