خبرگزاری مهر - مجله مهر: «خودت یادت نیست تا دیروز جلو در آسانسور وایمیسادی، می‌گفتی دربست!» این جمله مشهور مهران مدیری در فیلم «دایره زنگی» به بحثی در زمینه فرهنگ زندگی آپارتمانی اشاره دارد. به‌نظر می‌رسد که بعضی عادت‌ها و رفتارها را پیش از حصول فرهنگی که باید در کنار آن بیاید، یاد می‌گیریم.

ما ایرانی‌ها در بسیاری از موارد، صرفاً به تقلید از فرهنگ آن‌ها بسنده کرده‌ایم؛ از زندگی در آپارتمان و رانندگی گرفته تا نگهداری از حیوانات خانگی نظیر سگ و گربه. شکل این زندگی را از دنیای غرب می‌گیریم، اما گاهی فراموش می‌کنیم که این شکل نیازمند آداب و رسوم خاصی است. حیوان خانگی را به منزل می‌آوریم، اما ممکن است از این موضوع غافل باشیم که نمی‌بایست مسیر رفت‌وآمد دیگران را به محل کثیف‌کاری او تبدیل کنیم. گویی در تلاش برای دریافت ظاهر زندگی مدرن عجله داریم، اما در یادگیری قواعد و اصول آن به اندازه کافی وقت نمی‌گذاریم.

در این روزها، حضور چند بازیگر زن در مراسم ختم حمید علیدوستی در مسجد، بدون روسری بار دیگر این سوال را مطرح می‌کند: آیا فقط آن قواعدی را که با سلایق خودمان همسو است، می‌پذیریم؟

هیچ فردی بدون لباس خاصی وارد اتاق عمل نمی‌شود؛ فوتبالیست‌ها در میانه میدان بازی، با لباس رسمی حاضر نمی‌شوند و هیچ‌کس با لباس‌های غیرمناسب به استخر نمی‌رود. هر فضایی نیاز به شرایط خاص خودش دارد. در بسیاری از مکان‌های مذهبی در سطح دنیا، پوشش مناسب حتی برای کسانی که پیرو آن دین نیستند، جزء آداب و رسوم حضور به شمار می‌آید.

کیت میدلتون، عروس خانواده سلطنتی انگلستان، و آنا د آرماس، هنرپیشه معروف هالیوود، در حضور خود در مسجد شیخ زاید، با رعایت پوشش مناسب، موهای خود را پوشانده‌اند؛ این انتخاب نه بر اساس باورهای شخصی آن‌ها، بلکه به‌خاطر احترام به مکان مقدسی است که به آن پا گذاشته‌اند، چرا که برای حفظ حرمت یک مکان مذهبی، نیازی نیست که حتماً مسلمان باشند یا به اصول آن اعتقاد داشته باشند.

مسئله این نیست که همگان باید به یک نحو بیاندیشند یا سطحی از دینداری را داشته باشند. موضوع اصلی این است که آیا قادر به ایجاد تفکیک میان باورهای شخصی و احترام به محیطی که در آن حضور داریم هستیم؟ این موضوع ممکن است در مورد یک بازیگر غیرمسلمان در مسجد شیخ زاید ابوظبی باشد یا یک بازیگر ایرانی در مسجدی که مجلس ختم حمید علیدوستی در آن انجام شده است.

شاید چالش اصلی همین‌جا نهفته باشد؛ اینکه برخی اوقات تصور می‌کنیم که زندگی مدرن را پذیرفته‌ایم، بی‌آنکه آداب آن را در نظر بگیریم و صرفاً به ژست‌های آن اکتفا کرده‌ایم. در حالی که در پذیرفتن ابتدایی‌ترین قواعد زندگی مشترک و احترام به یکدیگر هنوز با چالش‌هایی روبرو هستیم.