ماریو ژاردل، مهاجم اسبق تیم ملی برزیل و رقابت‌های لیگ برتر انگلیس، از تجربیات تلخ زندگی‌اش پرده‌برداری کرد و اعلام نمود که به دلیل ابتلا به افسردگی و روی آوردن به مصرف الکل و کوکائین، تا مرز مرگ بر اثر اوردوز پیش رفته است. این فوتبالیست ۵۳ ساله، که در تیم‌های پورتو، اسپورتینگ لیسبون و بولتون واندررز بازی کرده، پیش از بروز این مشکلات، دوران افتخاری را در فوتبال اروپا داشته است. با این حال، عدم دعوت به تیم ملی برزیل برای حضور در جام جهانی ۲۰۰۲، ضربة مهلکی به او وارد کرد و زندگی‌اش را به مسیری کاملاً متفاوت سوق داد.

این مهاجم برزیلی که در زمان مربیگری سم آلاردایس در بولتون بازی می‌کرد، فاش کرد که پس از اینکه لوئیس فلیپه اسکولاری، سرمربی وقت برزیل، نام او را در فهرست دعوت‌شدگان برای جام جهانی نیاورد، به مصرف مواد مخدر و الکل روی آورد. ژاردل در مصاحبه با روزنامه ایتالیایی گاتزتا دلو اسپورت درباره آن دوران گفت: «دچار افسردگی شدم و میزان مصرف مشروبات الکلی‌ام به طرز غیرقابل کنترلی افزایش یافت. بازی در جام جهانی برای من به عنوان یک رویا بود. همسر اولم مرا ترک کرد و در مورد حضانت فرزندان‌مان نیز دچار چالش‌هایی شدم. احساس می‌کردم همه چیز را از دست می‌دهم، اما بدترین حوادث هنوز در پیش بود.»

او همچنین در مورد شروع مصرف کوکائین توضیح داد: «در تابستان ۲۰۰۳ برای اولین بار کوکائین را امتحان کردم. در تعطیلات بودم و می‌دانستم که در آن زمان می‌توانم این کار را انجام دهم، چرا که آزمایش‌های ضددوپینگ صورت نمی‌گرفت. از مصرف آن خوشم می‌آمد؛ باعث می‌شد احساس زنده بودن کنم و افسردگی‌ام کاهش یابد. یک بار تمام یک هفته را بدون خواب سپری کردم، اما در نهایت دچار اوردوز شدم و تا مرز مرگ رفتم. دوستی که در آن زمان با من بود، جانم را نجات داد. این واقعه، نقطه سقوط من محسوب می‌شود.

این حوادث در شرایطی اتفاق افتاد که ژاردل پیش از آن یکی از برترین گلزنان فوتبال اروپا به‌حساب می‌آمد. او ادعا می‌کند که در چهار سال حضورش در پورتو، موفق به زدن ۱۶۸ گل در ۱۷۵ مسابقه شده و در آخرین فصل کاملش در اسپورتینگ لیسبون نیز در ۴۲ بازی ۵۵ گل به ثمر رسانده است. او دو مرتبه برنده کفش طلای اروپا شده، اما علی‌رغم این آمار درخشان، در لیست نهایی تیم ملی برزیل برای جام جهانی ۲۰۰۲ جا نگرفت؛ مسابقاتی که با قهرمانی سلسائو خاتمه یافت.

او در این زمینه ابراز کرد: «حتی امروزه هم نمی‌توانم درک کنم چرا اسکولاری در سال ۲۰۰۲ مرا به تیم ملی دعوت نکرد. من یکی از پنج مهاجم برتر جهان بودم.»

ژاردل در آگوست ۲۰۰۳ به باشگاه بولتون پیوست، اما نتوانست مانند گذشته درخشش داشته باشد و در نهایت تنها در هفت بازی لیگ برتر انگلیس شرکت کرد و موفق به گلزنی نشد. پس از آن، دوران ناموفقی را در تیم ایتالیایی آنکونا سپری کرد و ادعا کرد که در طول شش ماه حضورش در این باشگاه هیچ‌گونه حقوقی دریافت نکرد.

با این حال، این مهاجم پیشین برزیل در نهایت با کمک تخصصی‌های حوزه روان‌پزشکی و حمایت همسر دومش، ساندرا، موفق به فائق آمدن بر چالش‌هایش و آغاز زندگی جدیدی شد. ژاردل در این باره اعلام کرد: «مدت‌ها با روان‌پزشکان مشاوره داشتم. زمانی که با همسر دومم، ساندرا، آشنا شدم، توانستم از آن وضعیت نجات پیدا کنم. او به من کمک کرد تا مفهوم زندگی را کشف کنم و امروز بسیار خوشحالم.»

این بازیکن اکنون در شهر فورتالزا در برزیل سکونت دارد و به فعالیت‌های اقتصادی مشغول است. در پایان، او درباره توصیه‌ای که به جوان‌تر خود می‌کند، می‌گوید: «بیشتر از عقلش بهره ببرد و کمتر به غریزه‌اش اعتماد کند.»

همچنین بخوانید: خشم اسطوره برزیل از آنچلوتی؛ وسایلت را جمع کن و برو!/ با برزیل این کارها را نکنید...