چنان‌که ایسنا گزارش کرده، بر مبنای داده‌های رسمی، به‌طور میانگین، هر سال حدود ۲۰ هزار نفر در اثر حوادث ترافیکی جان خود را از دست می‌دهند؛ رقمی که کشور ما را در زمره nations با بیشترین نرخ تلفات جاده‌ای قرار می‌دهد. در سال گذشته، ۱۹ هزار و ۵۴۰ نفر بر اثر تصادفات جان خود را از دست دادند و ۳۷۸ هزار و ۸۹۱ نفر نیز مصدوم شدند. این روند در سال ۱۴۰۵ نیز ادامه یافته است؛ در شش ماهه نخست امسال، ۱۰ هزار و ۳۵۷ نفر جان خود را از دست داده و ۲۲۴ هزار و ۲۲۰ نفر دچار آسیب شده‌اند که این نشان‌دهنده افزایش نسبت به مدت مشابه در سال گذشته است.

کارشناسان بر این باورند که برای کاهش این آمار، آگاهی نسبت به ایمنی جاده‌ها و وسایل نقلیه، ارتقاء فرهنگ رانندگی و نظارت دقیق‌تر بر تخلفات باید به صورت جدی‌تر مد نظر قرار گیرد، زیرا هر یک از این ارقام نمایان‌گر یک زندگی کامل است که به‌طور ناگهانی متوقف می‌شود یا دچار اختلال می‌گردد.

روز جهانی یادبود قربانیان حوادث ترافیکی تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه فرصتی است برای شنیدن صدای کسانی که به نوعی از این حوادث آسیب دیده‌اند اما یادآوری آن تصادف همواره با آن‌ها خواهد بود. در این گزارش، چهار روایت از افرادی را خواهید خواند که از تصادفات مرگبار جان سالم به در برده‌اند، اما این تجربیات تلخ جراحت عمیقی در روح و جسم آن‌ها باقی گذاشته است.

در جاده چالوس با خودرویی تصادف کردم

علی، ۵۱ ساله، فروشنده لوازم یدکی خودرو، در مورد تصادفی که در سال ۸۲ برایش روی داد، می‌گوید: «در حال حرکت از چالوس به تهران بودم و نزدیک مرزن‌آباد که بودیم ناگهان یک خودروی ۲۰۶ از روبرو به طرف من آمد، به نظر می‌رسید که قصد داشته از لاین مخالف سبقت بگیرد و به همین خاطر با خودروی من تصادف کرد.

پس از این برخورد، چند لحظه‌ای نفسم بند آمد ولی بعد توانستم از خودرو خارج شوم، اما نپایید که به زمین افتادم. در آن زمان، مردم به کمک من آمدند و مرا به بیمارستان رسانیدند. در پی این سانحه، ابرویم پاره شده، کمر و زانوهایم آسیب دیده و چندین کبودی بزرگ بر روی بدنم ایجاد شد. خودروی پیکانم نیز به شکل فجیعی دچار آسیب شد و نزدیک به سه ماه در تعمیرگاه باقی ماند. بعداً متوجه شدم که شاگرد راننده ۲۰۶ که زن بود، پاهایش شکسته و مدت‌ها نمی‌توانست راه برود، در حالی که راننده آن خودرو فقط جراحات سطحی داشت.

من عادت به بستن کمربند ایمنی دارم و آن روز هم کمربندم را بسته بودم، اما به دلیل شدت تصادف کمربندم پاره شد. شاید اگر حتی کمربند نمی‌بستم، وضعیت بدتری داشتم.

پس از این واقعه، ماه‌ها نمی‌توانستم حتی در صندلی کنار دست راننده بنشینم و چه برسد به رانندگی. ولی به تدریج بهتر شدم و بر ترسم غلبه کردم، هرچند هنوز نتوانسته‌ام آن صحنه را فراموش کنم.

خودرویم زیر تریلی رفت، همه فکر می‌کردند که مرده‌ایم


سولماز، خانه‌دار، در خصوص روز حادثه می‌گوید: «فقط کمتر از یک ماه از جشن عروسی‌ام گذشته بود؛ سال ۱۴۰۱ بود و من و همسرم از گردنه حیران به سمت اردبیل در حرکت بودیم. حالم بد شده بود و فشار خونم پایین افتاده بود. همسرم به من گفت که کمی چشمانت را ببند تا زود به درمانگاه برسیم و به همین خاطر با سرعت خیلی بالا می‌راند. ناگهان در ورودی شهر، یک تریلی از گاراژ خارج شد و همسرم نتوانست خودرو را کنترل کند و خودروی ما زیر تریلی رفت.

من در صندلی جلودراز کشیده و در حال خواب و بیداری بودم. وقتی چشمانم را باز کردم، دیدم زیر تریلی هستیم. آن لحظه واقعاً ترسناک بود و از شدت اضطراب زبانم بند آمد. ناگهان به یاد شوهرم افتادم و صدایش کردم. او هم چشمانش بسته بود ولی با صدا کردن من چشمانش را باز کرد و من احساس راحتی کردم.

بعدها متوجه شدم که ماشین ما به قدری له شده و دود زیادی بلند شده بود که همه فکر می‌کردند ما مرده‌ایم و احتمال انفجار خودرو ما وجود داشت و به همین خاطر کسی نزدیک ما نمی‌شد.

من توانستم خودم را به بیرون برسانم اما همانجا بر روی زمین سقوط کردم. صدای مردم را شنیدم که می‌گفتند بیایید کمک، آن‌ها زنده هستند و همسرم را از خودرو بیرون کشیدند تا آمبولانس بیاید و ما را به بیمارستان انتقال دهند.

بدن من تماماً کبود و درد داشت، اما شکستگی نداشتم؛ البته تا یک سال نفس کشیدن به خاطر آسیب به ریه‌ام دشوار بود. همسرم نیز در این تصادف دچار آسیب به لگن، بینی و سرش شد و قسمتی از موهایش کنده و به شیشه چسبیده بود.

زنده ماندن ما واقعاً معجزه بود، اما این حادثه تأثیر منفی زیادی بر روحیه‌ام گذاشت. هنوز هم وقتی سوار خودرو می‌شوم، خودم را از ترس منقبض می‌کنم و با هر ترمز به دسته صندلی چنگ می‌زنم و همواره نگرانم که آن اتفاق دوباره تکرار شود.

با موتورم وارد خط ویژه شدم و تصادف کردم

فرزاد، ۲۵ ساله و سرباز، در خصوص روز تصادفش و تخلفی که انجام داده است، می‌گوید: «تابستان ۱۴۰۱ بود که از دانشگاه در حال بازگشت بودم و قصد داشتم یکی از دوستانم را به خانه‌اش برسانم. در آن زمان، ترافیک سنگین حوالی میدان فردوسی وجود داشت و من وارد خط ویژه شدم و با سرعت در حال حرکت بودم که ناگهان خودرویی به خط ویژه آمد تا بپیچد، اما من نتوانستم موتورم را کنترل کنم و با آن خودرو تصادف کردیم. من و دوستم بر روی آسفالت افتادیم و موتورم هم به گوشه‌ای پرت شد.

بدن من بسیار درد می‌کرد و احساس می‌کردم که قطع نخاع شده‌ام و ترسیدم از جایی که هستم تکان بخورم. راننده از خودرو پیاده شد و به جای اینکه حال ما را بپرسد، فقط می‌گفت که بیمه دارد و اصلاً به ما اهمیت نمی‌داد. این موضوع خیلی مرا ناراحت کرد و به شدت تمایل داشتم از جایم بلند شوم و با او بحث کنم، اما نمی‌توانستم ایستاده باقی بمانم و دچار سرگیجه شدید بودم.

چند دقیقه بعد آمبولانس رسید و من و دوستم را به بیمارستان منتقل کرد. من دچار خون‌ریزی داخلی شده بودم و چند روز در بیمارستان بستری شدم، ولی دوستم پایش شکست و برای دو ماه درگیر درمان بود.

پس از آن تصادف، مدتی می‌ترسیدم سوار موتور شوم و بعد از آن هرگز وارد خط ویژه نشدم، زیرا شاید ما بتوانیم خوب رانندگی کنیم، اما رانندگان دیگر ممکن است ناشی باشند و نتوانند وضعیت را کنترل کنند، که همین امر می‌تواند سبب تصادف گردد.

ترومای ناشی از تصادف می‌تواند باعث شود که فرد برای مدت‌ها تحت تأثیر ترس و استرس شدید قرار گیرد و با محرک‌های خاص، مانند جاده‌ها یا حتی کلمات مرتبط با سفر، خاطرات ناخوشایند حادثه برایش تداعی شود

نیسان ترمز برید، ۳ روز در کما بودم

شهره چراغی، ۳۷ ساله و دانشجوی دکتری، در اشاره به حادثه‌ای که او را سه روز بیهوش نگه داشت و باعث شد خودروی نوینش را از دست بدهد، می‌گوید: «در آذر ۱۳۹۹، تنها سه روز از خرید یک کوییک صفر از کارخانه می‌گذشت و آن زمان من دانشجوی ترم آخر کارشناسی ارشد بودم. در روز حادثه از کرمانشاه به اصفهان در حال حرکت بودم که در ورودی همدان متوجه شدم یک خودرو نیسان از پشت به من نزدیک می‌شود و به طور مداوم بوق می‌زد. در آن زمان اهمیتی ندادم و به رانندگی ادامه دادم تا اینکه به خاطر یک دست‌انداز سرعت خود را کم کردم و بعد از آن دیگر چیزی از آن حادثه به یاد ندارم.

سه روز بعد در بیمارستان بوعلی همدان به هوش آمدم و متوجه شدم که آن نیسان، ترمز بریده و به خودروی من برخورد کرده است و خودروی من پس از برخورد با گاردیل، به آن سوی جاده پرت و واژگون شده بود.

یک هفته بعد از بیمارستان مرخص شدم با دستی شکسته و لگنی که آسیب دیده بود. بعداً متوجه شدم سردردهایی که دارم به خاطر لخته‌ای است که از تصادف در سرم مانده و تا آخر عمرم با من خواهد بود.

پس از این تصادف، به مدت یک سال رانندگی نکردم و هنوز هم سعی می‌کنم بیشتر از اتوبوس و مترو استفاده کنم و کمتر رانندگی کنم.

چرخه‌ مرگ و معلولیت در جاده‌ها؛ ترومای یک تصادف به روز حادثه ختم نمی‌شود

چنان‌که ایسنا گزارش داده، این چهار روایت تنها نمونه‌ای از هزاران تصادف جاده‌ای است که روزانه مسیر زندگی انسان‌ها را دستخوش تغییر می‌کند؛ براساس اظهارات معاون توانبخشی سازمان بهزیستی، جاده‌های ناایمن، خودروهای غیر استاندارد و بی‌احتیاطی در رانندگی در کشور، چرخه‌ای از مرگ و معلولیت در جاده‌ها و شهرها ایجاد کرده است. در تصادفات جاده‌ای، هر سال تقریباً ۶۰ هزار نفر به شمار معلولان کشور افزوده می‌شود؛ از این تعداد، کارشناسان تخمین می‌زنند که حدود ۳۰۰۰ نفر به آسیب‌های نخاعی دچار می‌شوند. به عبارت دیگر، هر سال ۶۰ هزار نفر از نیروی انسانی فعال به‌طور موقت از کار بازمی‌مانند و ۳۰۰۰ تن از این افراد نه تنها قادر به انجام نقش خود در چرخه اقتصاد نیستند، بلکه به خدمات توانبخشی و حمایتی نیازمند می‌باشند؛ به این ترتیب، ترومای یک تصادف جاده‌ای به روز حادثه پایان نمی‌یابد.

براساس نظر روانشناسان، ترومای ناشی از تصادف می‌تواند باعث شود فرد برای سال‌ها پس از حادثه تحت تأثیر ترس و استرس شدید قرار گیرد و با محرک‌هایی همچون جاده‌ها یا واژه‌های مرتبط با سفر، یادآوری‌های ناخوشایند حادثه برایش تداعی شود. این وضعیت ممکن است منجر به بروز مشکلاتی نظیر استرس شدید، افسردگی و احساس گناه شود. فرد ممکن است احساس کند که نتوانسته‌است کنترل وضعیت را در دست بگیرد و این احساس گناه به ویژه به دلیل از دست دادن عزیزان یا آسیب آنان در سانحه ایجاد شود.

این در حالی است که با وجود پیشرفت‌های صورت‌گرفته در ایمنی جاده‌ها و فناوری‌های مرتبط، تصادفات ترافیکی همچنان موضوعی مهم در سطح جهانی تلقی می‌شود. برای کاهش تلفات جاده‌ای، باید بر بهبود زیرساخت‌های جاده‌ای، ایمنی خودروها و ترویج رفتارهای رانندگی ایمن تمرکز نماییم؛ شاید با رعایت قوانین، پرهیز از سرعت و سبقت‌های غیرمجاز و توجه به مسائل ایمنی، بتوانیم از شمار این صندلی‌های خالی بکاهیم و جاده‌ها را به جای میدان یادآوری‌های تلخ، به مسیری برای رسیدن به خانه تبدیل کنیم.

انتهای پیام