بر اساس گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ به نظر می‌رسد که در کمیته ملی پارالمپیک، تمایلی برای شنیدن سوالات رسانه‌ها وجود ندارد! چند روز از انتشار اخبار و طرح ابهامات پیرامون هزینه‌های مربوط به اعزام کاروان ایران به بازی‌های پاراآسیایی ناگویا می‌گذرد، اما همچنان از پاسخی واضح، توضیحات رسمی یا حتی هرگونه واکنشی برای روشنگری اذهان عمومی خبری نیست.

سوالات مطرح شده کاملاً مشخص و به هیچ وجه پیچیده نیستند؛ هزینه‌های بلیت‌های هواپیما چگونه تعیین و پرداخت شده است؟ چرا مسیر پروازی انتخاب شده برای اعزام کاروان با وجود گزینه‌های متعدد، اینچنین مورد انتقاد واقع شده است؟ رقم اعلام شده درباره هزینه بلیت هر نفر، که گفته می‌شود از یک میلیارد تومان فراتر رفته، تا چه اندازه معتبر است؟ چرا کمیته به جای ارائه پاسخ و انتشار مدارک، ترجیح داده به سکوت ادامه دهد؟

اما مسأله تنها به بلیت‌های هواپیما محدود نمی‌شود. یکی از سوالات جدی که چند روز پیش مطرح شد، به حضور قراخانلو، رئیس اسبق کمیته ملی المپیک در ناگویا مربوط می‌شود. فردی که حضورش در تصاویر منتشر شده از این مسابقات، توجه رسانه‌ها را جلب کرده و این سؤال را به وجود آورده که قراخانلو به چه منظور و با چه مسئولیتی به ژاپن سفر کرده است؟

آیا او ماموریت رسمی داشته است؟ اگر پاسخ مثبت است، این ماموریت چه بوده و چه دستاوردی برای ورزش پارالمپیک ایران به همراه داشته است؟ مسئولیت سازمانی او در این سفر چه بوده و هزینه رفت و آمد و اقامتش از چه محلی تامین گردیده است؟

این‌ها سوالاتی نیستند که غیرمنصفانه یا تخریبی تلقی شوند. هنگامی که یک نهاد ورزشی برای اعزام افراد به سفرهای خارجی از منابع مالی خود هزینه می‌کند، بدیهی است که رسانه‌ها و افکار عمومی حق دارند درباره ضرورت، ماموریت و هزینه‌های این اعزام‌ها سوال کنند.

نکته‌ای که جای تأمل دارد این است که حتی در مورد شایعات مطرح شده در فضای مجازی پیرامون احتمال همراهی مترجم شخصی با قراخانلو نیز توضیحات روشنی ارائه نشده است؛ موضوعی که هنوز به تایید مستقل نرسیده و به همین خاطر به شفاف‌سازی نیاز دارد.

آقایان در کمیته ملی پارالمپیک! تا کی سکوت می‌کنید؟

هدف این نیست که هر سوال رسانه‌ای را به عنوان تخریب یا مخالفت با مجموعه ورزش پارالمپیک تلقی کنید. به واقع، پارالمپیک و ورزشکاران این حوزه بیش از هر بخش دیگری شایسته مدیریت شفاف، پاسخگو و مسئولیت‌پذیر هستند.

ورزشکارانی که سال‌ها برای رسیدن به سکوهای قهرمانی تلاش می‌کنند، خانواده‌هایی که با هزاران امید عملکرد کاروان را دنبال می‌کنند و جامعه‌ای که هزینه‌های ورزش را از منابع عمومی تأمین می‌کند، حق دارند از جزئیات اعزام‌ها آگاه شوند.

رتبه ششم کاروان ایران با ۱۰۲ مدال در ناگویا به معنای بسته شدن پرونده‌های مدیریتی و هزینه‌های این سفر نیست. به واقع، پس از پایان این رقابت‌ها، زمان مناسبی برای ارزیابی دقیق عملکرد، تصمیمات اجرایی و نحوه هزینه‌کرد منابع است.

کمیته ملی پارالمپیک باید بداند که با سکوت نمی‌توان سوالات را رد کرد. هر چه زمان بیشتری از انتشار این ابهامات بگذرد و پاسخی داده نشود، مطالبه برای شفافیت جدی‌تر خواهد شد.

انتظار بی‌موردی نیست اگر از مسئولان کمیته خواسته شود فهرست کامل افراد اعزامی، سمت و مأموریت هر یک، هزینه بلیت و اقامت، جزئیات قراردادهای سفر و بررسی عملکرد ماموریت‌های خارج از وظایف معمول کاروان را منتشر کنند.

موضوع صرفاً قراخانلو یا یک فرد دیگر نیست؛ بلکه مسأله حق مردم در دانستن نحوه هزینه‌کرد منابع و ضرورت پاسخ‌گویی مدیرانی است که مسئولیت اداره این مجموعه را بر عهده دارند.

اگر کلیه تصمیمات بر اساس ضوابط، ضرورت‌های اجرایی و منافع ورزش پارالمپیک اتخاذ شده باشد، چه دلیلی برای این سکوت وجود دارد؟

کمیته ملی پارالمپیک باید پاسخگو باشد؛ نه برای فردا یا آینده‌ای نامشخص، بلکه فوراً. زیرا سکوت در برابر سوالات مشخص، راه‌حل ابهامات نیست.

251 251