نخست‌وزیر انگلیس در مورد جنگ علیه ایران گفت: نمی‌توانیم اجازه دهیم این جنگ به‌طور نامحدود ادامه پیدا کند؛ جنگی که قیمت انرژی را برای مردم عادی به‌شدت افزایش می‌دهد.

به گزارش انتخاب، متن اظهارات اندی برنهام، نخست‌وزیر بریتانیا در ضیافت شهردار لندن در ادامه می‌آید:

جناب شهردار،

بانوی فقید شهردار،

میهمانان ارجمند،

خانم‌ها و آقایان،

امشب می‌خواهم درباره «آزمون میکر‌فیلد» صحبت کنم؛ می‌دانم که شاید مطرح کردن چنین موضوعی در حالی که لباس رسمی سفید به تن دارم و همین چند لحظه پیش با نواختن شیپور از من استقبال شده، کمی دور از ذهن به نظر برسد.

اما این موضوع اهمیت دارد.

آزمون میکر‌فیلد رویکردی جدید در حکمرانی است؛ رویکردی که بر اساس آن، تمام سیاست‌ها از منظر وضعیت محروم‌ترین جوامع و اینکه آیا زندگی مردم در این مناطق را بهتر می‌کنند یا بدتر، مورد ارزیابی قرار می‌گیرند.

امشب می‌خواهم این آزمون را در حوزه سیاست خارجی به کار بگیرم و برای نخستین بار، رویکرد جدید دولت خود را تشریح کنم. به‌طور مشخص، می‌خواهم بررسی کنم که آیا توافق پیشنهادی مطرح‌شده در نشست روز جمعه بریتانیا و اتحادیه اروپا، این آزمون را پشت سر می‌گذارد یا خیر.

اما اجازه دهید ابتدا زمینه بحث را روشن کنم.

مأموریت من به‌عنوان نخست‌وزیر ساده است:

پایان دادن به یک دهه رکود و تفرقه و قرار دادن بریتانیا در مسیری امیدوارکننده‌تر و وحدت‌بخش‌تر.

فکر می‌کنم همه ما می‌توانیم توافق داشته باشیم که کشورمان توان تحمل ۱۰ سال دیگر مانند دهه‌ای را که پشت سر گذاشته‌ایم، ندارد. دست‌کم در آن صورت، فضای یادبود سنوتاف برای نخست‌وزیران سابق دیگر کافی نخواهد بود!

«برنامه ما برای بریتانیا» که ماه آینده منتشر خواهد شد، نقطه عطفی برای خروج از این وضعیت خواهد بود. نقشه راهی ۱۰ساله برای احیای بریتانیا که ساختار آن از نو طراحی شده تا قدرت را به تک‌تک مناطق کشور منتقل کند و زمینه‌ساز رشد اقتصادی مطلوب شود؛ در نهایت نیز همان اختیاری را محقق کند که مردم در سال ۲۰۱۶ به دنبال آن رأی دادند.

حوزه انتخابیه من، میکر‌فیلد، با اکثریتی قاطع به خروج از اتحادیه اروپا رأی داد؛ همان‌طور که بسیاری از مناطق صنعتی‌زدایی‌شده در سراسر بریتانیا چنین کردند.

از نظر من، این رأی به همان اندازه که خطاب به بروکسل بود، پیامی برای وست‌مینستر نیز محسوب می‌شد.

جهانی‌شدن برای برخی مناطق نتایج بهتری نسبت به مناطق دیگر به همراه داشت. مناطقی که با بزرگ‌ترین چالش‌ها مواجه بودند، ناامنی شغلی بیشتری را تجربه می‌کردند و دستمزدها در آنها تحت فشار نزولی قرار داشت. سطح زندگی مردم نیز در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ کاهش یافته بود.

رأی به برگزیت باید به بازنگری اساسی در نظام سیاسی منجر می‌شد تا به تمام این مسائل رسیدگی شود.

این روند در ابتدا نیز آغاز شد؛ زمانی که ترزا می بر «بی‌عدالتی‌های ریشه‌دار» تمرکز کرد و به دنبال توافقی نرم‌تر برای خروج از اتحادیه اروپا بود.

اما این رویکرد جای خود را به سیاستی پوپولیستی‌تر داد و در نهایت، بریتانیا در شرایطی نامناسب و با احساسات منفی فراوان از اتحادیه اروپا خارج شد.

پل‌های ارتباطی با دوستان و همسایگان قدیمی‌مان را ویران کردیم.

نتیجه این روند، آسیب دیدن روابط ما و تحقق برگزیتی بسیار سخت‌تر از چیزی بود که در زمان همه‌پرسی به مردم وعده داده شده بود.

اکنون که به گذشته نگاه می‌کنیم، برگزیت نخستین دومینویی بود که در چارچوب حرکت جهانی به سوی انزواگرایی و حمایت‌گرایی بیشتر سقوط کرد.

در عرصه روابط بین‌الملل، منافع گروه‌های ذی‌نفوذ جای ارزش‌ها را گرفت.

و غم‌انگیزترین بخش ماجرا این است: دقیقاً همان چیزی اتفاق افتاد که دشمنان ما می‌خواستند.

روسیه خواهان ایجاد اختلاف در داخل ناتو و تضعیف اروپایی بود که توان کمتری برای مقابله با برنامه‌های مسکو در اوکراین داشته باشد.

و اینجاست که دوباره به میکر‌فیلد بازمی‌گردیم.

تأثیر ویرانگر جنگ روسیه بر قیمت مواد غذایی و سوخت، در پی تهاجم غیرقانونی این کشور و سپس تشدید آن به دلیل تحولات خاورمیانه، بیش از همه به افراد کم‌درآمد آسیب می‌زند.

جهان امروز چنان به یکدیگر پیوسته است که دیگر نمی‌توان تصمیم‌هایی را که در مسکو گرفته می‌شوند از اتفاقاتی که در میکر‌فیلد رخ می‌دهند، جدا کرد.

این تأثیر در سراسر جهان احساس می‌شود.

تک‌تک رؤسای‌جمهور و نخست‌وزیرانی که در چهار ماه گذشته، از زمان آغاز به کارم، با آنها دیدار کرده‌ام، به من گفته‌اند که هزینه‌های زندگی، مهم‌ترین مسئله سیاسی پیش روی آنهاست.

بنابراین، پس از یک دهه کاهش همکاری میان کشورها، نتیجه کار به اینجا رسیده است:

افراد کم‌درآمد با هزینه‌های بالای زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

برای بهبود زندگی مردم در حوزه انتخابیه من و همچنین مردم در سراسر جهان، رویکردی جدید لازم است. اکنون زمان مناسبی است تا بریتانیا در مسیر تحقق این رویکرد پیشگام شود.

سال آینده، زمانی که ریاست گروه ۲۰ را برعهده می‌گیریم، توجه جهانیان به ما معطوف خواهد شد.

این فرصت، آن هم در چنین مقطع مناسبی، برای ما چه فرصت بزرگی است! فرصتی برای عملی کردن تمام مسائلی که شهردار لندن همین چند لحظه پیش درباره آنها صحبت کرد؛ برای به نمایش گذاشتن بخشی از نوآوری‌های شگفت‌انگیزی که در لندن و سراسر کشور در حال وقوع است؛ برای ارائه چشم‌اندازی جدید و بازگرداندن بخشی از حسن‌نیتی که از دست داده‌ایم؛ و برای اینکه به جهان نشان دهیم بریتانیایی که زمانی می‌شناخت، دوباره بازگشته است.

ما با اعتمادبه‌نفس و سربلند وارد این دوره خواهیم شد، زیرا درباره آنچه به آن باور داریم و مسیری که در پیش گرفته‌ایم، موضعی روشن و باثبات داریم.

در سیاست خارجی، اغلب یک انتخاب دوگانه و نادرست میان ارزش‌ها و منافع خود مطرح می‌کنیم.

گویی یا باید آرمان‌گرایی ساده‌لوح باشیم که فقط بر اصول تمرکز دارد، یا واقع‌گرایی بدبین که صرفاً قدرت و منافع را در نظر می‌گیرد.

اما من مسئله را متفاوت می‌بینم. معتقدم این دو یکدیگر را تقویت می‌کنند.

بریتانیا باید همواره با ارزش‌های خود و درک روشنی از درست و نادرست پیش برود؛ و با همین رویکرد، موقعیت قدرتمندتری برای تأمین منافع بلندمدت خود به دست می‌آورد.

هرچه بیشتر بر ارزش‌های خود تأکید کنیم، حسن‌نیت بیشتری در سراسر جهان ایجاد خواهیم کرد و منافع خود را بهتر تأمین خواهیم کرد.

با وجود مشکلاتی که در دهه گذشته داشتیم، مردم سراسر جهان همچنان از بریتانیا انتظار دارند که با همان روحیه سنتی انصاف و درستکاری خود پیشگام باشد. من این موضوع را در نشست اخیر سران کشورهای مشترک‌المنافع شنیدم.

پیام آن نشست این بود که بریتانیا باید نقش فعال‌تری ایفا کند و اقدامات بیشتری انجام دهد.

جنگ‌ها در اروپا، خاورمیانه و آفریقا؛ کارزار خرابکارانه روسیه در سراسر قاره ما با هدف ایجاد تفرقه در خیابان‌هایمان؛ تبدیل زنجیره‌های تأمین، فناوری و انرژی به ابزار اعمال فشار؛ تضعیف نهادهای بین‌المللی؛ افزایش حمایت‌گرایی و سیاست‌های تهاجمی صادراتی؛ و پیشروی راست افراطی.

تمام این تحولات به واکنشی قوی‌تر نیاز دارند.

ارزش‌های ما در معرض تهدید هستند و دفاع از آنها کاملاً در راستای منافع ماست؛ آن هم با اعتمادبه‌نفس نسبت به توانمندی‌ها و ظرفیت‌های چشمگیر کشورمان، عمل‌گرایی در جایی که به آن نیاز داریم و برقراری ارتباط با کشورهایی که دیدگاه‌های مشترکی با ما دارند.

بنابراین، اکنون که خطوط نظم جهانی جدید در حال ترسیم است، باید اطمینان حاصل کنیم که ما نیز بر سر میز حضور داریم؛ صدایمان از طریق ائتلاف‌ها و اتحادهایمان تقویت می‌شود و آینده را بر اساس ارزش‌ها و منافع مشترک شکل می‌دهیم.

این همان تصویری است که می‌خواهم جهان بار دیگر از بریتانیا داشته باشد؛ کشوری که در نقش سنتی خود به‌عنوان میانجی بی‌طرف و ائتلاف‌ساز ظاهر می‌شود.

کشوری که با ارزش‌های خود پیش می‌رود؛ زیرا این کار درست است و چون با منافع ما نیز همخوانی دارد.

این رویکرد به معنای تغییر جایگاه و جهت‌گیری سیاست خارجی بریتانیاست و گسستی آشکار از اشتباهات ۱۰ سال گذشته محسوب می‌شود.

در دهه پس از برگزیت، جایگاه ما در جهان تنزل پیدا کرده است. ما آن‌طور که باید از متحدان و نهادهای بین‌المللی مراقبت نکردیم و به آنها توجه کافی نداشتیم. پیامدهای این وضعیت فراتر از اروپا بود.

ما در تعامل مناسب و سرمایه‌گذاری برای مدرن‌سازی کشورهای مشترک‌المنافع ناکام ماندیم.

در رابطه با چین، به‌جای ایجاد رابطه‌ای باثبات و بلندمدت، رویکردی متغیر و متناقض در پیش گرفتیم.

در خاورمیانه، در حالی که بریتانیا به‌درستی حماس و حملات وحشتناک هفتم اکتبر را محکوم کرد، واکنش ما به اتفاقاتی که پس از آن در غزه رخ داد، باعث شد بسیاری درباره قطب‌نمای اخلاقی ما تردید کنند.

ما این تصور را ایجاد کردیم که بریتانیایی که جهان می‌شناخت، تغییر کرده است. اما چنین چیزی حقیقت نداشت؛ مردم این کشور همچنان به همان اندازه گذشته بزرگوار و درستکار هستند.

با این حال، آشفتگی سیاسی دوران ما این تصور را ایجاد کرد که تغییر کرده‌ایم و همین مسئله باعث سردرگمی شد. به همین دلیل، اکنون زمان مناسبی است تا رویکرد جدید خود را تشریح کنیم.

و می‌توانیم این مسیر را از نقطه‌ای آغاز کنیم که در آن عملکرد درستی داشته‌ایم.

واکنش بریتانیا به جنگ اوکراین باید معیاری باشد که در تمام حوزه‌ها به کار می گیریم.

در دوران هر دو حزب، ما در حمایت از مردم اوکراین در مبارزه برای آزادی‌شان، قوی و باثبات عمل کرده‌ایم. با شرکای اروپایی خود همکاری خوبی داشته‌ایم و جبهه‌ای متحدتر از آنچه روسیه انتظار داشت، تشکیل داده‌ایم. روز پنجشنبه در نشست «ائتلاف مشتاقان» در برلین بار دیگر این موضوع را نشان خواهیم داد.

تا هر زمانی که لازم باشد، به این مسیر ادامه خواهیم داد. همچنین فشار بر روسیه را برای موافقت با آتش‌بس کامل و فوری افزایش خواهیم داد.

به همین دلیل است که روز پنجشنبه مجموعه‌ای از تحریم‌های جدید را اعلام کردیم و از مذاکراتی که هفته گذشته در ابوظبی آغاز شد، حمایت می‌کنیم.

این مسیر دشوار خواهد بود، اما در این مذاکرات با تمام توان از اوکراین حمایت خواهیم کرد. با تمام توان.

موضع ما در این زمینه، دیدگاه من را به‌خوبی نشان می‌دهد.

حمایت ما از اوکراین ریشه در ارزش‌های ما دارد. دفاع از طرف ضعیف‌تر، بدون انتظار دریافت چیزی در مقابل.

اما در عین حال، تردیدی نیست که این حمایت در خدمت منافع ما نیز قرار دارد. اگر تجاوزگری روسیه در مرزهای اروپا مهار نشود، طولی نخواهد کشید که خودمان به‌طور مستقیم‌تر با آن مواجه شویم.

علاوه بر این، همکاری نزدیک با اوکراین به ما امکان می‌دهد از پیشرفت‌های چشمگیر نظامی و فناوری این کشور بهره‌مند شویم.

هفته گذشته اعلام کردیم که یک تولیدکننده پیشگام پهپاد که در اوکراین تأسیس شده است، تولید خود را در بریتانیا گسترش می‌دهد؛ اقدامی که فرصت‌های شغلی تخصصی و پردرآمدی در حوزه مهندسی، هوش مصنوعی و تولید پیشرفته در بریتانیا ایجاد خواهد کرد.

پیشگامی بر اساس ارزش‌هایمان؛ چون این کار درست است و چون در راستای منافع ماست.

جناب شهردار، ما همچنان به حمایت از اوکراین ادامه خواهیم داد.

هزینه‌های دفاعی خود را افزایش می‌دهیم، ناتو و امنیت اروپا را تقویت می‌کنیم و پیوند ویژه خود با ایالات متحده را حفظ خواهیم کرد؛ کشوری که بزرگ‌ترین شریک تجاری منفرد ما و متحد کلیدی ما در حوزه دفاعی است.

اما در سایر نقاط جهان نیز روابط خود را از نو تنظیم خواهیم کرد و از وزیر خارجه‌مان، اد میلیبند، برای رهبری این تغییر سپاسگزارم.

نخستین مورد، خاورمیانه است.

اندکی پس از آنکه نخست‌وزیر شدم، برای مقابله با اقدامات دولت اسرائیل در غزه و کرانه باختری و توقف تجارت با شهرک‌های غیرقانونی اقدام کردیم.

حمایت از راه‌حل دوکشوری، پیش از آنکه شهرک‌سازی‌های جدید آن را غیرممکن کند، اقدامی درست است. منتقدان می‌گفتند هیچ تغییری رخ نخواهد داد. اما در واقع، ائتلافی متشکل از ۱۲ کشور ایجاد کردیم که به موضع ما پیوستند.

اکنون با تمام شرکای خود برای حمایت از صلح و امنیت در سراسر منطقه همکاری خواهیم کرد. این همکاری شامل تعامل با دولت جدید اسرائیل نیز می‌شود؛ البته به شرط آنکه این دولت به خشونت پایان دهد، ساخت شهرک‌ها در اراضی فلسطینی را متوقف کند و اجازه دهد کمک‌های بشردوستانه به میزان موردنیاز وارد نوار غزه شود.

ما همچنان درباره این مسائل، از جمله ایران، صریح و بی‌پرده صحبت خواهیم کرد.

ما نمی‌توانیم اجازه دهیم ایران به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند و بدون هیچ مانعی منطقه را تهدید کند. 

اما در عین حال، نمی‌توانیم اجازه دهیم این جنگ به‌طور نامحدود ادامه پیدا کند؛ جنگی که قیمت انرژی را برای مردم عادی به‌شدت افزایش می‌دهد.

ادامه چنین وضعیتی هم با ارزش‌های ما در تضاد است و هم با منافع ما.

به همین دلیل، برای حمایت از میانجی‌گران در مسیر دستیابی به توافقی تلاش می‌کنیم که به جنگ پایان دهد، تنگه هرمز را بازگشایی کند و مانع از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای شود.

بار دیگر، پیشگامی بر اساس ارزش‌هایمان؛ چون این کار درست است و چون در راستای منافع ماست.

جناب شهردار، دومین حوزه‌ای که روابط خود را در آن از نو تنظیم می‌کنیم، دوستانمان در کشورهای مشترک‌المنافع هستند.

در سال ۱۹۴۸، وینستون چرچیل در سخنرانی‌ای در لاندیدنو گفت بریتانیا قدرت خود را به‌عنوان یک ملت از جایگاهش در مرکز آنچه او سه دایره باشکوه نامید، به دست می‌آورد: کشورهای مشترک‌المنافع که در آن زمان در حال شکل‌گیری بودند، جهان انگلیسی‌زبان و اروپای متحد.

او گفت: «ما تنها کشوری هستیم که در هر یک از این سه دایره، نقشی مهم ایفا می‌کنیم.» و این دیدگاه او تا امروز نیز اعتبار دارد.

کشورهای مشترک‌المنافع منبع قدرتی برای همه ما هستند. این مجموعه ۲.۷ میلیارد نفر جمعیت دارد که با پیوندهای تاریخی، خانوادگی و دوستی به یکدیگر مرتبط هستند و مجموع تولید ناخالص داخلی آنها حدود ۱۶ تریلیون دلار است. این کشورها همچنین تا ۸۰ درصد استخراج برخی مواد معدنی حیاتی جهان را در اختیار دارند.

این مجموعه یک مجمع ژئوپلیتیکی منحصربه‌فرد است که نه ایالات متحده و نه چین در آن عضویت ندارند. با این حال، ما برای مدرن‌سازی کشورهای مشترک‌المنافع انرژی و سرمایه‌گذاری کافی صرف نکرده‌ایم.

همچنین زمانی که بسیاری از اعضای کشورهای مشترک‌المنافع به‌درستی و با استدلالی موجه خواستار گفت‌وگو درباره میراث برده‌داری شدند، ما بارها از پرداختن به این موضوع طفره رفتیم.

اگر دوستی بخواهد درباره مسئله‌ای ناعادلانه و حل‌نشده صحبت کند، گوش دادن و تعامل با او، حداقل کاری است که از روی ادب باید انجام داد. این همان شیوه بریتانیایی است.

به همین دلیل، در نشست کشورهای مشترک‌المنافع در این ماه تصمیم گرفتم رویکرد متفاوتی در پیش بگیرم.

اگرچه غرامت پرداخت نخواهیم کرد، اما گفت‌وگویی ساختارمند را در طول سال ۲۰۲۷ پیشنهاد خواهیم داد.

همچنین کار جدیدی را درباره بدهی‌ها و تأمین مالی توسعه آغاز خواهیم کرد؛ امیدواریم با همکاری بسیاری از حاضران در این سالن. هدف این است که این موضوعات را بار دیگر در دستور کار گروه ۲۰ قرار دهیم.

این رویکرد به معنای پیشگامی بر اساس ارزش‌های ماست، اما در عین حال می‌تواند به منافع بریتانیا نیز خدمت کند؛ برای مثال، از طریق تعامل بهتر با کارگروه جدید کشورهای مشترک‌المنافع درباره مواد معدنی حیاتی.

جناب شهردار، سومین حوزه‌ای که روابط خود را در آن از نو تنظیم می‌کنیم، اروپا است؛ آخرین مورد از سه دایره باشکوه چرچیل.

جهان از سال ۲۰۱۶ تاکنون تغییر کرده است.

در آن زمان هنوز تهاجم تمام‌عیار روسیه به اوکراین رخ نداده بود؛ تهاجمی که ارزش‌های مشترک اروپا را بار دیگر به ما یادآوری کرد. همچنین هنوز شاهد ماجرای سالزبری و بسیاری از حملات دیگر در سراسر قاره خود نبودیم.

در سال ۲۰۱۶، مستقل عمل کردن و به‌تنهایی پیش رفتن بسیار آسان‌تر به نظر می‌رسید. اما امروز دیگر چنین نیست.

نمی‌توانیم این واقعیت را نادیده بگیریم و همچنین نمی‌توانیم این حقیقت را نادیده بگیریم که در همسایگی خود، مجموعه‌ای از کشورهای دموکراتیک داریم که بسیاری از ارزش‌ها و منافع ما را با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند.

باید بررسی کنیم که آیا روابط کنونی ما با شرایط امروز تناسب دارد یا خیر؛ هم از نظر اقتصادمان و هم از نظر امنیت‌مان. آیا حفظ وضعیت موجود کافی است؟

می‌دانم که سکوت درباره اتحادیه اروپا بسیار آسان‌تر خواهد بود. احتمالاً این همان دیدگاه متعارف در وست‌مینستر است.

اما اگر واقعاً به دنبال رشد اقتصادی هستیم، باید این گفت‌وگو را انجام دهیم.

این وضعیت مانند داستان «لباس جدید امپراتور» است؛ جایی که هیچ‌کس حاضر نیست حقیقت آشکار را بیان کند.

خب، من سعی می‌کنم مسائل را همان‌طور که می‌بینم، بیان کنم. و صادقانه بگویم، ما در ۱۰ سال گذشته بیش از آنکه سود ببریم، متضرر شده‌ایم. برگزیت سختی که به ما تحمیل شد، برای بریتانیا کافی و مناسب نیست.

برخی بخش‌ها، مانند خدمات مالی و فناوری، توانسته‌اند خود را با شرایط جدید وفق دهند و عملکرد موفقی داشته باشند. اما بخش‌های دیگر آسیب دیده‌اند.

در مجموع، دفتر مسئولیت بودجه بریتانیا (OBR) اعلام کرده است که برگزیت ضربه‌ای معادل ۴ درصد به اقتصاد بریتانیا وارد کرده است. برخی دیگر این رقم را بالاتر و تا ۸ درصد تولید ناخالص داخلی برآورد می‌کنند.

در سطحی بنیادی‌تر، آنچه یک دهه پیش دچار اختلال شد، امروز نیز همچنان اصلاح نشده است.

مردم به تغییر رأی دادند، اما این تغییر اتفاق نیفتاده است.

همه‌چیز به یک واژه کلیدی بازمی‌گردد: «کنترل».

ما باید اختیار بیشتری به جوامع بدهیم تا بتوانند آینده خود را در دست بگیرند. باید به آنها این امکان را بدهیم که مشاغل مناسب ایجاد کنند، مراکز تجاری و خیابان‌های اصلی شهرهای خود را احیا کنند و هزینه‌های زندگی را کاهش دهند.

به همین دلیل است که «برنامه ما برای بریتانیا» زمینه‌ساز بزرگ‌ترین انتقال قدرت از وست‌مینستر و وایت‌هال به مناطق مختلف کشور خواهد بود؛ انتقالی که تاکنون سابقه نداشته است.

اما باید صادق باشم. این اقدام به‌تنهایی کافی نخواهد بود.

اگر می‌خواهیم سطح زندگی مردم را احیا کنیم، باید بسیار جدی‌تر از گذشته به مسئله رشد اقتصادی بپردازیم.

همان‌طور که در انتخابات میان‌دوره‌ای حوزه انتخابیه نیز گفتم، هدف ما تکرار بحث‌ها و اختلاف‌نظرهای سال ۲۰۱۶ نیست. جهان از آن زمان تاکنون به‌شدت تغییر کرده است.

موضوع، ایجاد تغییرات عملی در ترتیبات مربوط به برگزیت است.

و اجازه دهید روشن بگویم: بریتانیا در موقعیتی نیست که بتواند پشت به توافق بالقوه‌ای کند که می‌تواند تا ۰.۴ درصد به تولید ناخالص داخلی کشور اضافه کند.

این همان چیزی است که در نشست روز جمعه بریتانیا و اتحادیه اروپا در بروکسل در معرض تصمیم‌گیری قرار دارد و من از کی‌یر استارمر به دلیل فراهم کردن زمینه این توافق قدردانی می‌کنم.

هر توافقی باید سه آزمون را پشت سر بگذارد.

نخست، باید با مانیفست انتخاباتی ما و خطوط قرمزمان سازگار باشد.

دوم، باید توافق برگزیت را بهبود دهد و آن را به چیزی که مردم تصور می‌کردند در سال ۲۰۱۶ به دست می‌آورند، نزدیک‌تر کند.

سوم، باید آزمون میکر‌فیلد را پشت سر بگذارد؛ یعنی بهبودهای واقعی در زندگی روزمره مردم، به‌ویژه در مناطقی از کشور که برای مدت طولانی احساس کرده‌اند مورد غفلت قرار گرفته‌اند، ایجاد کند.

برای مثال، کمک به کاهش هزینه‌های زندگی و قیمت خرید هفتگی مواد غذایی؛ موضوعی که مدیر شرکت مواد غذایی ام‌اند‌اس معتقد است این توافق دقیقاً چنین نتیجه‌ای به همراه خواهد داشت.

کاهش مقررات دست‌وپاگیر و هزینه‌های فعالیت تجاری.

پیشرفت در مسیر کاهش قبوض برق.

و افزایش همکاری‌ها برای مقابله با مهاجرت غیرقانونی و عبور قایق‌های کوچک از کانال مانش.

اگر این توافق تمام این اهداف را محقق کند، و من معتقدم که می‌تواند، به‌راحتی آزمون میکر‌فیلد را پشت سر خواهد گذاشت و من با آن موافقت خواهم کرد.

این توافق، رویکرد جدید ما را نشان می‌دهد؛ رویکردی که دیگر بر تقابل استوار نیست و به‌جای ویران کردن پل‌های ارتباطی، بر سازندگی و نگاه مثبت تمرکز دارد تا نتیجه‌ای برد-برد برای بریتانیا و اتحادیه اروپا رقم بخورد.

این به معنای ارائه لایحه به پارلمان در هفته آینده خواهد بود.

با این حال، پیش از برگزاری انتخابات عمومی بعدی، هیچ اقدامی انجام نخواهیم داد که از خطوط قرمز ما عبور کند.

اما پس از برگزاری نشست، گفت‌وگویی را با شرکای اروپایی خود درباره گزینه‌های مربوط به روابط بلندمدت‌مان آغاز خواهیم کرد؛ با در نظر گرفتن این واقعیت که هم بریتانیا و هم اتحادیه اروپا نسبت به گذشته تغییرات زیادی کرده‌اند.

این روند زمان‌بر خواهد بود و ما گزینه‌های موجود و ارزیابی خود از آنها را ارائه خواهیم کرد تا تصمیم‌گیری در پارلمان آینده بر اساس آنها انجام شود.

در تمام مراحل، مردم بریتانیا تصمیم‌گیرنده نهایی خواهند بود.

جناب شهردار، فارغ از اینکه مسیر دقیق انتخابی ما در قبال اروپا چه باشد، ما همین حالا فضای سیاسی را تغییر داده‌ایم.

اکنون از ثبات جدیدی برخورداریم و آماده‌ایم ریاست گروه ۲۰ را برعهده بگیریم؛ مسئولیتی که در سال ۲۰۲۸ با ریاست گروه ۷ دنبال خواهد شد.

ما با موقعیتی مناسب و اعتمادبه‌نفس تازه وارد این دوره خواهیم شد.

از گروه ۲۰ به‌عنوان بستری برای دستیابی به پیشرفت‌های موردنیاز در زمینه رشد اقتصادی و امنیت اقتصادی استفاده خواهیم کرد و به دنبال ایجاد اجماع جدیدی درباره یکی از بحث‌برانگیزترین مسائل دوران ما خواهیم بود: هوش مصنوعی.

فرصت‌های هوش مصنوعی بسیار بزرگ هستند، اما خطرات آن نیز به همان اندازه قابل توجه‌اند.

با وجود مؤسسه امنیت هوش مصنوعی که در سطح جهانی پیشرو است و باید از ریشی سوناک به دلیل دوراندیشی‌اش در تأسیس آن قدردانی کرد، بریتانیا در موقعیت مناسبی قرار دارد تا جهان را به سوی ایجاد چارچوب‌ها و محدودیت‌های حفاظتی جهانی جدید هدایت کند.

این همان هدفی است که در نشست سران گروه ۲۰ در نوامبر آینده دنبال خواهیم کرد: «پیمان منچستر درباره هوش مصنوعی».

بنابراین، جناب شهردار، اگر بخواهم سخنانم را خلاصه کنم، باید بگویم که بریتانیا بار دیگر به شکلی قدرتمند وارد میدان شده است.

ما با قدرت بیشتری بازمی‌گردیم و رویکردی جدید مبتنی بر ارزش‌ها را به جهانی که دچار تفرقه شده است، ارائه می‌کنیم.

ما دست دوستی دراز می‌کنیم، ائتلاف‌های جدید می‌سازیم و به بهترین سنت‌های این ملت بزرگ وفادار می‌مانیم.

و سرانجام، با تمام مسائل و مطالباتی که در سال ۲۰۱۶ مطرح شدند، به‌طور کامل روبه‌رو می‌شویم.

کشوری که آزمون میکر‌فیلد را پشت سر بگذارد، آزمون لندن را نیز با موفقیت پشت سر خواهد گذاشت؛ زیرا در آن صورت جامعه‌ای برابرتر و رضایتمندتر خواهیم داشت، کمتر در معرض شوک‌های سیاسی قرار می‌گیریم، توان بیشتری برای حفظ اتحاد میان کشورهای تشکیل‌دهنده بریتانیا خواهیم داشت و پایتختی موفق‌تر خواهیم داشت که در قلب این کشور قرار گرفته است.

این همان نقطه عطف بریتانیاست؛ مسیری تازه که ما را به آینده‌ای بهتر هدایت می‌کند و امید بیشتری نسبت به آنچه در پیش است، در دل مردم به وجود می‌آورد.

بریتانیایی که بار دیگر می‌تواند به خود باور داشته باشد؛ و بریتانیایی که جهان نیز بتواند به آن اعتماد کند.

از توجه شما بسیار سپاسگزارم.