تیم ملی فوتبال در آخرین فیفادی خود دو باخت ناامیدکننده را تجربه کرد که وضعیت امیر را روی نیمکت به شدت نگران کننده ساخت. عقب افتادن جام ملتها و تمامی حالات مهیا به نظر میرسید تا با دو پیروزی در این فیفادی، دوباره شرایط نیمکت را بهبود بخشیم. ما با هدف دستیابی به دو برد به بصره سفر کردیم.
اما در دیدار با فلسطین، تیم ملی با ظاهری جوانتر، با چالشهای جدیدی مواجه شد. این سوال مطرح میشود که چرا تیم ملی ایران با وجود بازیکنان ستاره لیگ، قادر نیست تیم سوم فلسطین را با اختلافی بیشتر شکست دهد؟ در حالی که کارشناسان فوتبال بر این باورند که حتی تیم امید میبایست ازبکستان را مغلوب کند، در این شرایط چگونه است که تیم ملی نتوانسته در برابر فلسطین که با ۱۰ نفر بازی میکرد، بیش از ۷۶ دقیقه عملکرد رضایتبخشی داشته باشد؟
هیچ کس از این نوع پیروزی بر فلسطین شگفتزده نشده و جشن و شادی به پا نمیشود. غلبه بر تیم سوم فلسطین، آن هم در شرایطی که حریف تنها با ۱۰ بازیکن به میدان آمده و تنها در ۱۵ دقیقه پایانی به ثمر رسیده، نباید به عنوان یک دستاورد بزرگ تلقی شود؛ این نتیجه وظیفهای بود که باید خیلی زودتر از دقیقه ۷۶ خاتمه مییافت.
اگر مسئولین همچنان تیم ملی ایران را به عنوان یکی از قدرتهای اول یا حتی دوم و سوم آسیا قلمداد میکنند، باید بدانند که پیروزی در برابر تیمهای سطح چندم آسیایی نباید به اما و اگر وابسته باشد و این نوع پیروزیها نباید سبب خوشحالی یا شور و هیجان در بین هواداران فوتبال شود.
حالا، دومین بازی دوستانه تیم ملی در این فیفادی، پس از پیروزی بر تیم ملی فلسطین، روز سهشنبه برابر میزبان، یعنی تیم ملی عراق برگزار خواهد شد و اینجا است که واقعاً ارزش این تیم ملی مشخص خواهد شد.
محمود فخرالحاج| باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان گرامی میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشتهای خود، بر روی این لینک کلیک فرمایید.
نظرات کاربران