به نقل از ایسنا، بدین ترتیب شرکتهای فناوری بزرگ و استارتاپهای نوپا به جستجوی راهکارهایی برای استقرار مراکز داده در زیر آب یا بر روی شناورهای دریایی پرداختهاند تا در مصرف منابع آبی، زمینی و برقی صرفهجویی کنند. مراکز داده واقع در اقیانوس قادرند به طرز چشمگیری نیاز به آب شیرین و برق برای خنکسازی را کاهش دهند و همچنین میتوانند انرژی خود را از طریق مزارع بادی فراساحلی یا پروژههای انرژی موج و جزر و مد تأمین کنند و بدین ترتیب نگرانیهای مربوط به تأثیر مراکز داده ساحلی بر منابع آبی، محیط زیست و انرژی جوامع را کاهش دهند.
با این حال، استقرار مراکز داده بزرگ در اعماق آب، چالشهای نوینی را به همراه دارد و مسائلی نظیر تأثیر بر زیستگاهها و حیات دریایی و همچنین چالشهای عملیاتی جدید همچون نحوه انجام تعمیرات بر روی این مراکز داده دورافتاده را به وجود میآورد. اگرچه هیچ راهحلی کاملاً ایدهآل برای انتخاب محل یک مرکز داده وجود ندارد، اما شمار رو به افزایش شرکتها به ارائه طرحهایی برای مراکز داده زیر آب پرداختهاند تا بتوانند با نگرش منفی جامعه نسبت به مراکز هوش مصنوعی بر روی زمین مقابله کنند و مزایای زیستمحیطی ناشی از تأمین انرژی این مراکز از طریق باد فراساحلی را به نمایش بگذارند.
در یکی از قابل توجهترین آزمایشها در این زمینه، مایکروسافت در دهه ۲۰۱۰ پروژهای به نام «ناتیک» (Project Natick) را آغاز کرد که شامل یک مرکز داده در سازهای غوطهور در زیر دریا، نزدیک جزایر اورکنی اسکاتلند بوده است. این شرکت در سال ۲۰۲۰ افشا کرد که این سازه — که اندازهای شبیه به کانتینر حملونقل دارد — نشان داده است که ایده ساخت مراکز داده زیر آب، از جنبههای فنی، لجستیکی، زیستمحیطی و اقتصادی، عملی و قابل اجراست.
با این حال، چهار سال بعد، در سال ۲۰۲۴، نوئل والش، سرپرست بخش عملیات ابری و نوآوری مایکروسافت، در گفتوگویی با نشریه «دیتا سنتر داینامیکس» اعلام کرد که این پروژه زیرآبی به حالت تعلیق درآمده است. این شرکت بزرگ دلیل خاصی برای توقف پروژه ذکر نکرد، اما بیان داشت که از تجربیات بدست آمده در کاربردهای دیگر استفاده خواهد کرد. والش به این نشریه گفت: «در هیچ کجا از جهان در حال ساخت مراکز داده زیرآبی نیستم.» اکنون، دو سال پس از این تاریخ، شرکتهای دیگری به دنبال ارائه طرحهایی برای ایجاد مراکز داده زیر آب در سواحل ایالتهای مین و آلاسکا هستند.
در عین حال، چین در تابستان امسال نخستین مرکز داده زیرآبی جهان را که با انرژی باد دریایی فعالیت میکند، به بهرهبرداری رساند. این مرکز با استفاده از آب دریا برای خنکسازی و تامین انرژی از طریق منابع تجدیدپذیر، نیاز به انرژی، آب و زمین را کاهش میدهد. تحقیقات چینی که اخیراً منتشر شد، نشان میدهد که چین دارای ۸۰ درصد از پتنتهای ثبتشده جهانی برای مراکز داده زیرآبی است.
در ایالات متحده و اروپا، مراکز داده زیر آب احتمالاً با واکنشهای منفی بسیار بیشتری نسبت به چین مواجه خواهند شد، زیرا این مراکز میتوانند بر زیستگاههای دریایی اثر گذاشته و به حیات دریایی آسیب برسانند. در حالی که آب دریا میتواند به عنوان منبعی رایگان و سرد جهت خنکسازی مراکز داده استفاده شود، افزایش دما در نواحی نزدیک به یک غلاف، کپسول یا ساختار دیگر مرکز داده غوطهور میتواند به تغییر زیستگاهها منجر شود. هنوز فاصله زیادی تا آغاز عملیات تجاری در مقیاس بزرگ برای مراکز داده زیر آب وجود دارد، ولی در سال جاری چندین پیشنهاد از سوی استارتاپها برای راهاندازی مراکز داده زیر آب یا شناور در دریا ارائه شده است.
شرکت «دیپ گرین کوک اینلت» مستقر در دلاور، یک مرکز داده بزرگ زیر آب با مساحت ۱۶۵۰ هکتار در آلاسکا ارائه کرده است. متخصصان محیط زیست هشدار میدهند که اثرات نگرانکنندهای شامل تداخل صوتی با حیات دریایی، از جمله نهنگهای بلوگا که در معرض خطر انقراض قرار دارند، فرکانسهای الکترومغناطیسی (EMF) تأثیر گذاشته بر ماهی سالمون و نهنگ بلوگا، افزایش دمای آب و آلودگی ناشی از آلومینیوم وجود دارد.
طبق گزارشی از اویل پرایس، در اقیانوس اطلس، شرکت «دیپ گرین وسترن پسیج اسپیوی» امسال نزد کمیسیون تنظیم مقررات انرژی فدرال (FERC) درخواستی برای اخذ مجوز اولیه به منظور بررسی امکانسنجی یک مرکز داده و زیرساخت زیر آب ارائه داده است که در گذرگاه غربی خلیج فاندی، نزدیک شهر ایستپورت، شهرستان واشنگتن، مین واقع خواهد شد. واکنش به این درخواست تقریباً بلافاصله صورت گرفت. شورای شهر ایستپورت در ماه اوت تصویب کرد که به مدت شش ماه تمامی توسعه مراکز داده، چه در خشکی و چه در زیر آب، را تعلیق کند و در حال بررسی ممنوعیت دائمی پیشنهاد شده است. مردم بومی پاساماکودی نیز با این مرکز داده پیشنهادی در ایستپورت مخالف هستند، زیرا نگران تهدید این پروژه برای صنعت شیلات، منابع غذایی و فرهنگ خود هستند.
انتهای پیام
نظرات کاربران