اما پرسش این است که خانم نماینده بر مبنای کدام نظرسنجی و چه شناختی از جامعه زنان به چنین نتیجه‌گیری رسیده‌اند؟ آیا از زنانی که هر روز در خیابان‌های تهران با موتورسیکلت دور می‌زنند، سؤال کرده‌اند که نیازهایشان چه چیزهایی است؟ یا این بار هم قرار است که نمایندگان مجلس به جای زنان تصمیم‌گیری کنند و به‌نمایندگی از آن‌ها سخن بگویند؟

به‌نظر می‌رسد خانم لاجوردی از این واقعیت غافل‌اند که موتورسواری زنان دیگر موضوعی صرفاً نظری یا محدود به مباحث رسانه‌ای نیست. زنان بسیاری در شهرهای گوناگون کشور از موتورسیکلت استفاده می‌کنند؛ زنانی که به دلایل نبود قوانین شفاف و عدم امکان دریافت گواهینامه، ناگزیر هستند بدون حمایت‌های قانونی لازم در خیابان‌ها تردد نمایند. این اوضاع می‌تواند در صورت وقوع تصادف، حتی برای زنی که مقصر حادثه نیست، مشکلات جدی حقوقی و بیمه‌ای ایجاد کند.

بنابراین، مسئله تنها در صدور یک گواهینامه خلاصه نمی‌شود؛ بلکه به‌رسمیت شناختن واقعیتی است که جامعه سال‌ها با آن درگیر است، ولی برخی نهادهای قانون‌گذار هنوز راه‌حلی روشن برای آن نیافته‌اند و خبری از به سرانجام رسیدن لایحه دولت نیز نیست.

علاوه بر این، لاجوردی در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران جوان، مسائل معیشتی زنان و بخصوص زنان سرپرست خانوار را مطرح کرده تا اعلام کند که چرا موتورسواری در اولویت اصلی آن‌ها نیست. اما اینجا سؤالی مطرح می‌شود که آیا قرار است تا زمانی که بحران اقتصادی کشور برطرف نشده، دیگر مطالبات اجتماعی نادیده گرفته شوند؟

اگر واقعاً امنیت زنان دغدغه‌ای جدی برای نمایندگان مجلس است، نگاهی به وضعیت قوانین حمایتی در برابر خشونت علیه زنان بی‌فایده نخواهد بود. سال‌هاست که موضوع تأمین امنیت زنان در برابر خشونت، آزار و حتی قتل در دستور کار قانون‌گذاری قرار دارد و هر بار که یک قتل دردناک زنانه از سوی اعضای خانواده‌اش صورت می‌گیرد، به نقل قول‌های نمایندگان و مسئولان تبدیل می‌شود و سپس فراموش می‌گردد، مشابه لایحه تأمین امنیت زنان که بین دولت‌ها و مجالس مختلف گردش کرده و به هیچ نتیجه‌ای نرسیده است. زنانی که تحت خشونت قرار می‌گیرند، به نظام حمایتی و سازوکارهایی مؤثر برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی نیاز دارند؛ نه اینکه امنیت‌شان بهانه‌ای شود برای محدود کردن انتخاب‌های اجتماعی‌شان.

نمی‌توان از طرفی درباره امنیت زنان نگران بود و از طرف دیگر، در برابر خواسته‌های آن‌ها برای برخورداری از حقوق برابر و انتخاب آزادانه، موانع ایجاد کرد. امنیت مفهومی نیست که بتوان آن را به انتخاب نوع وسیله نقلیه محدود کرد.

به همین خاطر، بد نیست به خانم لاجوردی بگوییم که زنان ایرانی هم از مشکلات اقتصادی باخبر هستند، هم با چالش‌های زندگی روزمره مواجه‌اند و هم از بهتر از هر کسی می‌دانند که چه چیزهایی در زندگی‌شان اولویت دارد. آن‌ها برای مطالبه حقوق اجتماعی‌شان نیازی به نماینده‌گری ندارند و بهتر است به جای تعیین اولویت برای زنان، به خواسته‌های واقعی آن‌ها گوش دهند. خواسته‌هایی که نه با شدت گرفتن مشکلات اقتصادی از بین می‌روند و نه با نادیده گرفتن آن‌ها به خاطر مسائل مهم‌تر، بی‌اهمیت می‌شوند!

* روزنامه‌نگار

29215