ابتدا باید اشاره کنیم که کار کردن برای تراکتور در تبریز، واقعاً task آسانی نیست. تجربه‌ها نشان می‌دهند که از بازیکن و مربی تا مدیران و سرپرستان، هر شخصی نمی‌تواند با زنوزی همکاری کند و نام افراد و سمت‌هایشان، دقیق همانند کارنامه و اعتبارشان، هیچ تأثیری در تصمیم‌گیری‌های زنوزی ندارد! اگر کسی نتواند یا نخواهد در راستای مسیری که مالک تعیین کرده پیش برود، با هر سطحی از رزومه و اعتبار، و حتی اگر تنها چند روز از ورودش گذشته باشد، باید خداحافظی کند!
سعید مظفری زاده که به وسیله ارتقا از سرپرستی به مدیرعاملی دست یافت، یک‌بار استعفا داد و به باشگاه برگردانده شد، سپس مجدداً رفت و حالا بر اساس همان شرایط بدون هیچ دگرگونی‌ای به آنجا برگشته است. یعنی دلایل رفتن او هنوز هم پابرجاست!
او تنها یکی از شمار زیادی از مربیان و مدیرانی است که در سال‌های اخیر حضور زنوزی در تراکتور، برای تصدی کرسی‌های کلیدی این باشگاه احکام گرفته‌اند، بعد از مدتی رفته و دوباره به فعالیت خود ادامه داده‌اند. افرادی چون مظفری‌زاده و حجت کریمی حرمت نان و نمکی که در تبریز خورده‌اند را پاس داشته و بعد از جدایی، بدون هیچ جنجالی هرگز در باره مشکلات خود در رسانه‌ها صحبت نکرده‌اند.
این ویژگی در میان مربیان نیز مشهود است؛ از امیر قلعه نویی و یحیی گل محمدی گرفته تا محمد ربیعی و حمید مطهری، هیچ‌کدام از مسائل و مشکلاتی که در تبریز و تراکتور با آن مواجه شده‌اند، در رسانه‌ها مطرح نکرده‌اند و احتمالاً یکی از دلایل ادامه‌دار بودن مشکلات همین موضوع است. چه بسا اگر نور بیشتری به این مسائل تابیده می‌شد، نفرات بعدی حداقل می‌دانستند که به چه مکانی می‌روند و باید چه انتظاراتی داشته باشند!
اما در جمع‌های خصوصی و مکالمات پنهانی، تمامی آنها یک وجه مشترک دارند؛ اینکه تفکیک وظایف به‌روشنی در تراکتور تعریف نشده و کسی نمی‌تواند با این شرایط و تصمیماتی که فراتر از حیطه مسئولین رسمی باشگاه گرفته می‌شود، کار کند! دست‌کم افرادی که اعتبار و نام شناخته‌شده‌ای دارند!
و نکته حائز اهمیت درباره بازگشت مظفری‌زاده نیز دقیقاً در همین راستا است. افرادی که دارای نام و نشان و کارنامه‌ای نیستند، از فرصتی که تراکتور و مالک آن به آنها می‌دهد بهره‌مند شده و باید به‌خاطر این فرصتی که برای کار در سطح بالای فوتبال مهیا شده، قدردان باشند. اما وضعیت افرادی که در این فوتبال صاحب کارنامه، سوابق و اعتباری هستند، متفاوت است.
شاید ارطغرل ساغلام بهترین مثال برای روشن‌سازی این موضوع باشد. او مربی ناشناخته ترکی است که هر بار در هر شرایطی، زنوزی به او پیشنهاد داده و او نیز به نیمکت این تیم بازگشته است. در کارنامه و سوابق این مربی، هیچ موردی مشابه یا نزدیک به تیم بزرگ تراکتور وجود ندارد، بنابراین او حق دارد با هر شرایطی به کار خود ادامه دهد!
اما ساغلام در کجا و امثال مظفری‌زاده در کجا؟! اینجا است که باید پرسید وقتی مشکلات و چالش‌هایی که پیش‌تر، مانع از ادامه همکاری شده‌اند - که هر چه که بوده و از هر طرف باشد، چه باشگاه و چه فرد- هنوز وجود دارد، (دست کم طبق آنچه در متن استعفای مظفری‌زاده یا کریمی آمده است) چه تضمینی وجود دارد که دوباره نیاز به خداحافظی نباشد؟!
نظرات کاربران