در آوریل ۲۰۲۵، تیم رئال مادرید با بازیکنانی همچون کیلیان امباپه، وینیسیوس جونیور و لوکا مودریچ به شمال لندن سفر کرد تا در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا با آرسنال رقابت کند. مدافع عنوان قهرمانی اروپا با تمامی اعتبار و افتخاراتش به ورزشگاه امارات حاضر شده بود، اما در آن شب، درخشش یک بازیکن همه‌چیز را تغییر داد: دکلان رایس.
حدود یک ساعت از آغاز بازی گذشته بود که آرسنال فرصتی برای یک ضربه آزاد پیدا کرد. رایس به پشت توپ رفت؛ تصمیمی غیرمعمول از او، چرا که تا آن لحظه در دوران حرفه‌ای‌اش هرگز از طریق ضربه آزاد گلی به ثمر نرسانده بود. همچنین، آرسنال سابقه‌ای قوی در گلزنی از این نوع موقعیت‌ها نداشت.
در حالیکه نتیجه بازی هنوز بدون گل بود، رایس از فاصله‌ای حدود ۲۵ متری و کمی متمایل به سمت راست، یک ضربه فوق‌العاده زد. توپ ابتدا به سمتی رفت که به نظر می‌رسید از چارچوب خارج خواهد شد، اما ناگهان مسیرش را تغییر داد، از کنار دیوار دفاعی گذشت و دور از دستان تیبو کورتوا به دروازه رسید.
رایس درباره آن لحظه می‌گوید: «وقتی به کورتوا نگاه می‌کنی، فکر می‌کنی چطور می‌توانم به او گل بزنم؟ معمولاً در چنین موقعیتی شوت نمی‌زدم، اما آن لحظه کاملاً در حال بازی بودم. با خودم گفتم چرا امتحان نکنم؟ حتی اگر توپ از بالای دروازه می‌رفت، می‌توانستم هواداران را به وجد بیاورم.»
این گل در لس‌آنجلس نیز واکنش‌هایی پرشور به دنبال داشت. استورمزی، رپر معروف انگلیسی و از دوستان نزدیک رایس، می‌گوید: «فریاد می‌زدم. فوق‌العاده بود.» او بلافاصله شروع به ارسال پیام‌های صوتی برای رایس کرد.
۱۲ دقیقه بعد، آرسنال فرصت دیگری برای ضربه آزاد به دست آورد و این بار رایس از موقعیتی کمی متمایل به سمت چپ پشت توپ قرار گرفت. هیچ کس به انتخاب او اعتراضی نکرد. ضربه دوم هم با دقتی خیره‌کننده به گوشه بالای دروازه رفت و کورتوا نتوانست مانع ورود توپ شود.
استورمزی درباره گل دوم می‌گوید: «وقتی توپ وارد دروازه شد، با خودم گفتم خدای من! من در حال گزارش لحظه‌به‌لحظه بازی برایش بودم. احتمالاً حدود ۱۰۰ پیام صوتی برای او فرستادم و در خانه از شدت هیجان بالا و پایین می‌رفتم.»
آرسنال در نهایت با نتیجه ۳ بر صفر پیروز شد و گوشی رایس به لطف پیام‌های تبریک به طور مداوم زنگ می‌خورد. دیوید بکام، یکی از چهره‌های معروف فوتبال، هم برای او پیغام تبریک ارسال کرد.
بدین ترتیب، آن شب رایس نمایش یکی از مهم‌ترین لحظات حرفه‌ای‌اش را رقم زد. او پیش از این هم فردی شناخته شده در انگلیس بود؛ بازیکنی که آرسنال برای جذب او ۱۰۵ میلیون پوند هزینه کرده و به یکی از گران‌ترین بازیکنان تاریخ بریتانیا تبدیل شده بود. با این حال، اجرای عالی او مقابل رئال مادرید، مرتبه‌ای متفاوت به جایگاهش بخشید و از او به عنوان یکی از بهترین بازیکنان انگلیس، یک ستاره جهانی ساخت.
ایان رایت، اسطوره آرسنال، درباره او می‌گوید: «در انگلیس هیچ هافبکی مشابه رایس وجود ندارد. بی‌تردید، او یکی از سه هافبک برتر جهان است.»
رایس هنوز هم درباره آن دو گل صحبت می‌کند و بر این عقیده است که گل دوم از نظر زیبایی بصری جذاب‌تر بود، اما گل اول مستلزم محاسبه و تکنیک بیشتری بود. او می‌گوید: «گل دوم زیباتر به نظر می‌رسید؛ یکی از آن گل‌هایی که برای به اشتراک‌گذاری در شبکه‌های اجتماعی طراحی شده‌اند. اما گل اول نیاز به تمرکز و تفکر بیشتری داشت و توپ پیچ بیشتری برداشت.»
یک هفته پس از مسابقه، یکی از مربیان هجومی آرسنال این دو گل را با استفاده از تصاویر آهسته برای رایس تحلیل کرد. حتی در فوتبال مدرن، چنین لحظات درخشانی هم از بررسی‌های فنی دور نمی‌مانند.
رایس ادامه می‌دهد: «شاید فکر کنید فقط چند قدم برداشت و به توپ ضربه زدم، اما نحوه قرارگیری پاها، زاویه بدن و روش ضربه زدن به توپ، همگی اهمیت دارند. اینکه توانستم چنین شوت‌هایی بزنم، اتفاقی نبود؛ همه چیز به هم وابسته بود و تمام جزئیات به درستی انجام شد.»
اگرچه در آن لحظات به جزئیات توجهی نداشت، اما اکنون بارها گل‌هایش را مرور کرده است. «واقعاً دروغ نیست اگر بگویم حدود هزار بار آن گل‌ها را تماشا کرده‌ام.»
از روزهای دشوار وستهام تا قهرمانی با آرسنال
تابستان در بیبروک، یک باشگاه خصوصی و هتل لوکس در منطقه ساری انگلیس، به پایان نزدیک می‌شود. رایس، که در نزدیکی این مجموعه زندگی می‌کند، با لباس ورزشی مشکی یونیکلو به محل مصاحبه می‌آید؛ لباس ساده‌ای که با فضای شیک مجموعه متضاد است. این بازیکن ۲۷ ساله اکنون از دوران وابستگی شدیدش به برندهای گران‌قیمت فاصله گرفته و به هزینه‌هایی که در گذشته برای لباس مصرف می‌کرده، شگفت‌زده است.
او می‌گوید: «احساس می‌کنم دوباره به نقطه شروع برگشته‌ام. یک تی‌شرت ۲۰ پوندی می‌تواند به اندازه لباسی از برند لوکسی با قیمت چند صد پوند خوب باشد. انتخاب گزینه‌های ارزان‌تر هم ساده‌تر و هم منطقی‌تر است. این روزها دوست دارم راحت لباس بپوشم.»
اما مسیر رسیدن به وضعیت کنونی او به سادگی نبوده است. چلسی زمانی که رایس ۱۴ ساله بود، او را کنار گذاشت؛ در زمان‌هایی که به علت رشد سریع جسمی، قادر به هماهنگی در حرکاتش نبود. رایس یادآور می‌شود: «در آن زمان مثل بامبی روی یخ به نظر می‌رسیدم و سخت می‌توانستم حرکت کنم.»
وستهام فرصتی مجدد را به او داد، اما رایس هنوز فاصله زیادی تا تبدیل شدن به یک ستاره داشت. او بر این باور است که اگر مربیان دوران جوانی‌اش پیش‌بینی می‌کردند که روزی به این جایگاه برسد، بیشترشان احتمالا پاسخ منفی می‌دادند. این واقعیت فشار زیادی به او وارد کرد و او همیشه به دنبال پیشرفت بود.
نخستین تجربه ناامیدکننده او در لیگ برتر در هفته افتتاحیه فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ شکل گرفت. رایس ۱۹ ساله در دیدار مقابل لیورپول در آنفیلد به میدان رفت، اما هنوز کاملاً به وظایفش در خط میانی تسلط نداشت. وستهام نیمه اول را با دو گل عقب ماند و مانوئل پیگرینی، سرمربی وقت، تصمیم به تعویض او گرفت. نتیجه نهایی ۴ بر صفر شکست وستهام بود. رایس به یاد می‌آورد: «در آن روز با خودم گفتم که هنوز برای بازی در لیگ برتر آماده نیستم.»
در چند مسابقه بعد، از ترکیب اصلی کنار گذاشته شد و حتی در برخی بازی‌ها جایی در فهرست تیم نداشت. در چنین شرایطی، تصمیم گرفت به صورت قرضی به تیمی دیگر برود، اما پیگرینی با این درخواست مخالفت کرد. رایس یادش می‌آید: «به مربی رفتم و گفتم که می‌خواهم به صورت قرضی جدا شوم، اما او به من نگاه کرد و گفت قرار نیست جایی بروی.»
این تصمیم خیلی زود ثمر داد. رایس در دیدار مقابل اورتون به ترکیب بازگشت و یکی از بهترین بازیکنان زمین در پیروزی ۳ بر یک وستهام بود. از آنجا به بعد، او تقریباً تمامی دقایق بازی‌های تیمش را تا پایان فصل ایفا کرد. او می‌گوید: «آن لحظه یک نقطه عطف بود. از آنجا همه‌چیز شروع شد.»
رایس فصل ۲۰۲۳-۲۰۲۲ را با بازوبند کاپیتانی وستهام و قهرمانی در لیگ کنفرانس اروپا به پایان رساند؛ نخستین جام معتبر دوران حرفه‌ای‌اش در فوتبال باشگاهی. آن مسابقه آخرین حضورش با پیراهن وستهام بود و در تابستان همان سال، آرسنال با پرداخت ۱۰۵ میلیون پوند او را به خدمت گرفت.
جدایی رایس برای هواداران وستهام تلخ بود، اما آرزوی قهرمانی در لیگ برتر، تصمیمش را توجیه می‌کرد. او می‌گوید: «قهرمانی در لیگ برتر رویا تمام عمر من بود. می‌دانستم که بالاخره روزی به این افتخار می‌رسم و به همین دلیل، قهرمانی با آرسنال برایم بسیار زیبا بود.»
افتخارات فردی او نیز به سرعت افزایش پیدا کرد؛ سه حضور متوالی در تیم منتخب سال لیگ برتر از دید اتحادیه بازیکنان حرفهای انگلیس، سه نامزدی برای توپ طلا و جوایز متعدد بهترین بازیکن مسابقه و بهترین بازیکن سال. با این حال، رایس چندان تحت تأثیر این موفقیت‌ها قرار نمی‌گیرد و همچنان بر حفظ ثبات تأکید دارد. او می‌گوید: «سخت‌ترین کار در فوتبال، حفظ ثبات است؛ اینکه هر سال در سطح بالا باقی بمانی، در مسابقات شرکت کنی و هر هفته ارزش‌هایت را ثابت کنی. من فقط سرم را پایین می‌اندازم و به کارم ادامه می‌دهم. بقیه چیزها فقط سروصدا هستند.»
رایس همواره تلاش کرده بعد از هر مسابقه، فارغ از نتیجه و عملکردش، بر بازی بعدی متمرکز شود. او انتقادهای مربی را می‌پذیرد و معتقد است همیشه باید برای یادگیری آماده باشد. این هافبک می‌گوید: «مدام در حال ارتقاء سطح خود هستم و پیشرفت می‌کنم. انتقادات مربی را می‌پذیرم و همیشه آماده شنیدن حرفهای او هستم. وقتی که بد بازی می‌کنم، خودم می‌دانم. سرم را بالا می‌آورم و می‌گویم امروز لیاقت نداشتم.»
اما حتی یک نمایش خوب هم به معنای رضایت کامل او نیست. «اگر خوب بازی کرده باشم، می‌گویم که عملکرد خوبی داشتم، اما باید در هفته آینده نیز همین سطح را حفظ کنم.»
رایس زمانی احساس می‌کرد که باید خود را به دیگران ثابت کند، اما اکنون کمتر به قضاوت دیگران اهمیت می‌دهد. او می‌گوید: «اگر فکر می‌کنی بازیکن خوبی هستم، عالی است. اگر نظرت برعکس باشد، مشکلی نیست. اما در نهایت ثابت می‌کنم که نظر تو اشتباه است.»
هافبکی با ذهنیت یک ورزشکار حرفهای
رایس علاوه بر فوتبال، به دنیای مد نیز علاقه‌مند است. او سفیر برند لورآل پاریس بوده و در کمپین‌های تبلیغاتی بربری هم حضور داشته و حتی بر روی صحنه مد قدم زده است. با این حال، همچنان بیش از ۱۰۰ جفت کفش کتانی و تعداد زیادی لباس ورزشی در کمدش دارد. او همچنین وابستگی خاصی به برند استون آیلند دارد؛ برندی که از دوران نوجوانی به آن علاقه‌مند بوده است. رایس می‌گوید: «من عاشق آرم این برند هستم. این روزها بیشتر به دنبال کاپشن‌های قدیمی استون آیلند هستم. آن لباس‌ها فوق‌العاده‌اند.»
از منظر آمادگی بدنی نیز رایس در شرایطی قرار دارد که آرتتا آن را برای فوتبال مدرن ضروری می‌داند. سرمربی آرسنال بارها بازیکنانش را به خودروهای فرمول یک تشبیه کرده و بر این عقیده است که برای افزایش سرعت و کارآیی، باید وزن اضافی را کاهش داد. رایس درباره این رویکرد می‌گوید: «آرتتا می‌پرسد چطور می‌توانی ماشین را سریع‌تر کنی؟ اگر وزن اضافه داشته باشی، به طور طبیعی نمی‌توانی با حداکثر سرعت ممکن حرکت کنی.»
رایس همچنین اشاره می‌کند که درصد چربی بدن بازیکنان به‌دقت مورد بررسی قرار می‌گیرد و حتی مقادیر بیش از ۱۰ درصد نیز می‌تواند نگران‌کننده باشد. برخی از بازیکنان نیز درصد چربی بدنشان کمتر از پنج درصد است. او می‌افزاید: «هرگز گروهی از بازیکنان را ندیده‌ام که با آمادگی بدنی بهتری به تمرینات برگردند. استقامت و سبک بازی آن‌ها بی‌نظیر است. همه چیز تنها عضله خالص است. اگر با آمادگی بدنی نامناسب به تمرینات برگردی، عواقبش را خواهی دید.»
رایس در شش تابستان اخیر، بیش از سه هفته نتوانسته است به استراحت بپردازد. همچنین مشارکت در رویدادهای ملی نیز بخشی از تعطیلات او را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به همین دلیل، فرصت چندانی برای دور شدن از فوتبال ندارد. فصل گذشته، او ۶۹ مسابقه برای باشگاه و تیم ملی انجام داد. در فصل ۲۰۲۰-۲۰۱۹ نیز وقتی در وستهام بازی می‌کرد، حتی یک دقیقه از مسابقات لیگ برتر را از دست نداد؛ رکوردی که کمتر بازیکنی در تاریخ توانسته به آن دست یابد.
بعضی از هم‌تیمی‌هایش به او لقب «اسب» داده‌اند؛ لقبی که به توان بدنی و دوندگی بی‌وقفه‌اش اشاره دارد. ایان رایت هم با وجود توانایی‌های فنی رایس، ویژگی‌های بازیکنان کلاسیک فوتبال را در او می‌بیند. رایت می‌گوید: «از نظر انرژی و توان بدنی، رایس یادآور بازیکنان نسل‌های گذشته است. او در زمین یک جنگجوست و متوقف کردن او بسیار دشوار است.»
با این حال، بازی رایس تنها به قدرت بدنی و دوندگی محدود نیست. او برای سازگاری با برنامه‌های تاکتیکی آرتتا به زمان نیاز داشت و باور دارد که حدود یک سال طول کشید تا به خواسته‌های سرمربی کاملاً جوابگو باشد. رایس اضافه می‌کند: «فکر می‌کنم اکنون به‌خوبی برنامه تاکتیکی او را درک می‌کنم. در وستهام هر کاری دلم می‌خواست انجام می‌دادم و آزادانه بازی می‌کردم، اما در آرسنال هر پست، حرکت و پاس هدف مشخصی دارد.»
او حتی به بازیکنان جدید تیم نیز کمک می‌کند تا با این سیستم پیچیده سازگار شوند. زمانی که کریستین نورگارد از برنتفورد به آرسنال پیوست، رایس متوجه شد که او در درک خواسته‌های تاکتیکی آرتتا مشکل دارد. از همین رو، به او توضیح داد که برای درک کامل این سیستم ممکن است شش یا هفت ماه زمان لازم باشد. رایس می‌گوید: «برای سرمربی ما مهم نیست کی هستی، باید تمام جزئیات را یاد بگیری و زمانی که وارد زمین می‌شوی، همه‌چیز را بدانید.»
حتی داوید رایا، دروازه‌بان شماره یک آرسنال، نیز از سخت‌گیری‌های آرتتا در امان نیست. رایس می‌گوید: «آرتتا درباره دروازه‌بان‌ها بسیار سخت‌گیر است، چون از نظر ما دروازه‌بان یکی از مهم‌ترین پست‌ها در زمین است.»
نقش رایس در آرسنال نیز در حال تغییر است. او در فصل گذشته عمدتاً به عنوان هافبک شماره هشت بازی کرد، اما اکنون به نظر می‌رسد که باید در نقش هافبک دفاعی یا شماره شش، عقب‌تر از قبل به میدان برود؛ جایی که رایس آن را بهترین پست برای بازی‌اش می‌داند. او می‌گوید: «بله، دیگر قرار نیست به اندازه قبل در زمین بدوم. مسئله تنها خستگی جسمانی نیست؛ از نظر ذهنی هم فرساینده است. اکنون باید علاوه بر بازی کردن، تیم را نیز هدایت کنم. بنابراین دو مسئولیت را همزمان انجام می‌دهم.»
شب‌هایی که رایس نمی‌تواند بخوابد
حتی ساعت‌ها پس از پایان مسابقات، ذهن رایس همچنان درگیر فوتبال است. او می‌گوید بعد از بازی‌های شبانه تقریباً غیرممکن است که بتواند بخوابد. رایس توضیح می‌دهد: «حتی اگر نیمه‌شب به خانه برسم، همچنان آن‌قدر هیجان‌زده و پرانرژی هستم که نمی‌توانم بخوابم.»
برای حل این مشکل، او پلی‌استیشن را روشن می‌کند و با دوستانش بازی می‌کند. کال آو دیوتی، گرند تفت آتو و فیفا از جمله بازی‌هایی هستند که او ترجیح می‌دهد. گاهی ساعت چهار صبح می‌شود و او همچنان بیدار است. «آدرنالین و هیجان مسابقه باعث می‌شود نتوانید واقعاً آرام بگیرید. وقتی در چنین سطحی بازی می‌کنید، ذهنت به طور مداوم در حال فعالیت است.»
با وجود این شرایط، رایس روز بعد زود به محل تمرین بازمی‌گردد، زیرا آرتتا از بازیکنان می‌خواهد هر چه سریع‌تر تمرین با توپ را از سر بگیرند.
جشن قهرمانی آرسنال؛ رایس در کنار هواداران
در تاریخ ۱۹ می، رایس شبی آرام نداشت. منچسترسیتی مقابل بورنموث متوقف شده بود و همین نتیجه قهرمانی آرسنال در لیگ برتر را قطعی کرد. ده‌ها هزار هوادار بلافاصله به سمت ورزشگاه امارات حرکت کردند و خیابان‌های اطراف را به محلی بزرگ برای جشن تبدیل کردند.
اد فن‌ویک، یکی از بنیان‌گذاران برند لباس هواداری Eighteen۸۶، از هوادارانی بود که آن شب را در اطراف ورزشگاه گذرانید. علاقه به آرسنال در خانواده او ریشه دارد و پدربزرگش نیز با پیراهن این باشگاه به خاک سپرده شده بود. فن‌ویک و دوستانش تا سپیده‌دم در اطراف ورزشگاه ماندند. حدود ساعت پنج صبح، هنگامی که تنها چند هوادار هنوز در آنجا بودند، چهار بازیکن آرسنال به سمت آن‌ها آمدند: یورین تیمبر، ابرچی ازه، بوکایو ساکا و دکلان رایس.
فن‌ویک ابتدا تصور کرد یکی از آن‌ها شبیه تیمبر است، اما به سرعت متوجه شد که خود بازیکن است. هواداران شروع به خواندن شعارهای آرسنال کردند و بازیکنان هم با آن‌ها همصدایی کردند. فن‌ویک با رایس گفتگو کرد و عکسی به یادگار گرفت. او که دوربین عکاسی کوچک حمل می‌کرد، نگران بود تصویر به خوبی ثبت نشده باشد. این هوادار می‌گوید: «با خودم فکر کردم امیدوارم عکس درست از آب درآمده باشد.»
چند دقیقه بعد، بازیکنان به مسیر خود ادامه دادند و فن‌ویک فکر کرد شاید تمامی این وقایع را در خواب دیده است. اما کمی بعد آن‌ها دوباره در اطراف ورزشگاه پدیدار شدند؛ این بار با همراهی هواداران بیشتر. رایس هم به جمعیت پیوست، با آن‌ها شعار خواند و عکس گرفت. فن‌ویک می‌گوید: «آن‌ها هم درست مثل ما می‌خواستند این لحظه را تجربه کنند. ما در کنار این اسطوره‌ها بودیم.»
روابط نزدیک رایس با هواداران یکی از دلایل محبوبیت او در آرسنال است. اعتماد به نفس، رفتار صمیمانه و ارتباط راحتش با هواداران باعث شده است تا جایگاه ویژه‌ای میان آن‌ها برای خود ایجاد کند. او حتی در مراسم جشن قهرمانی باشگاه، نسخه ویژه‌ای از آهنگ معروف «Ice Ice Baby» را با عنوان «Rice Rice Baby» از روی اتوبوس روباز تیم اجرا کرد. طبق برآورد شورای منطقه ایزلینگتون، بیش از یک میلیون نفر برای تماشای جشن قهرمانی آرسنال به خیابان‌ها آمدند.
رایس همچنین در شکل‌گیری فضای رختکن تیم نقش مهمی ایفا می‌کند. پیش از مسابقات، هر بازیکن یک آهنگ به فهرست پخش مشترک تیم در اسپاتیفای اضافه می‌کند. این فهرست که دو سالی است تغییر چندانی نکرده، شامل آهنگ‌هایی از دریک، دیو و سنترال سی است. او می‌گوید: «بازیکنان فرانسوی آهنگ‌های خودشان را انتخاب می‌کنند و برزیلی‌ها هم همین کار را انجام می‌دهند. راستش حتی یادم نمی‌آید من چه آهنگی به فهرست اضافه کرده‌ام.»
استورمزی هم یکی از هنرمندانی است که آهنگش در این فهرست قرار دارد. او رایس را فردی می‌داند که می‌توانست به‌راحتی یکی از دوستان دوران مدرسه‌اش باشد. این دو سال‌ها پیش و زمانی که رایس بازیکن وستهام بود، با یکدیگر آشنا شدند و از آن زمان رابطه نزدیکی برقرار کرده‌اند. رایس حتی در یکی از جشن‌های تولد استورمزی شرکت کرد و به گفته این رپر، محبوب تمام مهمانان بوده است.
مادر استورمزی هم یکی از هواداران پرشور آرسنال است و برای جشن قهرمانی تیم به خیابان‌ها رفت؛ آن‌قدر به این باشگاه علاقه دارد که حتی به فرزندانش هم نگفته بود قصد شرکت در این مراسم را دارد. استورمزی یک بار زمانی که در خانه مادرش بود، تماس تصویری رایس را پاسخ داد. رایس در آن موقع با مارک نوبل، کاپیتان سابقش در وستهام، و جیمز کوردن، بازیگر و مجری تلویزیونی، در خودرو بود. استورمزی از او خواست تا به مادرش سلام کند و رایس با کمال میل مدتی با او صحبت کرد. استورمزی می‌گوید: «مادرم عینکش را زد و از شدت هیجان نمی‌توانست خودش را کنترل کند.»
ایان رایت نیز هر سال در روز تولدش از رایس پیام تبریک دریافت می‌کند. او می‌گوید: «از زمانی که رایس را می‌شناسم، هر سال در روز تولدم برایم پیام می‌فرستد. همیشه از این کارش خوشحال می‌شوم.»
رایت بر این باور است که رایس با وجود روحیه جنگندگی و سرسختی در زمین، در زندگی شخصی فردی بسیار مهربان است. او می‌گوید: «فوتبالیست‌های زیادی را دیده‌ام که در زمین فقط به فکر نابود کردن رقبای خود هستند، اما رایس در کنار تمامی این ویژگی‌ها، یک مرد مهربان است. او همیشه دیگران را تشویق کرده و به آن‌ها انگیزه می‌دهد. رایس همواره با ویژگی‌های خاصی از دیگران متفاوت است.»
فاصله گرفتن از شبکه‌های اجتماعی و نگرانی برای نسل جدید
با وجود محبوبیت و ارتباط نزدیک با هواداران، رایس از جنبه‌های ناخوشایند شهرت در فضای مجازی نیز در امان نبوده است. او و نزدیکانش بارها هدف توهین و حملات اینترنتی قرار گرفته‌اند و به همین خاطر سه سال پیش تصمیم به ترک توییتر، شبکه اجتماعی که اکنون با نام ایکس شناخته می‌شود، گرفت.
رایس می‌گوید: «از آن زمان هرگز به این برنامه برنگشته‌ام. ممکن است صبح فوق‌العاده‌ای داشته باشی، اما یک مطلب را بخوانی و تمام روزت به هم بریزد. به نظرم یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت من این است که می‌توانم این ناهماهنگی‌ها را نادیده بگیرم و خودم را درگیر این مسائل نکنم.»
او کاملاً آگاه است که یک حادثه قدیمی چگونه می‌تواند دوباره به یک جنجال بزرگ تبدیل شود. پس از تغییر تابعیت ورزشی‌اش از جمهوری ایرلند به انگلستان، توییت‌های دوران جوانی‌اش که در زمان حضورش در تیم ملی ایرلند منتشر شده بودند، دوباره در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شدند. رایس بعداً بابت آن مطالب عذرخواهی کرد.
در طول مصاحبه، از او خواسته می‌شود میزان استفاده‌اش از تلفن همراه را بررسی کند. نتیجه برای خود او هم جالب است: ۴۰ ساعت در هفته گذشته، که تقریباً روزی شش ساعت می‌شود. رایس با خنده می‌گوید: «برای من، زمان استفاده از صفحه نمایش مسئله مهمی نیست، اما فکر می‌کنم شبکه‌های اجتماعی برای کودکان صددرصد مشکل‌ساز هستند.»
او بر این باور است که بخشی از ویژگی‌های ارتباطات انسانی در سال‌های اخیر کمرنگ شده است. «احساس نمی‌کنم این روزها آدم‌ها به اندازه چند سال پیش بتوانند شخصیت و ویژگی‌های فردی خود را به نمایش بگذارند.»
رایس دوران کودکی‌اش را در کینگستون، جنوب غربی لندن گذرانده و بیشتر عصرها را با دوستانش در خیابان سپری می‌کرده است. او می‌گوید: «هر شب همه بیرون از خانه بودند و با یکدیگر معاشرت می‌کردند.»
والدینش نیز به او اجازه می‌دادند تا با بچه‌های محله در خیابان بازی کند، اما حالا که خودش پدر شده، مطمئن نیست که بتواند با همان آرامش چنین اجازه‌ای به فرزندش بدهد. او می‌گوید: «طبیعتاً به این فکر می‌کنی که ممکن است بدترین اتفاق بیفتد. داستان‌های غیرعادی زیادی می‌خوانی.»
ثروت، خانواده و مسئولیت پدری
یکی دیگر از تفاوت‌های زندگی رایس در حال حاضر با دوران کودکی‌اش، وضعیت مالی‌اش است. نخستین خانه‌ای که او در آن زندگی می‌کرد، آپارتمانی در یک مجتمع مسکونی بود، اما اکنون درآمد هفتگی‌اش از درآمد چندین سال بسیاری از مردم بیشتر است. رایس می‌گوید: «پولی که به فوتبال وارد شده واقعاً غیرقابل‌باور است.»
او با وجود ثروت قابل توجهش، بر این باور است که باید ارزش پول و تلاش برای به دست آوردن آن را به فرزندانش بیاموزد. «می‌خواهی فرزندت ارزش‌های درستی داشته باشد و لوس و پرتوقع بار نیاید. باید یاد بگیرد که تلاش کند و ارزش زندگی و پول را درک کند.»
رایس ثروتمند بودن را مشکل نمی‌داند و برای او این شرایط فرصتی برای زندگی بهتر فراهم می‌کند، اما تأکید دارد که پول هدف نهایی او نیست. او بیان می‌کند: «این شرایط باعث می‌شود برای انجام کارهای مختلف راحت‌تر باشی، اما صبح که از خواب بیدار می‌شوم، به این فکر نمی‌کنم که چقدر پول دارم. در نهایت، این هدف نهایی زندگی نیست.»
هدف بعدی؛ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا
با وجود قهرمانی در لیگ برتر، یک هدف بزرگ دیگر همچنان در فهرست آرزوهای رایس قرار دارد: لیگ قهرمانان اروپا.
آرسنال فصل گذشته تا فینال این رقابت‌ها پیش رفت، اما در نهایت در مقابل پاری‌سن‌ژرمن شکست خورد. رایس علی‌رغم این ناکامی، از سبک بازی تیم فرانسوی و عملکرد لوئیس انریکه تمجید می‌کند. او می‌گوید: «نحوه بازی آن‌ها و شیوه‌ای که لوئیس انریکه تیمش را آماده می‌کند، فوق‌العاده است. آن‌ها حریف را به مناطقی می‌کشانند که واقعاً نمی‌خواهد در آنجا باشد. از نظر هماهنگی تیمی نیز ارتباط عالی‌ای دارند.»
رایس قبلاً در برابر تیم‌های بزرگ‌لیگ همچون لیورپول زیر نظر یورگن کلوپ و منچسترسیتی با سرخیو آگوئرو، کوین دی‌بروینه و داوید سیلوا رقابت کرده است. او می‌داند که تیم‌های بزرگ چگونه می‌توانند جریان مسابقه را تحت کنترل بگیرند، اما بر این باور است که آرسنال اکنون به سطحی رسیده که می‌تواند با آن تیم‌ها رقابت کند.
ایان رایت نیز باور دارد قهرمانی در لیگ برتر، ذهنیت بازیکنان آرسنال را تغییر داده است. او بیان می‌کند: «اکنون تیم اعتماد به نفس و شخصیت متفاوتی پیدا کرده است.» رایت انتظار ندارد رایس به دستاوردهای فعلی‌اش قناعت کند. «به همین خاطر است که دکلان می‌گوید هنوز کار تمام نشده است؛ زیرا او هرگز احساس نمی‌کند به انتهای راه رسیده است.»
این جمله به یکی از لحظات به یاد ماندنی رایس در فضای مجازی اشاره دارد؛ زمانی که پس از شکست آرسنال مقابل منچسترسیتی و در شرایطی که به نظر می‌رسید تیمش بار دیگر شانس قهرمانی را از دست داده، با اعتماد به نفس گفت: «هنوز تمام نشده است.» این جمله به شعاری برای هواداران آرسنال تبدیل شد و در هفته‌های پایانی رقابت قهرمانی بارها بازنشر شد.
در نهایت، رایس درست می‌گفت. او اکنون در اوج دوران فوتبالش به سر می‌برد، به قهرمانی لیگ برتر که آرزویش را داشته، رسیده، در یکی از بهترین تیم‌های اروپا بازی می‌کند و همچنان فرصت کسب مهم‌ترین جام باشگاهی اروپا را در پیش دارد.
با این حال، او تصمیم ندارد به دستاوردهایش قناعت کند و از مسیر پیشرفت فاصله بگیرد. هرچه مسابقه بزرگ‌تر و مهم‌تر باشد، انگیزه رایس برای شرکت در آن بیشتر می‌شود. او می‌گوید: «مسابقات بزرگ به من انگیزه می‌دهند. من عاشق این بازی‌ها هستم.»
همچنین بخوانید: تاج رونالدو بر سر هالند؛ غول نروژی کابوس تجاری CR7/ چرا برندها عاشق ارلینگ شدند؟
نظرات کاربران