برخلاف تمامی عناوینی که رسانه‌ها شب گذشته درباره اظهارات جدید سردار آزمون منتشر کردند، این بازیکن ملی‌پوش به هیچ یک از هم‌نسلانش انتقادی نکرد. سردار آزمون در واقع هیچ گروه خاصی را هدف قرار نداد؛ او تنها یک حقیقت غیرقابل کتمان را بیان نمود: تیم ملی فوتبال ایران در سال‌های اخیر، که البته این موضوع به این چهار سال اخیر محدود نمی‌شود، دستاورد قابل توجهی نداشته است.

آزمون با صراحت اذعان داشت که به نسل خود نمره قبولی نمی‌دهد؛ زیرا بر این باور است که باید یا در جام جهانی موفق به صعود می‌شدیم یا به مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا راه پیدا می‌کردیم.

سردار آزمون در زمانی که بسیاری از مسائل با کمبود منطق روبرو هستند، به واقعیت‌ها پرداخت. او می‌توانست دستاوردهای نسل خود را ستایش کند یا به طور بیهوده این نسل را با نسل ۹۸ مقایسه کند؛ همان مقایسه‌ای که نه تنها بی‌ربط است، بلکه هیچ کمکی به حل مشکلات فوتبال ایران نمی‌کند.

آزمون می‌توانست به جریانی ملحق شود که دستاوردهایی بی‌پایه و اساس را مطرح می‌کند، اما او انتخاب کرد که به حقیقت پایبند بماند. بزرگ‌نمایی و دروغگویی درباره عملکرد گذشته، هیچ کمکی به اعتبار تیم ملی ایران نخواهد کرد. با تعریف‌های بی‌اساس نیز نمی‌توان برای یک نسل افتخاراتی ساخت.

لازم است دوباره مفهوم «دستاورد» را در دایره‌المعارف فوتبال ایران مرور کنیم. در حال حاضر، دستاورد به چیزی اشاره دارد که آزمون بر آن تأکید کرد: در جام جهانی با ۴۸ تیم باید به نتیجه‌ای می‌رسیدیم که به عنوان یک موفقیت واقعی مورد تایید قرار گیرد و در جام ملت‌های آسیا باید به فینال راه می‌افتادیم.

اگر چنین نتایجی در سوابق تیم ملی ثبت می‌شد، دیگر نیازی به تکرار سخنان بی‌اساس و ساختن داستان‌های غیرواقعی نبود؛ نسل فعلی تیم ملی خود را در میدان مسابقه ثابت کرده بود و می‌توانستیم آن را نسل طلایی بنامیم.

اما وقتی چنین وقایعی به وقوع نپیوسته، چرا باید با داستان‌سرایی‌های خیالی، واقعیت‌ها را پنهان کنیم؟ فوتبال ایران باید به جای ساختن اسطوره‌هایی از نتایج نرسیده، یک بار با خود صادق باشد. شاید اولین قدم برای تغییر همین باشد: پذیرفتن این واقعیت که هنوز به اهدافی که باید می‌رسیدیم، دست نیافته‌ایم.

بیشتر بخوانید: سردار آزمون: به ایران برگردم فقط برای یک تیم بازی می‌کنم/ قلب آبی را دوست دارم