به گزارش خبرآنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: هرچه بیشتر افزایش دادن قدرت دفاعی و تهاجمی کشور از وظایف حتمی حکمرانان است و کوتاهی در آن پذیرفته نیست. اینکه قرآن کریم فرموده «وَ أعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة وَ مِنْ رِباطِ الْخَیلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ‌الله وَ عَدُوَّکُمْ...» تأکید بر عملی ساختن همین وظیفه قطعی و حتمی است ولی همه باید توجه داشته باشند که میان عمل به وظیفه با شعار دادن و حتی بعد از عملی ساختن وظیفه درباره آن داد سخن دادن تفاوت زیادی وجود دارد.

چه بسیار توانائی‌ها که در اختیارند ولی ضرورتی ندارد درباره آنها شعار داده شود و حرف زده شود. در بخش تصمیمات هم چه بسا اقداماتی که مقرر است انجام شوند ولی نه لزومی دارد درباره آنها سخنی گفته شود و نه صلاح است اطلاعاتی درباره آنها درز پیدا کند.

نکته ظریف‌تر درباره مسائل دفاعی و امنیتی و اطلاعاتی اینکه هر چیزی را نباید هرکسی بگوید. برای مسئولین مختلف در سطوح گوناگون، انواع جایگاه‌ها و رده‌های مخصوص، وظایفی در نظر گرفته شده و محدودیت‌هائی وجود دارد که رعایت آنها ضروری است و تجاوز از آنها مشکل‌آفرین است.

متأسفانه برخلاف این چارچوب‌ها و ضوابط، هرکسی در هر قوه از قوای سه‌گانه یا در هر نهادی از نهادهای فرهنگی، اجتماعی، آموزشی، هنری، نظامی، انتظامی، اقتصادی، سیاسی و... و هر فردی در هر رده‌ای از این مجموعه‌ها به خود اجازه می‌دهد درباره حساس‌ترین موضوعات اظهارنظر کند و حتی وارد جزئیات شود. تأسف بالاتر اینکه در نظام جمهوری اسلامی هرکس به مسئولیتی برسد حتی اگر یک ساعت هم پای درس فن بلاغت ننشسته باشد خود را سخنران می‌پندارد و سخنرانی کردن را بخشی اجتناب‌ناپذیر از وظایف ذاتی خود می‌داند و صرفنظر کردن از آن را در ردیف گناهان کبیره محسوب می‌نماید! صادر کردن بیانیه و اطلاعیه و قطعنامه هم که از مستحبات موکده تلقی می‌شود با این قید که استحباب آن وقتی بیشتر می‌شود که تمایلات خود را به افکار عمومی نسبت بدهند بدون آنکه نظرسنجی یا همه‌پرسی اصل و نسب‌داری انجام داده باشند.

۱۷۳۰۲