تیم ملی ایران در پستهای وینگر چپ و راست از نظر تعداد بازیکن دچار کمبود نیست و این دو پست به عنوان یکی از پرتحرکترین بخشهای تیم شناخته میشوند. بازیکنان زیادی در این دو موقعیت حضور دارند که برای قرارگرفتن در ترکیب اصلی میتوانند رقابت کنند؛ هرچند تصمیم مستمر امیر قلعهنویی برای بهکارگیری محمد محبی، با وجود افت قابل توجه او، جای سوال دارد.
محبی در جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از ارکان اصلی قلعهنویی محسوب میشد و در تمامی سه دیدار تیم ملی به عنوان بازیکن اصلی به میدان رفت. او همچنین قادر بود در این مسابقات گلزنی کند، اما شواهد نشان میدهد که عملکرد کلی او به هیچ وجه مطلوب نبود و او در زمره بازیکنانی قرار گرفت که نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. با این حال، به نظر میرسد جایگاه او در ذهن سرمربی تیم ملی همچنان محفوظ مانده است.
این وینگر ایرانی پس از یک دوره غیبت در اردو به خاطر مشکلات شخصی، دوباره به لیست تیم ملی دعوت شد و در بازی مقابل فلسطین هم در ترکیب اولیه قرار گرفت. هرچند این فرصت دوباره برای او مهیا شد، اما محبی نتوانست بازی متفاوتی به نمایش بگذارد و عملکردش بیشتر ادامهدهنده روند نه چندان امیدوارکننده قبلیاش بود تا نشانهای از بازگشت به روزهای درخشانش.
شرایط باشگاهی این بازیکن نیز وضعیت مساعدی ندارد. محبی که قبلاً در فوتبال روسیه فعالیت داشت، حالا به کرواسی رفته و در تیمی غیر از مدعیها فوتبالش را ادامه میدهد. تغییر مسیر در سطح باشگاهی و فاصله گرفتن از سطح قبلی، به همراه نمایشهای اخیرش، این تصور را به وجود میآورد که وینگر تیم ملی از دوران اوج خود دور شده است.
موضوع اصلی به تصمیمات قلعهنویی مربوط میشود. در شرایطی که تیم ملی در پست وینگر گزینههای زیادی دارد، چرا باید اینچنین بر استفاده از یک بازیکن خاص پافشاری کرد؟ آیا عملکرد اخیر محبی واقعاً آنقدر پذیرشپذیر بوده که او همچنان باید در زمره گزینههای اصلی ترکیب قرار گیرد؟ رقابت در تیم ملی تنها زمانی معنا پیدا میکند که هیچ بازیکنی به صرف اعتماد قبلی سرمربی، جایگاه ثابتی نداشته باشد.
قلعهنویی باید به این نکته توجه نماید که پیراهن تیم ملی نباید به اعتبار هیچ بازیکنی تبدیل شود. محبی بدون شک در زمانهایی کیفیت بالایی را به نمایش گذاشته و تواناییهایش غیرقابل انکار است، اما عملکرد گذشته نمیتواند همواره حکم تضمینکنندهای برای قرارگیری در ترکیب باشد. در اوضاع کنونی، بهتر است سرمربی تیم ملی به جای پافشاری بر نامهای آشنا، زمینه را برای سایر گزینهها فراهم نماید تا رقابت واقعی در خط حمله به وجود آید.
بیشتر بخوانید: قلعهنویی: بازی ایران و عراق الکلاسیکو باشد یا نباشد، حساسیت خودش را دارد/ زمین و زمان مسابقه مناسب نیست!
نظرات کاربران