شکست تیم ملی فوتبال ایران در برابر بحرین سبب شد که نتوانیم مستقیماً به جام جهانی ۲۰۰۲ راه یابیم. این بازی در تاریخ ۲۹ مهرماه سال ۱۳۸۰ برگزار شد و در آن زمان، رضا چلنگر به عنوان مترجم میروسلاو بلاژویچ، سرمربی وقت تیم ملی، فعالیت می‌کرد.

چلنگر در تاریخ ۱۹ آبان ۱۳۹۰، بخشی از ناگفته‌های آن مسابقه را فاش کرد:

  • قرار بود بازی ما با بحرین در تاریخ ۲۷ مهر در منامه انجام شود، اما پس از به تعویق افتادن مسابقه بحرینی‌ها با تایلند به دلیل آتش‌سوزی در ورزشگاه، این بازی به ۲۹ مهر موکول شد. به همین دلیل، تیم ملی ما نزدیک به یک هفته در منامه در انتظار بود چراکه پیش از این لغو، به آنجا رسیده بودیم.
  • هتل محل اقامت تیم ملی فوتبال ایران به گونه‌ای طراحی شده بود که از چهار طرف به بیرون راه داشت و این مساله کنترل بازیکنان را دشوار کرده بود. این در حالی بود که بازیکنان نیز تحت فشار و کلافگی قرار داشتند و این موضوع یکی از دلایل باخت ما بود. مسابقه در پایان با نتیجه سه بر یک به نفع بحرین رقم خورد.
  • در حین برگزاری بازی، بلندگوهایی در استادیوم نصب شده بودند که به بلندی قد من بودند! از طریق این بلندگوها به زبان عربی شعار می‌دادند و حتی گهگاه به زبان فارسی نیز توهین می‌کردند! هیچ بخششی برای بازیکنان قائل نمی‌شدند و در چنین شرایطی ما نیمه اول را با یک گل خورده به رختکن رفتیم.
  • در استراحت بین دو نیمه، بلاژویچ به شدت از عملکرد بازیکنان ناراضی بود و به آن‌ها یادآوری کرد که باید از علی دایی، کاپیتان تیم، الگو بگیرند؛ چرا که علی با وجود مصدومیتش مانند شیر زخم‌خورده از این نتیجه متأثر است.
  • فردای بازی با بحرین، زمانی که به فرودگاه مهرآباد بازگشتیم، جمعیتی انبوه به استقبال ما آمده بودند و ما نگران بودیم که مشکلی پیش آید. اما وقتی از میان جمعیت عبور کردیم، نه تنها کسی به ما توهین نکرد، بلکه تیم ملی را تشویق کرده و به سمت ما گل پرتاب کردند. در حین رانندگی به سمت هتل، بلاژویچ نتوانست احساساتش را کنترل کند و با اشک گفت: مردم ایران فوق‌العاده‌اند. آن‌ها به جای پرتاب سنگ و تخم مرغ، به سمت من گل فرستادند.

بیشتر بخوانید: افشین قطبی: تا ۱۴ سالگی کفش فوتبال نداشتم/ با پدرم در مدرسه می‌خوابیدیم، تلویزیون هم نداشتیم!