وانت کاری تومو معرفی شد
تومو هنوز در مرحله توسعه نمونه اولیه قرار دارد و نخستین محصول تیم سازنده آن برای بازار آمریکا به شمار می‌رود. این تیم استارتاپی پیش‌تر در زمینه ساخت کمپرهای آفرودی با برند گرینلندر و همچنین فعالیت‌های شرکت Circular Structures در حوزه تولید فناوری‌های مرتبط با اقلیم فعالیت داشته است.
ممکن است نام این دو مجموعه که تمرکز اصلی فعالیتشان بر بازارهای اروپایی بوده، برایتان چندان آشنا نباشد، اما خودرویی که تومو بر پایه آن توسعه یافته، کاملا شناخته شده است: فورد رنجر. البته طراحی بسیار ساده و مینیمالیستی تومو به اندازه‌ای متفاوت است که در نگاه نخست، به سختی می‌توان ارتباط آن را با رنجر تشخیص داد. همین تفاوت ظاهری، یکی از ویژگی‌های جالب این پروژه به شمار می‌رود.
مینیمالیسم در تومو به اوج خود می‌رسد
شرکت سازنده تومو در پستی در فیسبوک و اینستاگرام، که وب‌سایت The Drive نیز به آن پرداخته، این محصول را یک وانت جمع‌وجور و ساده بر پایه فورد رنجر معرفی می‌کند. این خودرو به کابینی با طراحی جلوآمده، یک محفظه بار فولادی به ابعاد حدود ۱٫۵۲ در ۳٫۰۵ متر و کابینی ساخته شده از مواد کامپوزیتی با منشأ زیستی مجهز شده است.
به گفته شرکت، تومو حاصل ترکیب سه رویکرد متفاوت است: زبان طراحی ژاپنی، استفاده از مواد اولیه آلمانی و بهره‌گیری از یک پلتفرم وانت آمریکایی که در عین استحکام، تعمیر و نگهداری آن نیز آسان باشد. این ترکیب نشان می‌دهد که سازندگان تومو بیش از آنکه به دنبال ارائه یک وانت متعارف با امکانات رفاهی متعدد باشند، بر سادگی ساختار، دوام و قابلیت تعمیرپذیری تمرکز کرده‌اند.
شرکت Tomo Trucks مستقر در شهر روانوک ایالت ویرجینیا اعلام کرده است که نمونه اولیه کنونی، قرار است از سال ۲۰۲۷ به محصولی قابل عرضه برای مشتریان تبدیل شود. با این حال، هنوز اطلاعات بیشتری درباره مشخصات فنی، تجهیزات یا برنامه تولید این وانت منتشر نشده است.
با توجه به فرم بدنه، طراحی کاربردی و رویکرد کاملا ساده تومو، به نظر می‌رسد بازار هدف این پروژه عمدتا به خودروهای تجاری و ناوگان‌های کاری محدود باشد. در واقع، تومو بیش از آنکه برای استفاده شخصی و روزمره طراحی شده باشد، ظاهرا قرار است به عنوان ابزاری کاربردی برای محیط‌های کاری و فعالیت‌های تجاری مطرح شود.
ساختار تومو به ساده‌ترین شکل ممکن طراحی شده است. یک کابین دو نفره با دیواره‌های جانبی باز و یک محفظه بار تخت فولادی، مستقیما روی شاسی نردبانی فورد رنجر قرار گرفته‌اند. در واقع، سازندگان تقریبا تمام اجزای متعارف بدنه را کنار گذاشته‌اند و نه پوشش بدنه اضافی در کار است، نه امکانات رفاهی و نه حتی شیشه جلو. نمونه اولیه تنها به دو چراغ جلو مجهز شده و در وضعیت فعلی، چراغ عقب نیز ندارد.
چنین طراحی نشان می‌دهد که تومو اساسا برای استفاده در محیط‌های کاری، از جمله کارگاه‌ها و محل اجرای پروژه‌های ساختمانی، در نظر گرفته شده است. استفاده از شاسی نردبانی فورد رنجر نیز می‌تواند بستر مناسبی برای دستیابی به استحکام موردنیاز در شرایط کاری دشوار فراهم کند، هرچند ارزیابی واقعی توانایی‌های آن به مشخص شدن جزئیات فنی و عملکرد نمونه نهایی بستگی دارد.
در حال حاضر، اطلاعاتی درباره مشخصات قوای محرکه تومو منتشر نشده است. با این حال، نشانه‌های موجود در نمونه اولیه حاکی از آن هستند که این خودرو از موتور احتراق داخلی بنزینی استفاده می‌کند. مهم‌ترین نشانه این موضوع، وجود لوله خروجی اگزوز در سمت راست بدنه است که به وضوح در طراحی نمونه اولیه دیده می‌شود.
تومو برای کار ساخته شده اما آیا مشتری کافی برای آن وجود دارد؟
با وجود ظاهر کاملا کاربردی و رویکرد متفاوت تومو، هنوز نمی‌توان درباره توجیه اقتصادی این پروژه با اطمینان نظر داد. یکی از ابهام‌های مهم، وضعیت قانونی این خودرو است، چرا که تاکنون اطلاعاتی درباره احتمال تولید نسخه‌ای که مجوز تردد در جاده‌های عمومی را داشته باشد، منتشر نشده است. صرف نظر کردن از الزامات مربوط به تردد جاده‌ای می‌تواند هزینه‌های توسعه و تولید را به میزان قابل توجهی کاهش دهد؛ مزیتی که برای یک شرکت نوپا بسیار ارزشمند است. با این حال، پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا بازار خودروهای تجاری به اندازه‌ای بزرگ است که بتواند از چنین محصول خاص و محدودی استقبال کند؟
موضوع مهم دیگر، هزینه تأمین شاسی فورد رنجر است. برای آنکه مدل تجاری تومو از نظر اقتصادی قابل دفاع باشد، شرکت سازنده باید بتواند این شاسی را با شرایط قیمتی مناسبی تهیه کند. در غیر این صورت، حتی با حذف بسیاری از اجزای بدنه و امکانات متعارف، دستیابی به قیمت تمام شده رقابتی دشوار خواهد بود.
البته اگر تومو تراکس بتواند شاسی رنجر را با تخفیف قابل توجه یا شرایط ویژه‌ای در اختیار بگیرد، شرایط اقتصادی پروژه می‌تواند امیدوارکننده‌تر شود. با این حال، چنین توافقی چندان محتمل به نظر نمی‌رسد و تا زمانی که اطلاعات بیشتری درباره هزینه تولید، قیمت نهایی و بازار هدف منتشر نشود، موفقیت تجاری تومو همچنان در هاله‌ای از ابهام خواهد بود.
همچون بسیاری از پروژه‌هایی که توسط شرکت‌های نوپا آغاز می‌شوند، درباره تومو نیز هنوز پرسش‌های زیادی وجود دارد و اطلاعات قطعی چندانی در دسترس نیست. با این حال، جسارت تیم سازنده در ارائه چنین محصول متفاوتی قابل توجه است. همان‌طور که نشریه The Drive اشاره کرده، محدود بودن تعداد تأمین کنندگان قطعات خودرو در اطراف شهر روانوک ایالت ویرجینیا می‌تواند یکی از موانع پیش روی این پروژه باشد. این موضوع حتی احتمال تولید تومو در تیراژی محدود را نیز مطرح می‌کند.
البته ممکن است تومو صرفا نخستین گام از برنامه‌ای گسترده‌تر باشد. نگاهی به وب سایت این شرکت که فعلا بیشتر به یک فرم ساده گوگل شباهت دارد، نشان می‌دهد گزینه‌های دیگری نیز برای توسعه محصولات آینده در نظر گرفته شده‌اند. در میان این گزینه‌ها، استفاده از فورد رنجر با پیشرانه بنزینی یا برقی، فورد F-150 مجهز به موتور V8 و همچنین مدل‌های دیزلی خانواده سوپر دیوتی دیده می‌شود.
بنابراین، شاید هدف نهایی Tomo Trucks فراتر از تولید یک وانت ساده بر پایه فورد رنجر باشد و این شرکت در آینده به سراغ توسعه نسخه‌های متنوع‌تری از خودروهای کاری برود. البته تا زمان انتشار اطلاعات رسمی درباره برنامه تولید و محصولات بعدی، نمی‌توان درباره ابعاد واقعی این طرح قضاوت کرد. در هر صورت، پروژه تومو یکی از طرح‌هایی است که تحولات آینده آن ارزش پیگیری دارد.
نظرات کاربران