به گزارش خبرنگار ایرنا، در بعد از ظهری که پای سخنان خانواده سرتیپ دوم خلبان شهید مجید کاظمی نشستیم، مادرش از تولدش در پایگاه هوایی شهید دوران گفت، همانجایی که اولین و آخرین آشیانه‌اش بود؛ جایی که شوق به پرواز در دلش شکل گرفت و قد کشید.
او از مردانگی پسر پنج ۶ ساله‌اش در روزهای دشوار جنگ در بوشهر گفت؛ روزهایی که پدر ماموریت بود و مجید (سیامک) بزرگ مرد کوچک خانواده شده بود.
مادر شهید کاظمی، از عشق این خلبان شجاع و تیز پرواز به وطن و لباسش گفت؛ از این که نمی‌توانست ببیند کسی به ایران بد بگوید و به آب و خاک آن، بد نگاه کند.
از روز حادثه گفت؛ نه روزی که استاد خلبان، سرتیپ دوم مجید کاظمی برای آخرین بار از آشیانه پرید و جاودانه شد، بلکه با صدا و دست‌هایی لرزان از روزی گفت که پنج ماه امید یک مادر، برای دیدار دوباره فرزندش، ناامید شد و پسر اول خانواده با ردای شهادت از فراز آسمان‌ها به خانه بازگشت.
شما را دعوت می‌کنم تا در دومین گفت‌وگو از مجموعه «آخرین پرواز از اولین آشیانه» با ما پای سخنان مادر شهید خلبان مجید کاظمی بنشینید.
مجید چراغ اول خانه‌مان بود؛ او در پایگاه شهید دوران به دنیا آمد
ایرنا: تولد پسر شهیدتان بگویید. او در پایگاه هوایی شهید دوران به دنیا آمد؟
مادر شهید کاظمی: همسرم نظامی بود و بیشتر دوران زندگی مشترکمان را پایگاه‌های هوایی بودیم، سیامک هم بچه اول و چراغ اول خانه‌مان است که خدا به ما داد.
او در پایگاه هوایی شیراز به دنیا آمد و تا پنج‌سالگی در همین پایگاه بودیم؛ بسیار بچه آرام، صبور و مهربانی بود.
سه یا چهارساله بود که لباس خلبانی پوشید
ایرنا: از کودکی می‌خواست خلبان شود؟
مادر شهید کاظمی: شش‌ماهه بود که جنگ تحمیلی شروع شد. همان موقع هم می‌گفتند پایگاه ناامن است و باید بیرون بروید، پدرش هم سالی چندبار به ماموریت می‌رفت.
وقتی خیلی کوچک بود و متوجه نمی‌شد، خیلی بهانه بابایش را می‌گرفت؛ روزی دو سه بار او را به خانه فامیل می‌بردم اما تا جلو خانه آنها می‌رسیدیم، می‌گفت برگردیم خانه شاید بابا بیاید.
اولین بار، سه یا چهار ساله بود که گفت: برایم لباس خلبانی بخر، دوست دارم وقتی بزرگ شدم خلبان بشوم. دوست دارم بروم صدام را نابود کنم تا دیگر باباها مجبور نباشند به جبهه بروند.
مردانگی پسر پنج ساله در روزهای دشوار جنگ
ایرنا: از کودکی‌اش بگویید.
مادر شهید کاظمی: پنج ساله بود که محل خدمت پدرش به بوشهر منتقل شد و همسرم به جبهه رفت.
یکبار سد را زده بودند و سیل آمده بود، در بوشهر اصلا آب نبود. برای ما با تانکر آب می‌آوردند و باید می‌رفتیم و با سطل برای یک روزمان آب می‌گرفتیم.
هیچ‌وقت یادم نمی‌رود؛ دیده بود که همسایه‌ها، سطل را به طناب می‌بندند، به پشت بام می‌برند و در منبع آب می‌ریزند. با کمک برادر کوچکش، سطل‌های آب را به سختی بالا کشیدند و به منبع ریختند تا برای فردا آب داشته باشیم.
زمان جنگ در بوشهر خیلی اذیت شدیم؛ پدرش نتوانسته بود از ماموریت برگردد، او خیلی تازه پیش دبستانی بود اما دنبال تانکر می‌دوید و همراه من آب می‌گرفت و می‌آورد.
یکبار خواهر کوچک مریض شده بود - زردی گرفته بود - می‌گفتم چون بیماری او واگیر دارد و نباید به اسباب‌بازی‌ها دست بزند. مجید اسباب‌بازی‌ها را تقسیم می‌کرد؛ می‌گفت: این‌ها دست سهیلا باشد تا اذیت نشود و این‌ها هم دست ما باشد.
هر چه داشت با بچه‌ها تقسیم می‌کرد. حاضر بود خودش اسباب‌بازی نداشته باشد، اما وقتی بچه‌ها به خانه‌مان می‌آمدند، بهترین وسایلش را به آنها می‌داد. نه اینکه حالا بگویم؛ واقعا مهربان بود.
چرا گفتی داشتم نماز می‌خواندم؟
ایرنا: از دوره تحصیلش، از مدرسه، وضعیت درسی و علایق دوران نوجوانی‌اش بگویید.
مادر شهید کاظمی: دوره راهنمایی‌اش به شیراز بازگشته بودیم. درسش خیلی خوب بود؛ یک روز امتحان دینی را خیلی خوب جواب داده بود اما معلم به او گفته بود که تقلب کرده‌ای، در حالی که این بچه اصلا نمی‌دانست تقلب یعنی چه!
آمد خانه این را گفت و من رفتم به معلمش گفتم: پسر من اصلا نمی‌دانست تقلب یعنی چه که شما این‌طور به او گفتید؟
سیامک از بچگی نماز می‌خواند و روزه می‌گرفت. یک روز دوستش آمد جلو در تا او را صدا بزند، گفتم سیامک دارد نماز می‌خواند، الان می‌آید.
به من گفت اعتراض کرد، گفت: امروز دلم نمی‌خواهد به مدرسه بروم. چرا تو گفتی من داشتم نماز می‌خواندم؟
چون خیلی به نظافتش اهمیت می‌داد و دوست داشت همیشه مرتب به مدرسه برود، همیشه از روی پوشش قضاوت می‌شد، ولی هم‌کلاسی‌هایش فکر نمی‌کردند که اهل نماز و عبادت باشد.
دوست داشتم پزشک شود، دوست داشت خلبان شود
ایرنا: هر مادری در دوران نوجوانی پسرش دوست دارد فرزندش در آینده به موفقیتی برسد و شغل خاصی داشته باشد. شما برای پسرتان چه تصوری در ذهن داشتید؟
مادر شهید کاظمی: من اول دوست داشتم تجربی بخواند. همیشه پزشکی را خیلی دوست داشتم، ولی هیچ‌کدام از بچه‌ها حرفم را گوش نکردند. گفت نه، من رشته ریاضی را دوست دارم و در این رشته تحصیل کرد.
برای قبولی در دانشگاه سراسری هم که امتحان داد، به ما نگفت که برای خلبانی ثبت‌نام کرده تا زمانی که نتیجه‌اش آمد و در دانشگاه شهید ستاری پذیرفته شده بود.
ایرنا: واکنش شما چه بود؟ نگران نشدید؟
مادر شهید کاظمی: از اینکه در رشته خلبانی قبول شده بود، خیلی خوشحال شدم و آن لحظه اصلا نگرانی نداشتم.
همیشه آسمان را نگاه می‌کردم
ایرنا: پس از اینکه دوره تئوری خلبانی را گذراند و اولین پروازهایش را با جنگنده تجربه کرد، نگرانی داشتید چه احساسی داشتید؟
مادر شهید کاظمی: نگرانی که نمی‌شود آدم نداشته باشد اما خوشحال هم بودم که خودش به آرزویش رسیده، چون خیلی دوست داشت خلبان شود.
ولی همیشه آسمان را نگاه می‌کردم و یک نگرانی داشتم. چه هواپیمای جنگی بود و چه مسافربری، همیشه آسمان را نگاه می‌کردم و برای او و دیگر خلبانان دعا می‌کردم.
اصلا فکرش را نمی‌کردم
ایرنا: وقتی نخستین تحرکات هر جنگی در هر کشوری شروع می‌شود، همه مردم نگران می‌شوند؛ اما شما به‌عنوان مادر یک استاد خلبان جنگنده، وقتی که جنگ تحمیلی دوم و سوم آغاز شد، چه حسی داشتید؟
مادر شهید کاظمی: جنگ دوازده‌روزه خیلی نگران بودم، چون اولین جنگی بود که در این زمان اتفاق می‌افتاد. چون اطلاعی هم از ایشان نداشتیم. نه تماسی بود، نه خبری، هیچ‌چیز. خیلی نگران بودیم و مدام برای سلامتی آنها دعا می‌کردیم، تا اینکه به سلامتی تمام شد.
سیامک به آنها دلداری داده بود که «نترسید، آخرش شهادت است، مگر چیست؟»
وقتی جنگ سوم شروع شد، روز اول خیلی ناراحت بودم. بعد پیش خودم می‌گفتم این هواپیماهای مربوط به خیلی سال پیش است، آنها را به جنگ نمی‌فرستند؛ اصلا فکرش را نمی‌کردم.
هیچ وقت حرف کارش را به خانه نمی‌آورد
ایرنا: پسرتان بعد از جنگ تحمیلی دوم، درباره وضعیت نیروی هوایی، خطراتی که وجود داشته یا ماموریت‌هایی که احتمال داشت به وی محول شود، صحبتی کرده بودند؟
مادر شهید کاظمی: نه، اصلا. هیچ‌وقت درباره کارش در خانه صحبت نمی‌کرد. اگر جایی هم صحبت می‌شد، سکوت می‌کرد. همیشه سنجیده صحبت می‌کرد؛ جایی که لازم بود سخن می‌گفت و جایی که لازم نبود، نه.
بدترین روز زندگی‌ام بود، داشتیم تدارک تولد نوه‌ام را می‌دیدیم
بدترین روز زندگی‌ام بود؛ فکرش را هم نمی‌کردم
ایرنا: درباره روزی که مطلع شدید پسرتان به شهادت رسیده، بگویید.
مادر شهید کاظمی: بدترین روز زندگی‌ام بود. فکرش را نمی‌کردم.
نهم مرداد، ما داشتیم تدارک تولد نوه‌ام را می‌دیدیم. پسرم امید آمد خانه. دیدیم که اصلا حال ندارد. گفتم: « از سیامک خبری آورده‌اند؟» گفت: «نه، چرا هرچه ما می‌گوییم شما می‌گویید از سیامک خبری شده؟»
پدرش برای او سرم وصل کرد اما دیدیم بهتر نشد. بردیمش درمانگاه. گفتند: «چطور شده است؟» گفتم: « ما پنج ماه است که روزگارمان اینطوری است و حال همه‌مان بد است».
برگشتیم خانه، من نماز مغربم را خواندم که یک‌دفعه پدرش گفت آقای محمدی (پدرخانم پسرم)، زنگ زده و گفته بیایید پایگاه. من دیگر نفهمیدم چطور شد. گفتم: چه شده؟ برای یکتا و یلدا جان اتفاقی افتاده؟
همین‌طور زدم توی سر خودم. به مادر خانمش زنگ زدم و گفتم: «خانم محمدی، تو را به خدا، چه شده؟» گفت: یکتا و یلدا حالشان خوب است، اما ما هم اینجا هستیم. حالا بیایید.
اصلا فکرش را نمی‌کردم، چون مدام به ما می‌گفتند آنها اسیرند.
همین که رسیدیم جلو ساختمانشان، دیدم شلوغ است. همین که یکی از دوستانش (آقای پوربابا) را آنجا دیدم، در ماشین را باز کردم و خودم را به خیابان پرت کردم. یقه آقای پوربابا را گرفتم، دیگر نفهمیدم چطور شد.
همان موقع فهمیدم اتفاق بدی افتاده است؛ اگر حال یکتا جان و یلدا جان خوب نبود، این‌ها اینجا نبودند.
الان هم هشت ماه است که ما دیگر زندگی نداریم.
دوست نداشت کسی به ایران و ایرانی بد بگوید
ایرنا: اگر به عقب برگردید، اجازه می‌دهید فرزندتان باز هم خلبانی جنگنده را انتخاب کند؟
مادر شهید کاظمی: چون خودش دوست داشت، بله. با همه سختی‌هایش خلبانی را دوست داشت.
همیشه حسش این بود که نباید بگذاری دشمن به کشورمان حمله کند یا بخواهد وارد کشورمان شود، دوست نداشت کسی به کشورمان و مردم ایران بد بگوید، لباسش را خیلی دوست داشت؛ عاشق کارش بود.
۲ نفر از سربازها برای برادرش تعریف کرده بودند که روزی که جنگ شده بود، ما خیلی ناراحت بودیم. سیامک به آنها دلداری داده بود که «نترسید، آخرش شهادت است، مگر چیست؟»
نظرات کاربران