شاید برای بسیاری از ما، خوردن پیتزا یا رفتن بر سر مزار عزیزان، خواسته‌هایی معمولی و دست‌یافتنی باشند، چیزهایی که بی‌آنکه به آن‌ها فکر کنیم، در زندگی روزمره‌مان جای دارند. اما برای کسانی که سال‌هاست با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنند و از لذت‌های ساده زندگی محروم مانده‌اند، همین خواسته‌های به‌ظاهر کوچک، به آرزوهایی بزرگ تبدیل شده‌اند.
اینجا سراب است، شهری که به سرمای استخوان‌سوزش شهرت دارد و امسال پاییز هم، با وجود آفتاب، روزهای سردی را پشت سر می‌گذارد. سری به مرکز «سروهای سراب» تنها مرکز شبانه‌روزی توانبخشی افراد دارای معلولیت جسمی و حرکتی در ۱۳ کیلومتری این شهرستان در روستای سردها می‌زنم.
همین که وارد مرکز می‌شوم، یکی با ویلچر و دیگری با قدم‌هایی دشوار به استقبالم می‌آیند، دستی تکان می‌دهند و به زبان شیرین ترکی می‌گویند: «قیزیم، خوش گلمیسن». اینجا پذیرای افراد بالای ۱۴ سال است، اما آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آید، موهای جوگندمی و سپید مردانی است که روزگاری نان‌آور خانواده و تکیه‌گاه خانه بودند، مردانی که سال‌ها تجربه و خاطره قدشان را خمیده کرده است، اما امروز برای گذراندن ساده‌ترین امور زندگی به کمک دیگران نیازمندند.
دیواری که با چند دقیقه هم‌صحبتی کوتاه‌تر می‌شود
در همان بدو ورود، پیرمردی روی ویلچر نشسته که با وجود نداشتن دندان و دشواری در صحبت کردن، کلمات را آرام و بریده‌بریده کنار هم می‌گذارد تا حرف دلش را بزند.
جواد مروتی می‌گوید: همیشه فکر می‌کنیم دیواری بلند بین ما و آدم‌های بیرون از این مراکز کشیده شده، اما وقتی شما به اینجا می‌آیید و برایمان وقت می‌گذارید، احساس می‌کنیم این دیوار کوتاه‌تر شده است.
او مکثی می‌کند و ادامه می‌دهد: ما از کسی انتظاری نداریم، فقط ای کاش همه کمک کنند حال ما هم بهتر شود، صدایمان شنیده شود و در خلوت و تنهایی این چهاردیواری فراموش نشویم.
دلتنگی خانواده و خواهشی برای یک نخ سیگار
در میان جمع، مرد جوان‌تری به سمتم می‌آید و آرام درخواست می‌کند: تو رو خدا بگو بهم سیگار بدن، اگه تو بگی حرفت رو گوش می‌کنن. با لبخند می‌پرسم: مگر سیگار هم می‌کشی؟ می‌گوید: ماهانه فقط یک نخ سیگار می‌دهند. خودم می‌دانم سیگار برای سلامتی‌ام ضرر دارد، اما دوری از خانواده و دلتنگی گاهی مجبورم می‌کند.
با ورود به فضای داخلی مرکز، عطر گل‌های طبیعی از جمله حسن‌یوسف، بامبو و دیگر گیاهان به مشام می‌رسد. آبشاری که در بخشی از مرکز طراحی شده، در کنار گل‌ها و فضای سبز، حال‌وهوای دلنشینی به محیط بخشیده است، فضایی سرسبز و باطراوت که شادابی آن از همان لحظه ورود به چشم می‌آید.
درخت آرزوها و برگ‌هایی از جنس خوردنی‌ها
وارد یکی از اتاق‌ها می‌شوم، درختی با عنوان «درخت آرزوها» به چشم می‌خورد. برگ‌های این درخت، کاغذهایی هستند که آرزوهای ساکنان مرکز روی آن‌ها نوشته شده است. کنجکاو می‌شوم و نزدیک‌تر می‌روم، هر برگ، روایت آرزوی یکی از آن‌هاست. نوشته‌ها را که می‌خوانم، بغض راه گلویم را می‌بندد. با خودم فکر می‌کنم مگر این‌ها آرزوهای بزرگی هستند؟ چرا باید کسی به جایی برسد که به‌جای خواستن چیزهایی برای زندگی، مرگ را آرزو کند؟ چه بر این آدم‌ها گذشته که گاهی پایان رنج را تنها آرزوی خود می‌دانند؟
اینجا هرکسی آرزویی دارد، آرزوهایی کوچک و به‌ظاهر دست‌یافتنی که تقدیر، آن‌ها را برایشان به حسرتی بزرگ تبدیل کرده است. پشت دیوارهای این مرکز، هرکس دنیایی از خواسته‌ها و دلتنگی‌ها در دل دارد، آدم‌هایی که تا همین چند سال پیش، بسیاری از همین آرزوهای ساده را بی‌آنکه به آن‌ها فکر کنند زندگی می‌کردند، اما حالا حسرت روزهایی را می‌خورند که شاید روزی معمولی‌ترین روزهای زندگی‌شان بود و آرزو دارند حتی برای لحظه‌ای به آن روزها بازگردند.
روی برگ‌های این درخت، آرزوهایی نوشته شده که هرکدام قصه‌ای از یک زندگی است، یکی نوشته «آرزو دارم دوباره راه بروم»، دیگری «دوست دارم راه بروم»، آن یکی هوس کوفته با سبزی کرده و دیگری نوشته «قند دوست دارم».
اما میان تمام این خواسته‌ها، نوشته‌ای هست که دلم را می‌لرزاند: «من دوست دارم بمیرم». با خودم فکر می‌کنم شاید آن‌که قند می‌خواهد، سال‌هاست به دلیل بیماری از خوردنش محروم مانده، شاید دیگری مدت‌هاست طعم کوفته تبریزی را نچشیده و آن‌که آرزوی راه رفتن دارد، دلتنگ روزهایی است که پاهایش او را به هر کجا که می‌خواست می‌بردند، اما چطور می‌شود مرگ هم به آرزوی یک انسان تبدیل شود؟ چه رنجی باید بر دوش کسی سنگینی کند که دیگر حتی آرزوی زندگی کردن هم ندارد؟
تنها آرزویش، خوردن قند
هنوز مشغول خواندن آرزوها هستم که صدایی از پشت سرم بلند می‌شود. مردی که یکی از چشم‌هایش آسیب دیده، با خنده می‌گوید: اون آرزوی قند رو من نوشتم! از او می‌پرسم چرا قند؟ لبخندی می‌زند و می‌گوید: آخه چای با قند و کشمش خیلی فرق داره، انگار بدون قند اصلاً چای نخوردم. چند سالیه به خاطر دیابت قند نخوردم و حالا خوردن یک حبه قند کنار چای شده یکی از آرزوهام.
حسرت دیدار مادری که دیگر نیست
وقتی از مادرش می‌پرسم، بغض راه گلویش را می‌بندد. مادرش چند سالی است که به رحمت خدا رفته و حالا آرزویش، همان است که روی یکی از برگ‌های درخت آرزوها نوشته بود، رفتن بر سر مزار مادر. حسین با صدایی آمیخته به دلتنگی می‌گوید: مادرم برای من و برادرم خیلی زحمت کشید، اما حالا چند سالی است که من اینجا هستم و برادرم هم از آن زمان به دیدنم نیامده است. حتی اگر هم بیاید، فکر نمی‌کنم من را برای رفتن به سر مزار مادرم بیرون ببرد.
وارد اتاق دیگری که می‌شوم، فرش‌های دست‌بافت آویخته بر دیوار، با نقش‌ونگارهای چشم‌نوازشان توجهم را جلب می‌کنند، تابلوفرش‌هایی که انگار هرکدام حرفی برای گفتن دارند و تصویر بافنده‌شان نیز در کنارشان قرار گرفته است. نگاهم روی تابلوفرشی با نقش سه اسب در کنار یکدیگر می‌ماند، ظرافت و زیبایی بافتش تماشایی است. از کارکنان مرکز درباره این آثار می‌پرسم و می‌گویند: تمام این تابلوفرش‌ها با دست بافته شده‌اند و بافندگانشان از مهارت بالایی برخوردارند، اما امروز برخی از آن‌ها به دلیل کهولت سن یا نداشتن امکانات و فضای مناسب، دیگر امکان بافتن ندارند، هنرمندانی که می‌توانند هر تصویری را که در ذهن دارند، با تار و پود فرش جان ببخشند.
معلولیت جسمی مانع از توانمندی و مشارکت آن‌ها نشده است، برخی از ساکنان مرکز با همکاری مسئولان در کاشت زعفران فعالیت می‌کنند و گروهی دیگر نیز در پرورش قارچ مشارکت دارند.
نگهداری از ۱۱۰ مرد دارای معلولیت جسمی و حرکتی در مرکز شبانه‌روزی سروهای سراب
مدیر مرکز سروهای سراب در گفت‌وگو با ایسنا از نگهداری ۱۱۰ مرد دارای معلولیت جسمی و حرکتی در این مرکز شبانه‌روزی خبر داد و گفت: این مرکز با زیربنای هفت هزار و ۵۰۰ مترمربع، به مردان بالای ۱۴ سال خدمات توانبخشی و مراقبتی ارائه می‌کند.
یونس فرجی‌آذر با اشاره به فعالیت شبانه‌روزی مرکز سروهای سراب اظهار کرد: ظرفیت اسمی این مرکز ۱۰۰ نفر است، اما با توجه به نبود مرکز مشابه در آذربایجان‌شرقی و مکاتبات انجام‌شده، ظرفیت یارانه‌ای آن به ۱۰۰ نفر افزایش یافته است.
وی افزود: در حال حاضر ۶۹ نفر از افراد مجهول‌الهویه و فاقد سرپرست در این مرکز نگهداری می‌شوند و ۱۰ نفر نیز از یارانه بیماران دارای نیازهای خاص بهره‌مند هستند.
انتهای پیامشاید برای بسیاری از ما، خوردن پیتزا یا رفتن بر سر مزار عزیزان، خواسته‌هایی معمولی و دست‌یافتنی باشند، چیزهایی که بی‌آنکه به آن‌ها فکر کنیم، در زندگی روزمره‌مان جای دارند. اما برای کسانی که سال‌هاست با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنند و از لذت‌های ساده زندگی محروم مانده‌اند، همین خواسته‌های به‌ظاهر کوچک، به آرزوهایی بزرگ تبدیل شده‌اند.
اینجا سراب است، شهری که به سرمای استخوان‌سوزش شهرت دارد و امسال پاییز هم، با وجود آفتاب، روزهای سردی را پشت سر می‌گذارد. سری به مرکز «سروهای سراب» تنها مرکز شبانه‌روزی توانبخشی افراد دارای معلولیت جسمی و حرکتی در ۱۳ کیلومتری این شهرستان در روستای سردها می‌زنم.
همین که وارد مرکز می‌شوم، یکی با ویلچر و دیگری با قدم‌هایی دشوار به استقبالم می‌آیند، دستی تکان می‌دهند و به زبان شیرین ترکی می‌گویند: «قیزیم، خوش گلمیسن». اینجا پذیرای افراد بالای ۱۴ سال است، اما آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آید، موهای جوگندمی و سپید مردانی است که روزگاری نان‌آور خانواده و تکیه‌گاه خانه بودند، مردانی که سال‌ها تجربه و خاطره قدشان را خمیده کرده است، اما امروز برای گذراندن ساده‌ترین امور زندگی به کمک دیگران نیازمندند.
دیواری که با چند دقیقه هم‌صحبتی کوتاه‌تر می‌شود
در همان بدو ورود، پیرمردی روی ویلچر نشسته که با وجود نداشتن دندان و دشواری در صحبت کردن، کلمات را آرام و بریده‌بریده کنار هم می‌گذارد تا حرف دلش را بزند.
جواد مروتی می‌گوید: همیشه فکر می‌کنیم دیواری بلند بین ما و آدم‌های بیرون از این مراکز کشیده شده، اما وقتی شما به اینجا می‌آیید و برایمان وقت می‌گذارید، احساس می‌کنیم این دیوار کوتاه‌تر شده است.
او مکثی می‌کند و ادامه می‌دهد: ما از کسی انتظاری نداریم، فقط ای کاش همه کمک کنند حال ما هم بهتر شود، صدایمان شنیده شود و در خلوت و تنهایی این چهاردیواری فراموش نشویم.
دلتنگی خانواده و خواهشی برای یک نخ سیگار
در میان جمع، مرد جوان‌تری به سمتم می‌آید و آرام درخواست می‌کند: تو رو خدا بگو بهم سیگار بدن، اگه تو بگی حرفت رو گوش می‌کنن. با لبخند می‌پرسم: مگر سیگار هم می‌کشی؟ می‌گوید: ماهانه فقط یک نخ سیگار می‌دهند. خودم می‌دانم سیگار برای سلامتی‌ام ضرر دارد، اما دوری از خانواده و دلتنگی گاهی مجبورم می‌کند.
با ورود به فضای داخلی مرکز، عطر گل‌های طبیعی از جمله حسن‌یوسف، بامبو و دیگر گیاهان به مشام می‌رسد. آبشاری که در بخشی از مرکز طراحی شده، در کنار گل‌ها و فضای سبز، حال‌وهوای دلنشینی به محیط بخشیده است، فضایی سرسبز و باطراوت که شادابی آن از همان لحظه ورود به چشم می‌آید.
درخت آرزوها و برگ‌هایی از جنس خوردنی‌ها
وارد یکی از اتاق‌ها می‌شوم، درختی با عنوان «درخت آرزوها» به چشم می‌خورد. برگ‌های این درخت، کاغذهایی هستند که آرزوهای ساکنان مرکز روی آن‌ها نوشته شده است. کنجکاو می‌شوم و نزدیک‌تر می‌روم، هر برگ، روایت آرزوی یکی از آن‌هاست. نوشته‌ها را که می‌خوانم، بغض راه گلویم را می‌بندد. با خودم فکر می‌کنم مگر این‌ها آرزوهای بزرگی هستند؟ چرا باید کسی به جایی برسد که به‌جای خواستن چیزهایی برای زندگی، مرگ را آرزو کند؟ چه بر این آدم‌ها گذشته که گاهی پایان رنج را تنها آرزوی خود می‌دانند؟
اینجا هرکسی آرزویی دارد، آرزوهایی کوچک و به‌ظاهر دست‌یافتنی که تقدیر، آن‌ها را برایشان به حسرتی بزرگ تبدیل کرده است. پشت دیوارهای این مرکز، هرکس دنیایی از خواسته‌ها و دلتنگی‌ها در دل دارد، آدم‌هایی که تا همین چند سال پیش، بسیاری از همین آرزوهای ساده را بی‌آنکه به آن‌ها فکر کنند زندگی می‌کردند، اما حالا حسرت روزهایی را می‌خورند که شاید روزی معمولی‌ترین روزهای زندگی‌شان بود و آرزو دارند حتی برای لحظه‌ای به آن روزها بازگردند.
روی برگ‌های این درخت، آرزوهایی نوشته شده که هرکدام قصه‌ای از یک زندگی است، یکی نوشته «آرزو دارم دوباره راه بروم»، دیگری «دوست دارم راه بروم»، آن یکی هوس کوفته با سبزی کرده و دیگری نوشته «قند دوست دارم».
اما میان تمام این خواسته‌ها، نوشته‌ای هست که دلم را می‌لرزاند: «من دوست دارم بمیرم». با خودم فکر می‌کنم شاید آن‌که قند می‌خواهد، سال‌هاست به دلیل بیماری از خوردنش محروم مانده، شاید دیگری مدت‌هاست طعم کوفته تبریزی را نچشیده و آن‌که آرزوی راه رفتن دارد، دلتنگ روزهایی است که پاهایش او را به هر کجا که می‌خواست می‌بردند، اما چطور می‌شود مرگ هم به آرزوی یک انسان تبدیل شود؟ چه رنجی باید بر دوش کسی سنگینی کند که دیگر حتی آرزوی زندگی کردن هم ندارد؟
تنها آرزویش، خوردن قند
هنوز مشغول خواندن آرزوها هستم که صدایی از پشت سرم بلند می‌شود. مردی که یکی از چشم‌هایش آسیب دیده، با خنده می‌گوید: اون آرزوی قند رو من نوشتم! از او می‌پرسم چرا قند؟ لبخندی می‌زند و می‌گوید: آخه چای با قند و کشمش خیلی فرق داره، انگار بدون قند اصلاً چای نخوردم. چند سالیه به خاطر دیابت قند نخوردم و حالا خوردن یک حبه قند کنار چای شده یکی از آرزوهام.
حسرت دیدار مادری که دیگر نیست
وقتی از مادرش می‌پرسم، بغض راه گلویش را می‌بندد. مادرش چند سالی است که به رحمت خدا رفته و حالا آرزویش، همان است که روی یکی از برگ‌های درخت آرزوها نوشته بود، رفتن بر سر مزار مادر. حسین با صدایی آمیخته به دلتنگی می‌گوید: مادرم برای من و برادرم خیلی زحمت کشید، اما حالا چند سالی است که من اینجا هستم و برادرم هم از آن زمان به دیدنم نیامده است. حتی اگر هم بیاید، فکر نمی‌کنم من را برای رفتن به سر مزار مادرم بیرون ببرد.
وارد اتاق دیگری که می‌شوم، فرش‌های دست‌بافت آویخته بر دیوار، با نقش‌ونگارهای چشم‌نوازشان توجهم را جلب می‌کنند، تابلوفرش‌هایی که انگار هرکدام حرفی برای گفتن دارند و تصویر بافنده‌شان نیز در کنارشان قرار گرفته است. نگاهم روی تابلوفرشی با نقش سه اسب در کنار یکدیگر می‌ماند، ظرافت و زیبایی بافتش تماشایی است. از کارکنان مرکز درباره این آثار می‌پرسم و می‌گویند: تمام این تابلوفرش‌ها با دست بافته شده‌اند و بافندگانشان از مهارت بالایی برخوردارند، اما امروز برخی از آن‌ها به دلیل کهولت سن یا نداشتن امکانات و فضای مناسب، دیگر امکان بافتن ندارند، هنرمندانی که می‌توانند هر تصویری را که در ذهن دارند، با تار و پود فرش جان ببخشند.
معلولیت جسمی مانع از توانمندی و مشارکت آن‌ها نشده است، برخی از ساکنان مرکز با همکاری مسئولان در کاشت زعفران فعالیت می‌کنند و گروهی دیگر نیز در پرورش قارچ مشارکت دارند.
نگهداری از ۱۱۰ مرد دارای معلولیت جسمی و حرکتی در مرکز شبانه‌روزی سروهای سراب
مدیر مرکز سروهای سراب در گفت‌وگو با ایسنا از نگهداری ۱۱۰ مرد دارای معلولیت جسمی و حرکتی در این مرکز شبانه‌روزی خبر داد و گفت: این مرکز با زیربنای هفت هزار و ۵۰۰ مترمربع، به مردان بالای ۱۴ سال خدمات توانبخشی و مراقبتی ارائه می‌کند.
یونس فرجی‌آذر با اشاره به فعالیت شبانه‌روزی مرکز سروهای سراب اظهار کرد: ظرفیت اسمی این مرکز ۱۰۰ نفر است، اما با توجه به نبود مرکز مشابه در آذربایجان‌شرقی و مکاتبات انجام‌شده، ظرفیت یارانه‌ای آن به ۱۰۰ نفر افزایش یافته است.
وی افزود: در حال حاضر ۶۹ نفر از افراد مجهول‌الهویه و فاقد سرپرست در این مرکز نگهداری می‌شوند و ۱۰ نفر نیز از یارانه بیماران دارای نیازهای خاص بهره‌مند هستند.
انتهای پیام
نظرات کاربران