طبق گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، موشک‌های بالستیک مسیری مشابه پرتابه‌هایی چون گلوله توپ یا توپ بسکتبال طی می‌کنند؛ ابتدا با کمک نیروی موتور به ارتفاع مناسب صعود کرده و سپس در مسیری منحنی به سمت زمین فرود می‌آیند. در فاز اول، موتور موشک با مصرف سوخت و اکسیژن، آن را به بلندی مطلوب می‌برد. پس از پایان عملیات سوزاندن سوخت، کلاهک موشک بیشتر مسیر را تحت تأثیر گرانش زمین طی می‌کند.

برخی از موشک‌های بالستیک به منظور افزایش دامنه و سرعت، از جو زمین خارج می‌شوند؛ ازاین‌رو، نیاز است که اکسیژن لازم برای احتراق را نیز با خود به همراه داشته باشند. مسیر پرواز این نوع موشک‌ها تحت تأثیر عواملی نظیر وزن، مقدار سوخت، ارتفاع اوج و شرایط جوی است و سیستم هدایت و کنترل برای تنظیم مسیر و بهبود دقت آن‌ها اهمیت فراوانی دارد.

هنگام بازگشت به جو، کلاهک موشک قادر است با استفاده از بالچه‌ها مسیر خود را تنظیم کرده و با سرعت زیاد به هدف مورد نظر برسد. به عنوان مثال، موشک «وی-۲» که متعلق به آلمان نازی بود، از نخستین موشک‌های بالستیک مدرن به حساب می‌آید که تا ارتفاع تقریبی ۱۰۰ کیلومتری صعود می‌کرد و با سرعتی بیش از چهار برابر سرعت صوت خود را به هدف نزدیک می‌ساخت.

از نظر سرعت، موشک‌های بالستیک در گروه موشک‌های فراصوت قرار دارند؛ زیرا سرعت آن‌ها هنگام بازگشت به جو معمولاً از پنج ماخ فراتر می‌رود. با این حال، مسیر کلی پرواز این موشک‌ها به طور نسبی قابل پیش‌بینی است و این ویژگی موجب می‌شود تا سامانه‌های پدافندی قادر به رهگیری آن‌ها باشند.

برای مطالعه کامل این گزارش، به مطلب «موشک‌های بالستیک، کروز و هایپرسونیک چه تفاوتی با هم دارند» مراجعه کنید.

۲۲۷۲۷