به گزارش خبرنگار ایرنا، همه میگویند چهار خلبان ۲ جنگنده ایرانی که یازدهم اسفند از پایگاه هوایی شهید دوران شیراز برخاستند، به خوبی از دشواری و خطرات این عملیات آگاه بودند، اما اوج شجاعت و وارستگی آنها را به پرواز واداشت.
آنها در پاسخ به حملات متجاوزانه و جنایتکارانه دشمن، پایگاه نظامی العدید آمریکا را در قطر بمباران کردند و خسارتهای سنگینی به آن وارد کردند اما در بازگشت هدف قرار گرفتند و پیکر استاد خلبان، سرتیپ دوم مجید کاظمی، پس از پنج ماه شناسایی شد و به خانه بازگشت.
پدر همسر این خلبان شجاع ارتش جمهوری اسلامی ایران، پیش از دیگر اعضای خانواده از این عملیات آگاه شد، آن هم نه از زبان او، بلکه با شنیدن صدای سوخو که برایش آشنا بود.
پای سخن آقای محمدی نشستیم تا روز تلخ آخرین پرواز خلبان پرافتخار پایگاه هوایی شیراز را روایت کند.
یک کلمه از ماموریتی که پیش رو داشت نگفت
ایرنا: از نهم اسفند بگویید، روزی که نخستین خبرها از وقوع جنگ تحمیلی سوم را شنیدیم و داماد شما استاد خلبان جنگندههای ارتش جمهوری اسلامی ایران بود؛ چه اتفاقی افتاد؟
محمدی: با آغاز جنگ تحمیلی، به گفته و به خواست دامادم، دخترم به همراه نوهام به خانه ما آمدند و او خودش بهتنهایی در پایگاه هوایی شیراز ماند؛ چرا که در زمان جنگ، پرسنل نظامی آمادهباش هستند و نمیتوانند منطقه استحفاظی خود را ترک کنند.
روز نهم اسفند سپری شد و روز دهم بارندگی بود. ما اصلا اطلاع نداشتیم که ماموریتی به آنها ارجاع شده است. دامادم آنقدر از نظر گفتاری مسائل حفاظتی را رعایت میکرد که حتی یک کلمه درباره اینکه مسالهای وجود دارد یا ماموریتی به آنها واگذار شده، نگفته بود.
حتی شب قبل از عملیات، حدود ساعت هشت و نیم تا ۹ شب، با منزل ما تماس گرفتند و با همسر و دخترشان صحبت کردند. مقداری هم شوخی کردند.
خلبانان به دلیل اینکه باید به ارتفاع بالا بروند و فشار جی بر فشارخون آنها تاثیر میگذارد، نمیتوانند در ایام جنگ روزه بگیرند. دخترم هرچه اصرار کرد که غذا درست میکنم و یا خودم میآورم یا پدرم میآورد، قبول نکرد و گفت: «نه، همه امکانات اینجا فراهم است. از نظر غذایی هم مشکلی نداریم».
حتی یک کلمه هم درباره اینکه فردا پرواز داریم یا قرار است عملیات برونمرزی انجام دهیم، نگفت.
صدای سوخو شنیدم ...
ایرنا: از روز عملیات بگویید
محمدی: قرار بود همه بچهها به خانه ما بیایند؛ حدود ساعت هشت و نیم، یک ربع به ۹، خودم احساس کردم که باید مسئلهای در میان باشد، صدای هواپیمای سوخو را شنیدیم؛ کنجکاو شدیم و گفتیم در این موقعیت جنگی، چطور سوخو پرواز کرده؟
با پایگاه تماس گرفتیم و پرسیدیم، گفتند: بله دو فروند هواپیما پرواز کردهاند.
هنوز نمیدانستیم خلبانان چه کسانی هستند. پرسوجو کردیم تا اینکه گفتند یکی از آنها معاون پایگاه، تیمسار صالحی، به همراه یک خلبان دیگر است و یکی از آنها داماد ما هم با خلبان دیگری به نام آقای دشتیان پرواز کرده است. این چهار نفر قرار بود ساعت ۹ صبح تیکآف کنند چون زمان عملیات برونمرزی طولانی نیست.
من از ساعت ۹ و نیم تلاش کردم به دامادم تلفن کنم؛ اما هرچه تماس گرفتیم، پیام «در دسترس نمیباشد» پخش میشد. با خودم میگفتم یا تلفن را در حالت پرواز گذاشته یا داخل هواپیماست و نمیتواند پاسخ بدهد.
باور کنید تا ساعت ۹ و ۴۵ دقیقه، بیش از ده مرتبه زنگ زدم، اما همچنان تلفن در دسترس نبود. مدتی تماس نگرفتم و حدود ساعت ۱۰ و ربع، دوباره تماس گرفتم. این بار پیام «خاموش میباشد» پخش شد.
همه بچهها در خانه بودند، اما به هیچکدام از آنها چیزی نگفتم. با خودم گفتم اگر به آنها بگویم، دخترم نگران میشود.
البته از آنجا که خودم نظامی بودم، در جنگ تحمیلی هشت ساله در عملیات شکاری خدمت میکردم و همیشه در کنار خلبانان بودم، با شرایط آشنایی داشتم. در آن زمان، هر روز سه یا چهار فروند هواپیما برای عملیات میرفتند و دو یا سه فروند برمیگشتند و یکی از آنها بازنمیگشت؛ با خودم گفتم: خدایا، کمکمان کن.
از آن لحظه شروع کردیم به پیگیری اخبار از تلویزیونهای خارجی. با خودم گفتم ممکن است تلویزیون خودمان چیزی نگوید. شبکههای دیگر را هم گرفتیم، اما خبری نبود.
تا ساعت ۱۲ از پایگاه پرسوجو کردیم. ابتدا گفتند داماد شما نشسته است و به دنبال هواپیمای دوم هستیم. ما هم خوشحال شدیم و گفتیم خدا را شکر.
یک ساعت و نیم گذشت. حدود ساعت دو بعدازظهر دوباره پیگیری کردیم. همسر یکی از خلبانها هم از پایگاه با دخترم تماس گرفت و گفت که آقای شما نشسته است و میتوانید با او تماس بگیرید.
هرچه تماس گرفتیم، باز هم پیام «خاموش میباشد» پخش میشد. حدود ساعت چهار و نیم، از طریق پسرخاله دامادم که در بوشهر بود و با توجه به ارتباطاتی که داشتیم، از این طرف و آن طرف پیگیری کردیم و اطلاع پیدا کردیم که بله، هواپیماها را زدهاند و هواپیمای داماد شما هم هدف قرار گرفته است.
دیگر نمیدانستیم چه اتفاقی افتاد و روزگارمان به چه شکلی گذشت.
ساعت حدود ۱۱ شب، برای نخستین بار از طریق تلویزیون شنیدیم که دولت قطر اعلام کرده دو فروند هواپیمای سوخو ۲۴ را که به خاک این کشور حمله کرده بودند، هدف قرار داده و ساقط کرده است، اما از وضعیت خلبانان هیچگونه اطلاعی ندارد.
نیم ساعت بعد، یک شبکه دیگر هم اعلام کرد که کشور قطر گفته است، دو فروند هواپیما را زدهایم، اما از وضعیت خلبانان آنها هیچ اطلاعی در دست نیست.
صبح روز بعد، من به همراه پدر شهید به پایگاه رفتیم و با فرمانده پایگاه صحبت کردیم. آنها نیز همین اطلاعات را در اختیار ما گذاشتند. گفتند هر دو هواپیما هدف قرار گرفتهاند، اما هر چهار خلبان از هواپیما بیرون پریدهاند و به اصطلاح نیروی هوایی، ایجکت کردهاند.
ما باز هم خوشحال شدیم و گفتیم خدا را شکر. تصور کردیم شاید مجروح شده باشند یا پایشان شکسته باشد، اما به هر حال زنده هستند. پس از صحبتهای فراوان، گفتند دو نفر از آنها سالم هستند و از وضعیت دو نفر دیگر اطلاعی نداریم.
حدود یک ربع بعد گفتند نفر سوم هم پیدا شده است، اما همچنان نام افراد را نمیگفتند و فقط تعداد را اعلام میکردند. به همین شکل گذشت تا اینکه بعد از مدتی گفتند هر چهار نفر پیدا شدهاند و در بیمارستان هستند و ما باز هم خوشحال شدیم.
پنج ماه امیدوار بودیم
مدت مدیدی، حدود چهار تا پنج ماه، با همین وضعیت زندگی کردیم. امیدمان به خدا بود و امیدوار بودیم که این عزیزان اسیر باشند و بالاخره روزی آزاد شوند و بازگردند.
تا اینکه روز ششم مرداد، من در مغازه بودم، برای نماز بیرون رفته بودم. وقتی برگشتم، پسرم گفت: «بابا، از پایگاه تماس گرفتند، با شما کار داشتند»؛ دلم ریخت، با خودم گفتم در این ساعت، وسط ظهر و در گرمای هوا، چه کسی با من کار دارد؟
با پایگاه تماس گرفتم؛ رئیس دفتر فرمانده منطقه پاسخ داد و گفت: «حاجآقا، افرادی از تهران به همراه یک گروه آمدهاند و میخواهند شما را ببینند.» و گفتند که تنها بروم.
گفتم: «نه، من تنها نمیآیم. باید به پدرش هم اطلاع بدهم»، اما آنها گفتند به پدرش نگویید، با برادرش بیایید؛ وقتی به پایگاه رسیدیم، خبر شهادتش را به ما دادند.
داشتیم تدارک تولد نوهام را میدیدیم
ایرنا: از حال و هوای دخترتان و نوهتان بگویید.
محمدی: دخترم بعد از حدود دو ماه که پیش ما بود، نزدیک شروع مدارس گفت که میخواهم به خانه خودمان بروم. وقتی خبر شهادت همسرش را دادند، او در خانه خودش بود.
حدود ساعت سه و نیم تا چهار بعدازظهر به خانه آنها رفتیم، با دل خوش به استقبال ما آمد، اما وقتی لباس مشکی را بر تنمان دید، متوجه شد و بر سر و صورت خود زد.
اکنون هم هم مرد خانه است و هم زن خانه و زندگیاش را به یاد همسرش اداره میکند.
نوهام دختر آرام و کمحرف بود و همه مسائل را در دل خودش میریخت و کمتر بروز میداد.
ما در تدارک جشن تولد نوهام بودیم. قرار بود روز نهم، که جمعه بود، برایش جشن تولد بگیریم و خریدهای لازم را هم انجام داده بودیم، اما این اتفاق با مراسم تشییع پیکر پدرش مصادف شد؛ روزی که هیچگاه فراموشمان نمیشود.
استرس خلبان جوان ارتش در مراسم خواستگاری
ایرنا: شهید کاظمی چطور با خانواده شما آشنا شد و چند سال دامادتان بود؟
محمدی: چون هر دو خانواده در پایگاه خدمت میکردیم، از قبل در حد سلام و احوالپرسی با یکدیگر آشنایی داشتیم، اما رفتوآمد خانوادگی نداشتیم. زمستان ۱۳۸۳، با میانجیگری و معرفی یکی از خلبانان، با یکدیگر آشنا شدیم و او را به ما معرفی کردند و برای خواستگاری به منزل ما تشریف آوردند.
زمستان بود و بخاری خانه ما روشن بود. ما سردمان بود، اما عرق از سر و صورت او میریخت؛ شاید از استرس بود.
صحبت کردیم و در نهایت با یکدیگر به توافق رسیدیم. او در گوش پدرش گفت: «تمام شد؟»، من گفتم: «بله، تمام شد. خیالت راحت باشد.»
حدود یک سال نامزد بودند و در سال ۱۳۸۴ ازدواج کردند. پس از آن هم خداوند یک دختر به آنها عطا کرد.
کمحرف و ساکت بود
ایرنا: کدام ویژگی داماد شهیدتان، بیش از همه در ذهنتان مانده است؟
محمدی: دامادم کمحرف و صادق بود و بچهها را خیلی دوست داشت. با بچهها بچگی و با بزرگترها بزرگی میکرد.
اگر مسالهای در پایگاه اتفاق میافتاد و ما از دوستان دیگرمان درباره آن مطلع میشدیم، اما وقتی از دامادم میپرسیدیم: «آقا سیامک، چه خبر؟» پاسخ میداد: «بابا، هیچ خبری نیست، خیالتان راحت باشد، هیچ مشکلی وجود ندارد.»
ما هم به روی خودمان نمیآوردیم که میدانیم که چنین مسئلهای اتفاق افتاده است.
چرخ هواپیمایش باز نشده بود، ۲ ماه بعد همسرش خبردار شد
حتی درباره مسئولیتهایی که به او واگذار میشد و پروازهایی که انجام میداد، چیزی نمیگفت.
برای مثال، در یکی از پروازهایش به همراه یکی دیگر از خلبانان، مشکلی در حین پرواز برای آنها پیش میآید. هر فرد دیگری ممکن بود به محض فرود آمدن، نخستین کاری که انجام میدهد این باشد که به همسر و فرزندانش بگوید چنین اتفاقی افتاده است تا اول از زبان خود او بشنوند، اما دامادم اینطور نبود.
در یکی از پروازهایش، چرخ هواپیما برای فرود باز نمیشود. آنها مدتی دور میزنند و در نهایت، با کمک خداوند و تجربه خودشان، هواپیما را بهسلامت روی باند مینشانند. دامادم حتی این موضوع را هم از همسرش پنهان میکند و حدود دو ماه بعد که لوح تقدیر برای فرود سخت (well done) از سوی نیروی هوایی به آنها اهدا میشود، متوجه شده بود.
او هیچوقت نمیخواست با بیان چنین اتفاقاتی، دلهره و نگرانی برای خانوادهاش ایجاد کند.
حالا همه ما میدانیم که اسطورهها فقط از دل افسانهها بیرون نمیآیند. گاهی ققنوسها از پایگاه هوایی شهید دوران بلند میشوند و برای همیشه در آسمان جاودانه میشوند؛ درست مثل شهید استاد خلبان، سرتیپ دوم مجید کاظمی.
نظرات کاربران