خبرآنلاین- گزارشی تحت عنوان «وقتی بمب اتم سوژه می‌شود/ از مطالبه ساخت بمب اتم تا احتمال حمله اتمی به ایران؛ روایت‌ها و خبرها و مرز باریک واقعیت» به‌تازگی از سوی خبرگزاری خبرآنلاین منتشر شده که به مسائل مرتبط با ساخت بمب اتم و احتمال حملات اتمی به ایران می‌پردازد. در بخشی از این تحلیل می‌خوانیم:

جبهه پایداری در بیانیه‌ای که در دوم آبان ماه صادر شد، به این نکته اشاره کرده که عضویت ایران در ان‌پی‌تی نتوانسته است امنیت و حقوق کشور را تضمین نماید. این گروه سیاسی با اشاره به حملات انجام‌شده علیه تأسیسات هسته‌ای ایرانی و فعالیت‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، ادعا کرده که پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای در لحظات حساس نه‌تنها از حقوق ایران حمایت نکرده، بلکه به ابزاری برای اعمال فشار بیشتر بر کشور تبدیل شده است. در این راستا، جبهه پایداری خروج از این پیمان را نه صرفاً یک واکنش موقتی، بلکه به‌عنوان گزینه‌ای راهبردی تلقی کرده و از مجلس و شورای عالی امنیت ملی درخواست کرده تا اقدام قانونی و اجرایی برای خروج را در دستور کار قرار دهند.

نکته کلیدی دیگر در بیانیه، بخشی است که این تشکل خواستار «بازآرایی در دکترین دفاعی و نظامی ایران» می‌شود. این ویژگی به‌تنهایی نمی‌تواند به‌روشنی توضیح‌دهندهٔ معنای دقیق و مشخص «بازآرایی» باشد، اما قرار گرفتن آن در کنار درخواست خروج از ان‌پی‌تی و فضای سیاسی شکل‌گرفته حول موضوع ساخت بمب اتم، معنایی فراتر از یک تغییر در سطح همکاری با آژانس به آن می‌دهد. در واقع، هرچند جبهه پایداری به‌طور مستقیم در این متن به ساخت سلاح هسته‌ای اشاره نکرده است، اما در فضایی که نمایندگان نزدیک به این جریان به‌صراحت این خواسته را مطرح می‌کنند، نمی‌توان این دو موضوع را به‌طور کامل از یکدیگر جدا در نظر گرفت.

از سوی دیگر، خروج از ان‌پی‌تی از نظر حقوقی، مسیری مشخص و تعریف‌شده دارد. طبق ماده ۱۰ این پیمان، هر کشور عضو این حق را دارد که در صورت بروز رویدادهای فوق‌العاده‌ای که منافع عالی‌شان را تهدید می‌کند، تصمیم به خروج بگیرد؛ البته شرط این است که سه ماه پیش از خروج، این موضوع را به سایر اعضا و شورای امنیت سازمان ملل اطلاع دهد و دلایل خود را بیان کند. بنابراین، خروج از این پیمان یک تصمیم حقوقی و سیاسی با تبعات بین‌المللی به‌شمار می‌رود، نه اقدامی که به‌تنهایی کشور را به دارنده سلاح هسته‌ای تبدیل کند. حتی پس از خروج، سؤال اصلی در خصوص مسیر بعدی سیاست هسته‌ای کماکان پابرجا می‌ماند: آیا هدف تنها پایان دادن به تعهدات ناشی از عضویت است یا تغییر ماهیت برنامه هسته‌ای؟