امیرحسین زارع، دارنده عنوان قهرمانی کشتی جهان، در مکالمهای با امیرحسین قیاسی از دو واژه به زبان مازندرانی، «مول» و «خی»، استفاده کرد. این دو کلمه در گویش مازندرانی معانی جذابی دارند؛ جایی که «مول» به فردی هوشمند و مرموز اشاره میکند و واژه «خی» به معنای محلی به خوک، گراز و یا افراد مقتدر اطلاق میشود.
حسن اسماعیلپور، تهیهکننده و مجری برنامه «سلام صبح بخیر»، از این اتفاق استفاده کرده و به تمجید از پاسخ زارع به این مجری پرداخت. او در اظهاراتی تند و تیز، قیاسی را هدف نقد قرار داد و اظهار کرد که فردی که همواره دیگران را به مسخره میگیرد، حالا خود از سوی امیرحسین زارع، قهرمان نامدار، مورد تمسخر قرار گرفته است.
این مجری به تکرار طوطیوار کلمه «خی» توسط قیاسی، با لحن مغرور و بدون آگاهی از معنای واقعی آن، خندید و از زارع بابت این «انتقام» که موجب شادی مردم ایران و مازندران شد، قدردانی کرد. در فضای مجازی نیز اینگونه نوشته شد: «دیس تلویزیون به قیاسی!»
در مقابل این اظهارات، قیاسی فقط یک استوری منتشر کرد و با لحنی گلایهآمیز نوشت: «مجری عزیز، هموطن من، من نمیدانم چطور این سطح از کینه و ناراحتی شما نسبت به من شکل گرفته است.» او به ادامه بیان کرد: «اگر رفتار من موجب رنجش شما شده، ازت عذرخواهی میکنم و امیدوارم همیشه موفق و در کانون توجه باقی بمانی.»
قیاسی سپس با اشاره به تجربه رسانهای مجری، به او گفت: «ولی برادر من، شما که در تلویزیون مشغول به کار هستید، آیا به علم تدوین آشنا نیستید؟» او توضیح داد که این برنامه ۱۱ روز پیش ضبط شده و به محض ضبط، او و امیرحسین زارع معنی این واژه را بررسی کردهاند.
قیاسی دلیل عدم حذف این بخش در مراحل تدوین را اینگونه بیان کرد: «تصمیم من این بود که این قسمت حذف نشود... زیرا گفتم هموطنان مازندرانی که این را خواهند دید، از ته دل خندیده و لذت میبرند، پس نمیخواستم آن لحظهی را از آنها بگیرم.»
این جمله بیشتر از آنکه پاسخی به یک مجری باشد، سؤالی از خود تلویزیون است. کسی که سالها در مقابل دوربین نشسته، ابتداییترین اصل کارش را از یاد برده است: آنچه به روی آنتن میرود، انتخاب شده است. اگر چیزی در برنامه باقی مانده، ممکن است یا کسی نخواسته آن را حذف کند یا آن را ضروری ندانسته باشد.
در پایان، قیاسی این مجری را به محل ضبط برنامهاش دعوت کرد و گفت: «اگر از من کمکی برای کاهش این میزان خشم لازم داری، روی من حساب کنید.» او همچنین ابراز تأسف کرد که صرفاً به واسطهٔ برنامهسازیاش باعث شده چهره و صدای این مجری تا این حد آکنده از نفرت باشد.
اما نکتهای که اهمیت بیشتری دارد، خود مجری نیست. مجری تلویزیون هرگز تنهایی کار نمیکند. متن را نویسندهای میخواند، تأیید آن را تهیهکنندهای انجام میدهد، کارگردانی بر آن oversight میکند و گروهی پیش از پخش، همه چیز را بررسی میکنند. اگر در این زنجیره هیچکس نمیپرسد «شاید این لحظه عمدی بوده باشد؟» این مشکل تنها ناشی از خطای یک نفر نیست. این یک مسئله ساختاری است که در آن، شتاب برای حمله بیشتر از دقت ارزش دارد و کسی فرصت ندارد قبل از قضاوت یک بار دیگر فکر کند.
نتیجه آن شد که رسانه رسمی با تمام امکاناتش از یک بلاگر در زمینه تدوین درس گرفت و حتی متوجه نشد که این درس چیست.
این داستان از یک کلمه مازندرانی و یک خنده کوچک آغاز شد. اما به ویترین تلویزیون بدل گردید که بدون قصد، خود را در آن دید: شتابزده در قضاوت، کمصبر در تحقیق و غرق در لذتی که فکر میکرد به هدف زده، در حالیکه این تیر بیشتر به خودشان آسیب رساند تا به قیاسی.
حال باید گفت که دیسبک قیاسی از پاسخ یکی از مجریان سادهلوح بسیار سنگینتر بود و کل ساختار تلویزیون را زیر سؤال برد.
نظرات کاربران