به نقل از ایسنا، علی محبی با تأکید بر لزوم ایجاد یک سازوکار مشخص به منظور ادامه‌ی فرآیند آموزشی در وضعیت‌های بحرانی، تصریح کرد: یکی از چالش‌های عمده‌ای که نظام آموزشی در شرایط جنگی با آن مواجه است، تصمیم‌گیری درباره‌ی حضوری یا غیرحضوری بودن کلاس‌هاست. این تصمیم‌گیری باید بر اساس سطح تهدید، اطلاعات دقیق موجود و وظایف نهادهای ذی‌ربط اتخاذ شود.

وی به ارائه‌ی چارچوب پیشنهادی پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش که به تصویب رسیده و با تأیید وزیران آموزش و پرورش و کشور به مرحله‌ی اجرا درآمده است، اشاره کرد و گفت: حملات به یک شهر نباید به معنی تعطیلی مدارس در تمام استان‌های مربوطه باشد؛ بلکه باید وضعیت آموزشی هر شهر با توجه به شرایط امنیتی آن به‌صورت مستقل تعیین شود. بنابراین، اگر یک شهر هدف حمله قرار نگیرد و تهدید جدی متوجه آن نباشد، امکان ادامه‌ی فعالیت حضوری مدارس، با رعایت الزامات آمادگی، وجود دارد.

محبی ادامه داد: در این الگو، چهار سطح تهدید شامل وضعیت عادی، آماده‌باش، تهدید معتبر و وقوع حمله مشخص شده است که هر یک وضعیت آموزشی خاص خود را دارد. در شرایط تهدید معتبر، آموزش به‌صورت غیرحضوری و همراه با خدمات حداقلی حضوری ارائه خواهد شد و در صورت وقوع حمله، تمامی مدارس در آن شهر به مدت ۷۲ ساعت به‌صورت غیرحضوری فعالیت خواهند کرد.

بازگشایی دوکاناله مدارس بعد از ۷۲ ساعت

رئیس پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش با اشاره به سازوکار بازگشایی مدارس پس از وقوع حمله در این الگو اذعان داشت: چنانچه در طول ۷۲ ساعت بعد از حمله، حادثه‌ای جدید رخ ندهد، مدارس از نخستین روز پس از این مدت، به مدت پنج روز به‌صورت دوکاناله فعالیت خواهند کرد.

وی توضیح داد: در مدل دوکاناله، مدارس فعالیت حضوری خود را از سر می‌گیرند، اما محتوای آموزشی همچنان از طریق کانال‌های غیرحضوری نیز در دسترس دانش‌آموزان قرار خواهد گرفت. این امکان برای خانواده‌ها فراهم است که باتوجه به وضعیت و احساس امنیتشان، تصمیم بگیرند فرزندشان در مدرسه حضور یابد یا از طریق خانه به آموزش ادامه دهد و در این مدت، غیبت دانش‌آموزانی که در کلاس‌ها حاضر نمی‌شوند، موجه خواهد بود.

محبی تأکید کرد: بازگشت به آموزش حضوری باید با بررسی شرایط ایمنی مدارس همراه باشد و صرفاً سپری شدن ۷۲ ساعت برای بازگشایی کافی نیست. وضعیت ساختمان مدرسه، تأمین آب و برق، امکانات بهداشتی، مسیرهای دسترسی و امکان حضور معلمان باید کاملاً مورد بررسی قرار گیرد و مدارس که شرایط لازم را ندارند، تا زمان حل مشکلات باید به آموزش غیرحضوری ادامه دهند.

آموزش چندکاناله؛ جایگزینی برای تکیه کاملاً به اینترنت

رئیس پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش بر ضرورت تنوع بخشی به شیوه‌های آموزشی در شرایط جنگی تأکید کرد و گفت: در الگوی ارائه شده از سوی پژوهشگاه، تکیه یک‌جانبه بر اینترنت و پلتفرم‌های آنلاین برای ادامه‌ی آموزش کافی نیست. به همین خاطر، مجموعه‌ای از کانال‌های آموزشی در نظر گرفته شده است، به‌طوری‌که در صورت بروز اختلال در هر یک از آن‌ها، فرایند یادگیری از مسیرهای جایگزین ادامه پیدا کند.

وی اضافه کرد: کلاس‌های آنلاین، شبکه شاد، تلویزیون و رادیو مدرسه، بسته‌های آموزشی کاغذی و ارتباط تلفنی معلم با دانش‌آموزان از جمله مسیرهای پیش‌بینی شده برای آموزش می‌باشند که باید متناسب با وضعیت زیرساخت‌های هر منطقه به کار گرفته شوند.

محبی ذکر کرد: در شرایطی که اینترنت و برق به‌طور پایدار در دسترس باشد، آموزش آنلاین و تلویزیون مدرسه مورد استفاده قرار خواهد گرفت، اما در صورت نبود اینترنت یا ناپایداری برق، بسته‌های آموزشی کاغذی، برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی و ارتباط تلفنی معلم با دانش‌آموزان اهمیت بیشتری خواهند داشت.

وی بر این نکته تأکید کرد که تلویزیون، رادیو، تلفن و بسته‌های آموزشی کاغذی نباید فقط به عنوان مکمل آموزش مجازی عمل کنند؛ بلکه این ابزارها باید به عنوان مسیرهای مستقل و هم‌ارز برای دسترسی دانش‌آموزان به آموزش تلقی شوند. در این راستا، هر دانش‌آموز باید حداقل یک مسیر مطمئن و ثبت شده برای دریافت آموزش داشته باشد و معلم نیز بتواند به‌صورت هفتگی با او ارتباط فردی برقرار کند.

تقسیم مسئولیت نهادها در تصمیم‌گیری درباره‌ی وضعیت مدارس

محبی درباره‌ی سازوکار تصمیم‌گیری در این طرح ابراز داشت: بر اساس پیشنهاد پژوهشگاه، شورای تأمین استان، با حضور مدیرکل آموزش و پرورش، مسئول اتخاذ و اعلام تصمیم درباره وضعیت آموزشی شهرهای استان خواهد بود. این تصمیمات با استناد به اطلاعات امنیتی، چارچوب‌های تعیین شده از سوی وزارت آموزش و پرورش و خروجی‌های یک برنامه تصمیم‌سازی انجام می‌شود.

رئیس پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش افزود: در این سازوکار، ستاد ملی تداوم آموزش به ریاست وزیر آموزش و پرورش مسئولیت تدوین سیاست‌های ملی، تعیین چارچوب‌ها، پیگیری وضعیت استان‌ها و اتخاذ تصمیماتی درباره موضوعاتی مانند امتحانات نهایی و برنامه درسی اضطراری را بر عهده دارد.

وی اضافه کرد: در سطح استان، اداره کل آموزش و پرورش وظیفه ثبت و ابلاغ تصمیمات به مناطق و مدارس را برعهده دارد و همچنین نحوه استمرار یادگیری، برگزاری امتحانات و جبران عقب‌ماندگی‌های آموزشی را پیگیری می‌کند. در سطح شهرستان نیز شورای تأمین و ستاد مدیریت بحران مسئولیت اعلام محدوده حادثه و انجام اقدامات فوری به منظور حفظ جان دانش‌آموزان را بر عهده دارند.

محبی تأکید کرد: در چارچوب پیش‌بینی‌شده از سوی پژوهشگاه، تمامی تصمیمات مرتبط با وضعیت آموزشی باید مستند، ثبت‌شده و با زمان آغاز و پایان مشخص باشند تا امکان پیگیری و پاسخ‌گویی در این زمینه وجود داشته باشد.

جبران نقصان یادگیری و حمایت روانی از دانش‌آموزان

رئیس پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش به پیامدهای تعطیلی مدارس بر کیفیت یادگیری دانش‌آموزان اشاره کرد و خاطرنشان ساخت: تداوم آموزش به معنای صرفاً دسترسی به محتوا نیست، بلکه نیاز است تا برنامه مشخصی برای شناسایی و جبران یادگیری‌های از دست رفته نیز وجود داشته باشد.

وی به این نکته اشاره کرد که بر اساس دستورالعمل پیشنهادی پژوهشگاه، پس از بازگشت دانش‌آموزان به شرایط آموزشی نرمال، در ماه نخست باید ارزیابی تشخیصی برای شناسایی میزان یادگیری و نیازهای آموزشی آن‌ها انجام شود و برنامه جبرانی مناسب با وضعیت واقعی هر دانش‌آموز، به ویژه برای آن‌هایی که کم‌مشارکت و آسیب‌پذیر هستند، طراحی گردد.

محبی همچنین از ضرورت حمایت روانی و اجتماعی از دانش‌آموزان به عنوان یکی از ابعاد مهم این طرح یاد کرد و گفت: در شرایط جنگی، علاوه بر تداوم فعالیت‌های آموزشی، باید برنامه‌هایی برای آرامش بخشی به دانش‌آموزان، ارائه کمک‌های اولیه روان‌شناختی، مشاوره و ارجاع موارد نیازمند مداخله تخصصی نیز طراحی شود.

وی همچنین بر لزوم آمادگی پیشگیرانه مدارس برای مواجهه با بحران تأکید کرد و گفت: تدوین برنامه عملیات اضطراری برای هر مدرسه، برگزاری تمرین‌های آمادگی، آماده‌سازی بسته‌های یادگیری، آموزش معلمان در زمینه تدریس چندکاناله و کمک‌های اولیه روان‌شناختی و پیش‌بینی مسیرهای ارتباطی با خانواده‌ها، همگی اقداماتی است که تحت این چارچوب باید قبل از وقوع بحران در نظر گرفته شود.

به گزارش مرکز اطلاع‌رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، رئیس پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش در پایان تصریح کرد: هدف از طراحی این دستورالعمل، این است که در شرایط جنگی، در کنار اولویت بخشی به حفظ جان دانش‌آموزان و کارکنان مدارس، آموزش به‌عنوان یکی از نیازهای اساسی جامعه متوقف نگردد و نظام تعلیم و تربیت بتواند با اتخاذ تصمیمات مناسب بر اساس وضعیت هر منطقه، زمینه‌های تداوم یادگیری را فراهم آورد.

انتهای پیام