امیر قلعه نویی نقشی اساسی در شکل‌گیری فرهنگ فوتبال ما ایفا کرده است. شیوه‌های منحصر به فرد او در عرصه مربیگری به الگوهایی برای بسیاری از همکارانش تبدیل شده و نوع بیان و برخوردش با مسائل و افراد به عنوان مدلی برای مدیران، مربیان و حتی بازیکنان ما به شمار می‌آید. از این منظر، بدون در نظر گرفتن سوابقش در بازی و مربیگری، میراث امیر قلعه نویی در عرصه فوتبال ایران به قدری است که می‌تواند برای سال‌ها باقی بماند!

 یکی از مشخصه‌های بارز او نحوه بیانش پس از پیروزی در مسابقات است. قلعه نویی پس از هر موفقیت به ذکر نکات مثبت درباره حریف می‌پردازد تا به طور غیر مستقیم ارزش خود و تیمش را بالاتر ببرد. همچنین او از نقدکنندگان غافل نمی‌ماند و معمولاً به شکل مستقیم و گاهی غیر مستقیم به آن‌ها اشاره می‌کند و در پایان، مشکلاتی که شخصاً و به عنوان مربی با آن‌ها مواجه بوده را نیز بیان می‌کند!

 بعد از بازی با فلسطین، امیر علاوه بر تکرار شعارها و وعده‌هایش و کنایه به منتقدان، به یادآوری جایگاه فلسطین و چالش‌های فعلی فوتبال که دیگر هیچ حریفی ساده نیست، نیز پرداخت و هرگز مشکلاتی که با آن دست و پنجه نرم کرده را از یاد نبرد. نکاتی همچون ۵۰۰ روز عدم برگزاری مسابقه خانگی،缺乭 حریفان تدارکاتی و مشکلات مربوط به سفر با هواپیما و ...

 اکثر ما به خوبی از مشکلاتی که فدراسیون با آنها دست و پنجه نرم می کند آگاه هستیم و می‌دانیم بسیاری از چالش‌های فوتبال ما در واقع به فوتبال مرتبط نیستند، اما در عین حال وقتی این مسائل بارها در صحبت‌های قلعه نویی بیان می‌شود، به طور ناخودآگاه این سوال به ذهن می‌رسد که آیا تنها نقطه قوت فدراسیون، انتخاب امیر قلعه نویی به عنوان سرمربی تیم ملی بوده و پس از آن دیگر نتوانسته به وظایف خود به درستی عمل کند!

 اگر چنین باشد نیز انصاف و قدردانی ایجاب می‌کند که امیر قلعه نویی کمی به مدیران و فدراسیون توجه کند! این مدیران همان کسانی هستند که او را به عنوان جانشین کی‌روش به این سمت انتخاب کردند!

بیشتر بخوانید: رقیب‌سازی قلعه‌نویی برای ستاره محبوبش