به گزارش ایسنا، گریه‌کردن بخشی طبیعی از بیان احساسات کودک است. واکنش ما در این لحظه‌ها می‌تواند به او کمک کند احساساتش را بهتر بشناسد و با امنیت بیشتری آنها را بیان کند و به جای سرزنش، تهدید یا نادیده‌گرفتن گریه، با آرامش کنارش باشیم، احساسش را درک کنیم و در عین حال مرزهای رفتاری را حفظ کنیم. گاهی کودک با اشک‌هایش چیزی را می‌گوید که هنوز کلمه‌ای برای بیانش ندارد. در همین لحظه‌ها واکنش ما می‌تواند به او یاد بدهد احساساتش را پنهان کند یا با خیال راحت آنها را به زبان آورد.
اگه گریه کنی منم حالم بد میشه!
حس بد ما نباید روی دوش کودک باشد و برچسب زدن، او را شرمنده می‌کند.
راهکار نیز آن است که عجله نکنیم؛ قرار نیست سریع او را ساکت کنیم. گاهی بهترین کمک، چند دقیقه همراهی و فرصت‌دادن است.
اشکاتو پاک کن جایزه می‌خرم!
معامله‌کردن با کوچک شمردن غم کودک، طوفان درونش را سرکوب می‌کند.
راهکار نیز آناست که احساسش را حدس بزنیم و نامش را بگوییم: «ناراحتی چون اسباب‌بازیت خراب شد؟»
گریه نداره که یا تو دیگه بزرگ شدی!
با انکار احساس یا دعوت به پنهان کردن بغض، به او می‌گوییم حق ندارد خودش باشد.
راهکار آن است که به جای سوال‌پیچ کردن مداوم، با آرامش کنارش بمانیم تا هرگاه آماده بود حرف بزند.
اگه ادامه بدی باهات قهر می‌کنم!
ترساندن کودک از قطع رابطه در اوج نیاز به امنیت عاطفی، بزرگ‌ترین ضربه را می‌زند.
راهکار آن است که به او حق انتخاب بدهیم تا کنترل داشته باشند؛ مثلا بگوییم «دوست داری بغلت کنم یا کنارت بشینم؟»
هنگام گریه، مرزها را گم نکنیم
ناراحت شدن و گریه کردن کاملاً طبیعی و محترم است، اما رفتار تخریبی نه!
کلام امن در این شرایط آن است که مثلا بگوییم «می‌دونم عصبانی هستی ولی اجازه نداری وسایل رو پرت کنی.»
آموزش پس از فروکش‌کردن طوفان
درس‌های اصلی، بعد از فروکش کردن طوفان گفته می‌شوند. وقتی کاملاً آرام شد، با هم گفت‌وگو کنیم و مثلا بگوییم که «دفعه بعد که این حس اومد سراغت، به جای گریه شدید چه کار دیگه‌ای می‌توانیم کنیم؟»
در نهایت، پذیرش و درک هیجانات کودک به جای انکار یا سرکوب آن، پایه‌گذار هوش هیجانی بالا و امنیت عاطفی او در بزرگسالی خواهد بود. با صبر، حضور آگاهانه و حفظ مرزهای رفتاری می‌توانیم به کودکان بیاموزیم که احساسات خود را به شیوه‌ای سالم ابراز کنند.
انتهای پیام
نظرات کاربران