سهراب بختیاریزاده از جمله هواداران پرشور و وفادار تیم استقلال به شمار میرود و این علاقه بهوضوح در رفتار و گفتارش نمایان است. او به دقت میداند که این تیم در چه مرحله حساسی قرار دارد و طرفداران، که سالهاست بهدنبال آرامش و موفقیت برای تیم محبوبشان هستند، دیگر نمیتوانند جنجالهای جدیدی را تحمل کنند. از این رو، سرمربی آبیها از آغاز فصل بر آن شد تا به جای ورود به مصاحبههای جنجالی و تمرکز بر اختلافات، تمام توجه خود را به ساخت و تقویت تیم معطوف کند.
سهراب بارها میتوانست از زوایای مختلف مشکلات صحبت کند یا از کمبودها اظهار نارضایتی کرده و بار مسئولیت شرایط موجود را بر دوش دیگران بیندازد، اما او تصمیم گرفت سکوت کند. او نمیخواست که استقلال دوباره درگیر کشمکشهای مدیریتی و ماجراهایی شود که در نهایت به زیان تیم و هواداران منجر میگردد. اما به نظر میرسد که این صبوری، بهجای ایجاد درک و همدلی، به فرصتی برای تعویق در تحقق خواستههایش تبدیل شده است.
با امیدواری کم اما آرزوهایی بزرگ
انتظارات بختیاریزاده نه به جذب ستارههای پرهزینه مربوط میشود و نه خواستار امکاناتی فراتر از استانداردهای مرسوم دنیای فوتبال است. او صرفاً به دنبال یک زمین تمرین باکیفیت است تا بازیکنانش بتوانند با خیالی آسوده، تمرینات فنی و بدنی خود را برگزار کنند و از احتمال آسیب دیدگی دور بمانند. خواستهای که به کرات مطرح شده، اما هنوز به سرانجام نرسیده است.
اکنون باید از مسئولان باشگاه استقلال پرسید که چرا سرمربی تیم برای تأمین یکی از ابتداییترین نیازهای کاری خود باید اینگونه منتظر بماند؟ آیا قرار نیست تمامی بخشهای باشگاه برای موفقیت استقلال در کنار یکدیگر فعالیت کنند؟ اگر سهراب از ابتدای فصل بهخاطر حفظ آرامش تیم سکوت کرده، آیا شایسته نیست که این سکوت با درک و توجه از سوی مدیران پاسخ داده شود؟
هواداران استقلال بهحق از سرمربی بلندپرواز خود انتظار نتایج مثبت دارند؛ اما دست یافتن به این نتایج تنها بر عهده مربی و بازیکنان نیست. مدیران نیز باید نقش خود را در فراهم آوردن شرایط موفقیت ایفا کنند. سهراب نسبت به آینده استقلال حساس است و نمیخواهد تیم محبوبش دوباره دچار تنش و تنشزدگی شود؛ ای کاش مسئولان باشگاه قبل از آنکه این صبوری به منازعهای علنی بدل گردد، صدای او را میشنیدند.
زمانی که هزینهها به فوتبال نمیرسد
یکی دیگر از موضوعاتی که میتواند احساس نارضایتی در سهراب بختیاریزاده به وجود آورد، نحوه هزینهکرد در باشگاه استقلال به شمار میرود. هنگامی که سرمربی آبیها مشاهده میکند که برای برخی از تیمها و بخشهای غیرفوتبالی هزینههای قابل توجهی صرف میشود، در حالی که تیم فوتبال استقلال هنوز در تأمین ابتداییترین امکانات تمرینی خود با چالشهایی مواجه است، روشن است که این وضعیت موجب احساس نگرانی او شده است. دغدغه سهراب فراتر از داشتن یک زمین تمرین خوب است؛ او خواستار آن است که تیم فوتبال استقلال، بهعنوان ویترین اصلی این باشگاه، در اولویت تأمین امکانات و منابع باقی بماند و در مواجهه با نیازهای اولیه، با مانع روبهرو نشود.
بیشتر بخوانید: دردسر استقلال بیشتر شد؛ سهراب با آبیها به امارات نمیرود؟
نظرات کاربران