شعار معروفی که در گوش فلک طنین‌انداز شده، مطمئناً امیر قلعه نویی را به چالش دعوت کرده که در این فیفادی به جوانان میدان دهد و فرصتی را برای آن‌هایی که تا به حال محک ملی نخورده‌اند، فراهم کند. به این ترتیب، قرار شد که فلسفه جوانگرایی به‌سرعت اعمال شود و در سال آینده در جام ملت‌ها نتایجی به بار آورد. فقط چهار نفر از بازیکنان بالای ۳۰ سال در فهرست از پیش تعیین‌شده حضور دارند. اما با وجود این، مشخص نیست که چرا نورافکن به بازی آمد! آن هم به‌جای یک تعویض در ۲۰ دقیقه پایانی!
اگر به‌دنبال جوانگرایی هستید، باید بازیکنانی که بالای ۳۰ سال هستند، در ترکیب اصلی و اثرگذار برای هدایت جوان‌ترها باشند، نه اینکه فقط زینت‌بخش نیمکت باشند! نمونۀ بازیکنی مانند فرعباسی که با سن بالای خود درخشیده و حقش بر این تیم است، قابل قبول است، اما امید نورافکن با نزدیک به ۵۰ بازی ملی چه می‌شود؟ چه کسی نمی‌داند که او از توانایی‌های فنی بالایی برخوردار است؟ بازیکنی که در ۲۰ فروردین ۱۳۷۶ به دنیا آمده و در طول یک دهه همیشه جزو ملاک‌های ارزیابی تیم ملی بوده و نادیده گرفتن او در جام جهانی و جام ملت‌ها به وضوح به افت عملکردش ختم شده است!
سؤالی که مطرح می‌شود این است که آیا بازیکنی با این چنین سوابق ملی و بازی در سطح بالا، در باشگاه‌های استقلال، سپاهان و ملوان، واقعاً ناشناخته است که قرار است در این فیفادی مورد ارزیابی قرار گیرد؟ چرا باید فقط در ۲۰ دقیقه آخر فرصت بازی پیدا کند؟ اگر امید مهاجم بود، می‌توانستیم بگوییم قلعه نویی در تلاش برای جلوگیری از شکست به او روی آورده است! آیا شاید حضور امید در زمین به منظور استفاده از تجربۀ او برای جلوگیری از گل خوردن تیم ملی در برابر تیم ۱۰ نفره فلسطین بوده است؟
بیشتر بخوانید: دروازه‌بان فلسطین: بازیکنان ما سردرد و دل‌درد داشتند/ من با رفتار داور مشکل داشتم
نظرات کاربران